ผู้จัดเพลงควรเลือกเพลงแบบไหนสำหรับฉากมั ง งะ แฟนตาซี โรแมนติก?

เริ่มแรกเลย เรามักจะเริ่มจากแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งที่เข้าถึงง่าย เพราะเพลงประกอบที่โดดเด่นของแนวมังงะโรแมนติกแฟนตาซีมักมีเพลย์ลิสต์รวมไว้ใน Spotify, Apple Music หรือ YouTube Music ซึ่งจะช่วยให้เจอทั้งซาวด์แทร็กเต็มและแทร็กเด่นอย่างธีมรักหรืออินเซิร์ทซองที่ตราตรึงใจ นอกจากนั้น YouTube เองมีมิกซ์ของแฟน ๆ และคลิปตัวเต็มจากชาแนลของสตูดิโอหรือค่ายเพลง ยิ่งถ้าเป็น OST ของอนิเมะหรือภาพยนตร์แฟนตาซีที่ได้รับความนิยม จะมีทั้งเวอร์ชันออร์เคสตรา เวอร์ชันพากย์ร้อง และรีมิกซ์จากศิลปินต่าง ๆ บางครั้งแผ่นซีดีหรือไวนิลของญี่ปุ่นบนร้านอย่าง CDJapan, Tower Records Japan หรือเว็บไซต์ขายงานมือสองก็เป็นแหล่งที่หาเพลงเวอร์ชันเด็ดได้ ส่วน Bandcamp และ SoundCloud เหมาะสำหรับหาเพลงอินดี้หรือคอมโพสเซอร์หน้าใหม่ที่ทำงานซาวด์แทร็กสไตล์แฟนตาซีโรแมนติกแบบมีเอกลักษณ์ อีกทางหนึ่งที่ช่วยให้เจอเพลงประกอบโดดเด่นคือการตามชื่อคอมโพสเซอร์และนักร้องนำ เพราะสไตล์ดนตรีมักสะท้อนตัวตนของผู้แต่ง ตัวอย่างเช่นโทนเพลงของ Yuki Kajiura มักจะมีคอรัสและฮาร์มอนีดราม่า ทำให้เพลงดูลึกลับและอบอุ่น ในขณะที่ RADWIMPS มีวิธีผสมป๊อปกับองค์ประกอบออร์เคสตราลที่ทำให้เพลงโรแมนติกมีพลัง การสังเกตการจัดวางเครื่องดนตรี เช่น ไวโอลินที่เน้นเมโลดี้หลัก เปียโนที่เล่นเมโลดี้ซับซ้อน หรือซินธิไซเซอร์ที่สร้างโลกแฟนตาซี จะช่วยให้รู้ว่าแทร็กไหนมีเสน่ห์พิเศษ นอกจากนี้ให้ดูองค์ประกอบอย่าง leitmotif (ธีมประจำตัวละคร) หรือเพลงอินเซิร์ทที่ถูกใช้ในฉากสำคัญ เพราะเพลงพวกนี้มักติดตรึงใจผู้ชมมากกว่าเพลงพื้นหลังทั่วไป ชุมชนแฟนคลับและเพลย์ลิสต์คิวเรตจากบล็อกหรือฟอรัมเป็นอีกช่องทางที่มีประโยชน์ โดยสมาชิกมักแชร์แทร็กที่โดดเด่นและบอกฉากที่มันทำงานได้ดี การติดตามเพลย์ลิสต์ของแฟน ๆ บน Spotify หรือ YouTube สามารถเปิดเผยเพลงที่คุณอาจไม่เคยคิดจะหาเอง เช่น เพลงบรรเลงสั้น ๆ ที่ใช้ช่วงเวลาสำคัญของความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร หรือเพลงร้องที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับโชคชะตาและคำสาบ การใช้แท็กใน Last.fm หรือดูคอมเมนต์ใต้คลิปใน YouTube ก็ช่วยให้เห็นความเห็นจากผู้คนที่อินกับเพลงนั้น ๆ และจะเข้าใจได้ว่าเพลงไหนส่งอารมณ์โรแมนติกแฟนตาซีได้ชัดที่สุด ท้ายที่สุด ความโดดเด่นของเพลงประกอบไม่ได้วัดแค่ความสวยของเมโลดี้แต่รวมถึงวิธีที่มันผูกกับภาพและความทรงจำจากการดู เรามักจะจดจำเพลงที่เล่นตอนจังหวะสารภาพรักครั้งสำคัญ ซีนเวทมนตร์ หรือการจากลา ซึ่งเมื่อนำมาแยกฟังเดี่ยว ๆ ก็ยังให้ความรู้สึกเดียวกัน การสะสม OST ของงานที่ชอบและกลับไปฟังในบรรยากาศเงียบ ๆ จะช่วยให้เห็นรายละเอียดที่ทำให้เพลงนั้นพิเศษ และสำหรับเราแล้ว เพลงที่ทำให้ตาหวานและหัวใจตื้อในเวลาเดียวกัน คือเพลงประกอบโรแมนติกแฟนตาซีที่แท้จริง

เมื่อต้องออกแบบระบบการต่อสู้สำหรับมังงะ ผมมักคิดถึงการผสมผสานระหว่างกติกาที่ชัดเจนกับช่องทางเล่าเรื่องที่เปิดกว้างได้ โดยแรงบันดาลใจจาก 'Hunter x Hunter' — ระบบเน้นทรัพยากรอย่าง Nen ทำให้ทุกการเผชิญหน้าเหมือนปริศนาที่ต้องแก้ ไม่ใช่แค่การโชว์พลังอย่างเดียว ผมมองว่าระบบที่ดีต้องมีสามชั้น: (1) กฎพื้นฐานที่ทุกคนเข้าใจได้ทันที เช่น ระยะ, พลัง, คูลดาวน์ (2) ชุดตัวเลือกเฉพาะตัวของตัวละครที่สะท้อนบุคลิก และ (3) ความเสี่ยง/ผลตอบแทนที่ชัด เช่น การใช้พลังมากขึ้นต้องแลกกับอะไรบางอย่าง สิ่งเหล่านี้ทำให้ฉากต่อสู้มีจังหวะ และผู้อ่านสามารถคาดเดาแล้วพลิกความคาดหมายได้ ตอนออกแบบผมใส่ใจการวางพาเนลและเงื่อนไขของระบบให้สอดคล้องกัน เพื่อให้ผู้อ่านเห็นการตัดสินใจ ไม่ใช่แค่เอฟเฟกต์ระเบิด สุดท้ายแล้วระบบที่ฉลาดจะทำให้การต่อสู้กลายเป็นบทสนทนาเชิงกลยุทธ์ระหว่างตัวละคร ซึ่งนั่นแหละคือความสนุกที่ผมอยากเห็น

ท่วงทำนองเปียโนผสมกีตาร์ไฟฟ้าแบบค่อยๆ ขยับตัวขึ้นลง มันเหมาะกับฉากรักครั้งแรกที่เกิดขึ้นในโลกที่เต็มไปด้วยเวทมนตร์และความลี้ลับ ถ้าต้องเลือกเพลงประกอบที่แปลไทยแล้วเข้ากับมังงะโรแมนติกแฟนตาซีมากที่สุด ผมมักจะนึกถึงธีมจาก 'Kimi no Na wa' เพราะมันมีทั้งความหวาน ความคิดถึง และจังหวะที่ขึ้นลงเหมือนการค้นหาใครสักคนในจักรวาลคู่ขนาน การแปลไทยเมื่อจับจังหวะคำร้องและความหมายจะทำให้บทรักในฉากที่มีเวทมนตร์เล็ก ๆ เช่น การแลกเปลี่ยนของวัตถุสัญลักษณ์ หรือฉากย้อนเวลา มีพลังขึ้นทันที แนวทางที่ผมชอบคือใช้แทร็กเปียโนช้า ๆ ในช่วงบทสนทนา แล้วยกธีมหลักขึ้นเมื่อตัวละครสำผัสกันจริง ๆ เสียงร้องที่เรียบง่ายไม่ซับซ้อนจะทำให้คำแปลไทยที่เน้นบทสัมภาษณ์ภายในใจโดดเด่น โดยเฉพาะถ้าแผงเสียงถูกมิกซ์ให้โปร่ง ๆ เหมือนลอยอยู่ในความฝัน เพลงแบบนี้แปลไทยแล้วจะเข้าถึงคนอ่านได้ง่ายและยังคงบรรยากาศโรแมนติกแบบแฟนตาซีไว้อย่างดี

ฉากหลู้จะทรงพลังขึ้นทันทีเมื่อเพลงกลายเป็นตัวละครเงียบ ๆ ในฉากนั้นมากกว่าจะเป็นฉากประกอบที่ดังขึ้นเฉยๆ เราเชื่อว่าจังหวะช้าและพื้นที่ว่างของซาวด์เป็นกุญแจสำคัญ: เสียงเบสต่ำ ๆ หรือคอร์ดเปียโนที่ถูกเว้นวรรคให้หายใจได้ จะทำให้การเคลื่อนไหวของตัวละครได้ยินชัดขึ้นโดยไม่ต้องพูดมาก เพลงที่มีไดนามิกค่อยๆ ไต่ไปจะช่วยสร้างความตึงเครียดเชิงอารมณ์โดยที่ไม่ฉุดให้ฉากกลายเป็นละครเวที โทนเสียงที่อุ่นแต่มีความเงียบแทรก เช่น รีเวิร์บมาก ๆ หรือลูปกีตาร์ไฟน์ ช่วยให้ผู้ชมรู้สึกใกล้ชิดและเปราะบางไปพร้อมกัน เมื่อเลือกเพลง ดิฉันมักนึกถึงงานที่ใช้เพลงเป็นภาษากายของความสัมพันธ์ เช่นช่วงที่ดนตรีเดี่ยวโผล่มาเป็นธีมซ้ำ ๆ เพื่อเชื่อมความทรงจำของคู่รัก การเลือกเพลงมีสองทาง: เพลงไม่มีคำร้องที่ให้พื้นที่ทางอารมณ์ หรือเพลงมีคำร้องที่สื่อความหมายเฉพาะเจาะจง ถ้าฉากต้องการความเป็นส่วนตัวและไม่ต้องการชี้นำความหมายมากเกินไป ให้เลือกอินสทรูเมนทัล แต่ถ้าต้องการให้บทสนทนาทางดนตรีเล่าเรื่องเพิ่มเติม เพลงที่มีเนื้อหาเปี่ยมความหมายและมีสุนทรียะแบบเดียวกับเพลงใน 'In the Mood for Love' จะทำให้แง่มุมทางอารมณ์ลึกขึ้นโดยไม่ฉาบฉวย ท้ายที่สุดแล้วเราเลือกเพลงที่ทำให้ฉากนั้นรู้สึกจริง — ไม่ได้หวือหวาเพียงเพื่อให้ติดหู แต่เป็นเพลงที่เมื่อฉากจบ เสียงยังคงก้องอยู่ในสมองของคนดูอีกนิดหนึ่ง

เพลงประกอบสามารถเปลี่ยนอารมณ์มังงะวาย-โรแมนติกได้ตั้งแต่หน้าแรกจนถึงฉากบรรจบสุดท้าย ฉันมักคิดว่าการเริ่มจากโทนก่อนเป็นกุญแจสำคัญ — จะให้ความรู้สึกอบอุ่น เสน่หา หรือหลอนเล็ก ๆ แบบคิดถึงกันหลังฝืนแข็ง? สำหรับเรื่องที่ต้องเน้นความเปราะบางของความรักและการค้นหาตัวตน ฉันชอบผสมระหว่างเปียโนเรียบง่ายกับกีตาร์แอคูสติกเบา ๆ เพื่อสร้างความใกล้ชิด เช่นเดียวกับทิศทางเสียงใน 'Given' ที่ใช้เมโลดี้กีตาร์เป็นสัญลักษณ์ความสัมพันธ์ การมีธีมเฉพาะให้ตัวละครแต่ละคนช่วยให้ฉากเงียบ ๆ มีน้ำหนักมากขึ้นเมื่อธีมกลับมาเล่นอีกครั้ง นอกจากนั้นฉันใส่ใจรายละเอียดเล็ก ๆ อย่างซาวด์เอ็ฟเฟ็กต์จากบรรยากาศ เช่น เสียงฝน เสียงเปิดหน้าต่าง เสียงลมหายใจเล็ก ๆ เพื่อเพิ่มมิติของความจริง ปรับจังหวะและเครื่องดนตรีตามความใกล้ชิดของฉาก: ฉากสารภาพรักอาจลดเบส แบนด์คอมเพล็กซ์ให้เหลือเพียงเปียโนและสายไวโอลินบาง ๆ ฉากสับสนกับความรู้สึกอาจใช้แซมเปิลสังเคราะห์เล็กน้อยเพื่อให้เกิดความไม่แน่นอน สุดท้ายแล้วฉันชอบให้เพลงเป็นตัวเล่าเรื่องที่ค่อยๆ เผยความหมายเมื่ออ่านซ้ำ ๆ — ให้ผู้อ่านรู้สึกเหมือนได้ยินคำนั้นอีกครั้งในหัว แม้จะอ่านหน้าเดียวกันซ้ำ ๆ ก็ตาม

เพลงประกอบฉากเปิดของ 'Omniscient Reader's Viewpoint' ควรเป็นอะไรที่ค่อยๆ ก่อรูปขึ้นมาเหมือนไทม์ไลน์ของเรื่องเอง โดยผมชอบความค่อยเป็นค่อยไปแบบมีจังหวะกดดันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ฉากเปิดที่โลกถูกรวบรวมเข้ากับนิยายจำเป็นต้องเริ่มจากความเงียบ แล้วค่อยๆ เติมเลเยอร์ของเสียง: เพิ่มเปียโนนุ่มๆ เป็นพื้น เพิ่มสตริงช้าๆ ที่คืบคลาน แล้วค่อยใส่เบสหนักเมื่อความจริงถูกเปิดเผย เพลงอย่าง 'Max Richter – On the Nature of Daylight' หรือ 'Clint Mansell – Lux Aeterna' ให้ความรู้สึกนั้นได้ดี ฉันมักจะคิดภาพแสงที่เปลี่ยนจากอุ่นเป็นเย็นพร้อมกับโน้ตที่ยืดออกไป ถ้าจะสร้างเพลย์ลิสต์สำหรับฉากแรก ผมจะแบ่งเป็นสามช่วง: เงียบและคาดเดาได้, การเปิดเผยที่เพิ่มความตึงเครียด, และจบด้วยท่อนที่ทำให้ใจสั่น การเลือกแทร็กอินสตรูเมนทัลที่เน้นบิวด์และตัวโทนที่เปลี่ยนไปจะทำให้ผู้ชมรู้สึกเหมือนเดินเข้าไปในโลกของตัวละครได้จริงๆ

เพลงประกอบที่มีจังหวะแจ๊ซและเปียโนสดมักทำให้บรรยากาศดูมีชีวิตชีวาและโรแมนติกในแบบที่คุยกันได้ทั้งคืน ฉันมักเลือกเพลงที่มีเมโลดี้ชัดเจนแต่ไม่ดึงความสนใจจากบทสนทนา — แนวนี้เหมาะที่สุดเวลาที่อยากให้การดูหนังเป็นเหมือนเดทที่ทั้งคู่ได้เคลื่อนไหวหัวใจไปพร้อมกัน เช่นฉากเต้นรำหรือฉากสารภาพรัก จะได้ความรู้สึกว่าทุกอย่างกำลังเคลื่อนไหวไปในทิศทางเดียวกัน อีกสิ่งที่ฉันคำนึงคือการเลือกเพลงที่มีจังหวะเปลี่ยนได้ง่าย ระหว่างซีนอบอุ่นกับซีนหนักอารมณ์ การมีสกอร์ที่เป็นเครื่องดนตรีเด่นอย่างทรัมเป็ตหรือแซ็กโซโฟนช่วยให้ทั้งห้องมีสีสันขึ้น ถ้าคู่รักของคุณชอบความคลาสสิกจ๋า เปียโนกับไวโอลินแบบใน 'La La Land' จะทำให้ค่ำคืนนั้นโรแมนติกแบบโรงหนัง แต่ถ้าชอบความแปลกนิดๆ ผมว่าเสียงแอคคอร์เดียนแบบใน 'Amélie' ให้กลิ่นอายอบอุ่นและเป็นกันเองมากกว่า สุดท้ายแล้วฉันเลือกเพลงที่เชื่อมโยงกับความทรงจำร่วม — อาจเป็นท่อนหนึ่งที่ทำให้หัวเราะ หรือท่อนที่ทำให้ตาคู่ดูเปียก น้ำเสียงของเพลงสำคัญกว่าคำร้องเสมอ เพราะบ่อยครั้งเราจดจำเมโลดี้ก่อนจะจำคำพูด เลือกเพลงที่ทำให้คนสองคนรู้สึกว่าแม้จะเงียบแต่ก็ยังคุยกันผ่านทำนองเดียวกัน นั่นแหละคือเสน่ห์ของการดูหนังโรแมนติกพร้อมเพลงประกอบดี ๆ

อยากให้การเริ่มเล่นกู่เจิ้งเป็นเรื่องสนุก ไม่ใช่ภาระหนักบนชั้นวางของเลย ฉันชอบแนะนำให้ผู้เริ่มต้นเลือกกู่เจิ้ง 21 สายแบบมาตรฐาน เพราะมันเป็นขนาดที่ครูเพลงและวงส่วนใหญ่ใช้ ทำให้หางานเรียน แบบฝึก หรือตัวอย่างเพลงตามได้ง่ายกว่า รุ่น 21 สายความยาวโดยทั่วไปราว 160–163 เซนติเมตร ซาวด์จะโอบล้อมและมีความถ่วงพอดีสำหรับการฝึกเทคนิคพื้นฐาน เช่น ปาดเสียง (滑音) ตีเบส และการใช้นิ้วจีบ การเลือกวัสดุก็สำคัญ: หน้าเครื่องที่ทำจากไม้คิโระ (paulownia หรือ kiri) แท้จะให้โทนเสียงอุ่นและเรืองที่ดีกว่าไม้แผ่นเคลือบ ถ้าเป็นไม้ทึบหรือแผ่นลามิเนตราคาถูก เสียงมักจะบางและเรโซแนนซ์น้อยลง ฉันมักแนะให้มองรุ่นที่มีหน้าไม้จริงเป็นลำดับแรก แต่ถ้างบจำกัด เครื่องลามิเนตที่ทำงานปรับตั้งดีและมีเพลทรองสะท้อนเสียงที่ออกแบบดี ๆ ก็ยังพอใช้ฝึกพื้นฐานได้โดยไม่ค่อยหงุดหงิดใจ ประเด็นต่อมาที่ฉันใส่ใจคือกลไกการตั้งสายและสะพาน ควรเลือกเครื่องที่มีหัวบิดเป็นลูกบิดโลหะ (machine tuning pegs) เพราะปรับเสียงง่ายและนิ่งกว่าไม้ดั้งเดิม สะพานควรเป็นไม้เนื้อแข็ง เช่น ไม้โรสวูดหรือไม้ไผ่เกรดดี ไม่ใช่สะพานพลาสติกที่เคลื่อนง่าย หากอยากเล่นในห้องฝึกหรือแสดงเล็ก ๆ ควรพิจารณารุ่นที่มีพิกอัพไฟฟ้ารวมไว้ในตัวหรือแยกติดตั้งภายหลัง เพราะช่วยให้ซ้อมกับแอมป์หรือบันทึกเสียงได้สะดวกมากขึ้น เรื่องราคา แบ่งเป็นช่วงคร่าว ๆ ดังนี้: เครื่องสำหรับผู้เริ่มต้นระดับงบประหยัดประมาณ 5,000–12,000 บาท (มักเป็นลามิเนต หน้าไม้ไม่หนา สะพานพลาสติกหรือไม้บาง) รุ่นกลางที่หน้าไม้จริง (solid paulownia) คุณภาพดี เหมาะกับผู้ที่จริงจังประมาณ 15,000–40,000 บาท ส่วนระดับอาชีพหรือไม้เก่าไม้เกรดสูงอาจเริ่มที่ 50,000 บาทขึ้นไปจนถึงหลักแสน หากงบจำกัด ฉันมักแนะนำให้พิจารณาเครื่องมือสองที่สภาพดีหรือเช่าช่วงแรก จะช่วยให้ตัดสินใจได้ว่าชอบจริงไหมก่อนจะลงทุนเยอะ สุดท้าย ก่อนจ่ายเงินให้ลองดีด ฟังเสียงความคงทนของสายและความสะดวกในการตั้งเสียง หากได้เสียงที่ทำให้รู้สึกอยากเล่นทุกวัน นั่นแหละคุ้มค่าที่สุด

เพลงประกอบการเล่าเรื่องมักทำให้ฉากรักในโลกแฟนตาซีเปล่งประกายกว่าที่คนอ่านคาดไว้ และฉันชอบวิธีที่มันเติมช่องว่างระหว่างภาพนิ่งในมังงะให้เคลื่อนได้เหมือนหายใจ การอ่านมังงะคือการเติมช่องว่างด้วยจินตนาการอยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อมีเพลงประกอบ—ไม่ว่าจะในแอนิเมชันที่ดัดแปลงจากมังงะ วิดีโอโปรโมท หรืองานดนตรีประกอบที่แฟนทำขึ้นเอง—มันเปลี่ยนการตีความของฉากรักทันที เพลงช้าๆ ที่เน้นไวโอลินหรือเปียโนจะดึงอารมณ์เข้าใกล้เกินกว่าที่คำพูดจะทำได้ ทำให้บทสนทนาสั้นๆ กลายเป็นความทรงจำที่หนักแน่น ส่วนเสียงโซปราโนหรือคอรัสเล็กๆ ก็ช่วยยกระดับมิติแฟนตาซี ทำให้ฉากแลกแหวนหรือการพบกันท่ามกลางหมอกดูศักดิ์สิทธิ์ขึ้น เช่นในฉากสำคัญของ 'Your Name' ที่เพลงกับภาพเสริมกันจนทำให้ความคิดถึงและการพรากจากมีน้ำหนักกว่าเดิม นอกจากความเข้มข้นทางอารมณ์แล้ว เพลงยังเป็นเครื่องมือบอกสถานะตัวละครและโลกด้วย ฉันมักสังเกตธีมประจำตัวที่ตามตัวละครไปในฉากต่างๆ—เมื่อธีมเปลี่ยน การตีความความสัมพันธ์ก็เปลี่ยนตาม การใช้เงียบเป็นช่วงวางจังหวะก็สำคัญมาก เพราะบางครั้งการไม่มีเสียงนั้นเองที่ทำให้คำพูดหรือสัมผัสของตัวละครพุ่งเข้ามาในใจได้ชัดขึ้น ฉันชอบเพลงที่ไม่แสดงความรู้สึกแบบตรงๆ แต่เลือกแทรกสัญญะเล็กๆ ผ่านทำนองหรือเครื่องดนตรี ให้มีความรู้สึกว่าความรักในโลกแฟนตาซีไม่ใช่เรื่องไกลตัว แต่เป็นสิ่งที่มีทั้งเวทมนตร์และความเปราะบาง—อย่างที่เพลงใน 'The Ancient Magus\' Bride' ทำให้ฉากหนึ่งๆ ดูอบอุ่นและแปล่งปลั่งอย่างไม่เหมือนใคร

แนะนำให้เริ่มจาก 'Spice and Wolf' ถ้าชอบแฟนตาซีที่โฟกัสความสัมพันธ์และโลกเศรษฐกิจมากกว่าการต่อสู้แบบยกพรรคต่อพรรค อ่านแล้วรู้สึกได้ถึงจังหวะช้าๆ ที่ไม่ใช่ความน่าเบื่อ แต่เป็นการค่อยๆ เปิดเผยความฉลาดในการเล่าเรื่อง ฉากตลาด เมืองเล็กๆ ระบบการแลกเปลี่ยน และการคุยกันแบบคู่คิดระหว่างตัวเอกทั้งสองทำให้เรื่องดูเป็นผู้ใหญ่และอบอุ่น ฉันชอบวิธีที่ผู้แต่งทำให้รายละเอียดทางเศรษฐศาสตร์กลายเป็นส่วนหนึ่งของความโรแมนติกและการผจญภัย ถ้ากังวลเรื่องภาษาหรือจังหวะที่ไม่ค่อยดุเดือด ให้มองว่านี่เป็นงานที่ต้องใช้เวลาเพื่อเชื่อมต่อกับตัวละคร ความสัมพันธ์ระหว่าง Lawrence กับ Holo ค่อยๆ เติบโตและมีมิติ การอ่านตอนแรกเหมือนการวางช้อนชาเข้ากับแก้วชา—ช้าแต่ได้รสชาติลึก และเมื่อถึงฉากที่พูดคุยถึงการค้าขายจริงๆ จะเห็นว่ามันฉลาดและชวนคิด ทำให้รู้สึกว่าการเริ่มจากเรื่องนี้เป็นการฝึกสายตาให้เห็นความหลากหลายของนิยาม ‘แฟนตาซี’ มากขึ้น