ผู้อ่านนิตยสารแพรว ควรสมัครสมาชิกแบบไหน

เปิดนิตยสาร 'นวลนาง' ฉบับล่าสุดทีไร เป็นต้องถูกสะกดด้วยบทสัมภาษณ์พิเศษของแม่ยกแห่งวงการวรรณกรรมวัย 70 ปีที่เล่าประสบการณ์การเขียนผ่านยุคสมัย เรื่องเด่นที่หลายคนพูดถึงคือคอลัมน์ 'ลายมือแห่งเวลา' ที่เจาะลึกการเก็บรักษามรดกทางวัฒนธรรมผ่านงานฝีมือท้องถิ่น ภาพประกอบสีน้ำเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น ถ่ายทอดเรื่องราวของช่างทอผ้าภาคอีสานที่ยังใช้กี่ไม้โบราณ ส่วนที่ประทับใจที่สุดคือบทความสั้นๆ เกี่ยวกับ 'การอ่านในยุคดิจิทัล' ที่เสนอแนวคิด fresh ว่าด้วยการทำสมุดบันทึกอ่านหนังสือแบบแอนะล็อกคู่ไปกับการใช้แอปบันทึกความประทับใจ

พอพลิกดูคอลัมน์แฟชั่นของ 'i like' จะเห็นเลยว่ามันไม่ใช่แค่แม็กกาซีนแนวไลฟ์สไตล์ธรรมดา แต่เป็นเวทีที่ชอบหยิบแบรนด์ไทยมาโชว์ความคิดสร้างสรรค์เสมอ ในหน้าสเปรดแฟชั่นมักมีทั้งแบรนด์ที่คนรู้จักกันดีและแบรนด์อินดี้ที่กำลังมาแรง อย่างที่ฉันได้ติดตามมานานจะจำได้ว่าเคยเห็นผลงานของแบรนด์อย่าง Sretsis และ 'Disaya' ถูกจัดวางในบริบทสวยหวานเน้นงานฝีมือ ขณะเดียวกันก็มีแบรนด์ที่เล่นกับสตรีทแวร์และสไตล์โมเดิร์นอย่าง 'Greyhound Original' หรือ 'Jaspal' ถูกตีความใหม่ในสไตล์ภาพถ่ายที่ดูร่วมสมัย นอกจากนี้ยังมีแบรนด์กระเป๋าที่ขึ้นชื่ออย่าง 'Boyy' และแบรนด์ดีไซเนอร์หน้าใหม่อย่าง 'Patinya' โผล่มาเป็นเซ็ตถ่ายแฟชั่นหรือคอลัมน์แนะนำเสมอ ในหลายคอลัมน์จะชอบจับคู่ดีไซเนอร์ไทยกับธีมที่ไม่คาดคิด ทำให้เห็นมุมมองหลากหลายของแต่ละแบรนด์ ตัวอย่างเช่นแบรนด์สไตล์เฟมินีนอย่าง 'Sretsis' มักถูกวางคู่กับโลเคชั่นที่ให้ความรู้สึกวินเทจ ส่วนแบรนด์ที่เน้นเส้นสายคมอย่าง 'Vickteerut' หรือ 'Milin' จะได้พื้นที่ในการโชว์โครงสร้างชุดและการตัดเย็บที่ละเอียดอ่อน ฟีลการเขียนบทความมักอธิบายที่มาของแรงบันดาลใจและจับจุดไฮไลต์ของงานออกมา ช่วยให้ผู้อ่านเข้าใจภูมิหลังของแบรนด์ไทยที่บางครั้งถูกจัดให้อยู่ในหมวดลักษณะเฉพาะ พออ่านรวมกับภาพถ่ายที่สวยก็ยิ่งทำให้รู้สึกภูมิใจว่าฉากแฟชั่นไทยมีความหลากหลายและถูกยอมรับในเชิงครีเอทีฟ อีกมุมหนึ่งที่ชอบคือการดึงแบรนด์บูติกเล็กๆ หรือแบรนด์คราฟต์มาแนะนำในคอลัมน์ตลาดหรือคอลัมน์แนะนำช็อป ทำให้แบรนด์อย่าง 'Issue' หรือร้านที่เน้นงานแฮนด์เมดได้รับแสงสปอตไลท์ บทสัมภาษณ์ดีไซเนอร์ในแม็กกาซีนมักเล่าเรื่องการทดลองวัสดุ การร่วมงานกับช่างฝีมือท้องถิ่น และแนวคิดเชิงธุรกิจสำหรับตลาดไทยซึ่งหลายคนอ่านแล้วนำไปปรับใช้ได้จริง ส่วนงานพิเศษบางฉบับยังรวมแบรนด์ออนไลน์ที่เติบโตเร็ว เช่นแบรนด์ขายตรงหรือแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซท้องถิ่น ทำให้ภาพรวมของสิ่งที่ลงใน 'i like' เกิดบาลานซ์ระหว่างแฟชั่นเชิงศิลป์กับตลาดที่จับต้องได้ สุดท้ายแล้วการได้เห็นแบรนด์ไทยผงาดในหน้าแม็กกาซีนทำให้รู้สึกภูมิใจและตื่นเต้นไปพร้อมกัน ทุกครั้งที่พลิกหน้ากระดาษแล้วเจอการตีความเสื้อผ้าไทยแบบใหม่ๆ ก็อดคิดไม่ได้ว่าวงการแฟชั่นบ้านเรากำลังวิ่งไล่ให้ทันแนวคิดนานาชาติแต่ยังรักษาอัตลักษณ์ได้ดี นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่ยังคงเลือกเก็บสะสมฉบับเก่าๆ ของ 'i like' ไว้เป็นแรงบันดาลใจและเป็นบันทึกความเคลื่อนไหวของแบรนด์ไทยที่น่าสนใจ

ประเด็นนี้ทำให้ผมคิดถึงหน้าคอลัมน์ในนิตยสารที่หยิบขึ้นมาอ่านซ้ำๆ เสมอ เมื่อพูดถึงนิตยสาร 'i like' สิ่งที่เด่นชัดคือมันมีคอลัมน์ประจำจากทั้งทีมบรรณาธิการและคอลัมนิสต์ประจำที่ผู้อ่านจะได้เห็นบ่อยๆ มากกว่าการพึ่งพาแขกรับเชิญเพียงครั้งสองครั้ง นักเขียนที่เขียนคอลัมน์สม่ำเสมอในนิตยสารแนวไลฟ์สไตล์หรือวัฒนธรรมอย่าง 'i like' มักเป็นกลุ่มคนที่มีบทบาทชัดเจน เช่น บรรณาธิการหัวข้อไลฟ์สไตล์ ผู้เชี่ยวชาญด้านดนตรี หรือคอลัมนิสต์ท่องเที่ยวที่เดินทางเป็นประจำและมีมุมมองเป็นเอกลักษณ์ จึงทำให้หน้าแต่ละหน้าในเล่มมีความต่อเนื่องและเป็นเสียงที่ผู้อ่านคุ้นเคย การวางคอนเทนต์ของ 'i like' มักแบ่งเป็นคอลัมน์ประจำอย่างชัดเจน — คอลัมน์บรรณาธิการซึ่งให้มุมมองเชิงภาพรวมของฉบับ, คอลัมน์รีวิวเพลงหรือภาพยนตร์ที่เขียนโดยนักวิจารณ์ประจำ, คอลัมน์ไลฟ์สไตล์ที่เน้นเทรนด์และไอเดียการใช้ชีวิต รวมถึงคอลัมน์ท่องเที่ยวที่เล่าเรื่องการเดินทางและแนะนำจุดหมาย แบบนี้ทำให้ผู้อ่านรู้ว่าจะเจอเนื้อหาแบบไหนในทุกฉบับและติดตามนักเขียนคนเดิมได้ง่ายขึ้น ฉันมักชอบคอลัมน์ที่นักเขียนมีสไตล์เฉพาะตัว เพราะมันทำให้การอ่านรู้สึกเหมือนได้คุยกับเพื่อนที่มีรสนิยมเดียวกันมากกว่าการอ่านบทความทั่วไป มุมมองจากผู้อ่านคนนึงคือความต่อเนื่องของคอลัมน์ทำให้เกิดความสัมพันธ์ระหว่างนักเขียนและคนอ่าน — คนอ่านจะจดจำโทน เสียง และมุมมองของคอลัมนิสต์คนนั้นๆ ได้ ถ้าอยากรู้ว่าคอลัมนิสต์คนไหนเขียนบ่อยๆ ให้สังเกตที่หน้าสารบัญหรือชื่อคอลัมน์ประจำในแต่ละฉบับ เพราะโดยทั่วไปนิตยสารจะระบุชื่อนักเขียนประจำไว้ชัดเจน และถ้านักเขียนคนนั้นกลับมาในหลายฉบับติดต่อกัน แปลว่าเขาคนนั้นคือหนึ่งในคอลัมนิสต์ประจำของนิตยสาร แนวโน้มแบบนี้ทำให้บางคอลัมน์กลายเป็นหัวใจของเล่ม ไม่ว่าจะเป็นคอลัมน์ที่เน้นการวิเคราะห์วัฒนธรรมป็อป รีวิวงานศิลป์ หรือแนะนำไลฟ์สไตล์ใหม่ๆ ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่ทำให้ผมติดตามคอลัมน์สม่ำเสมอไม่ใช่แค่ชื่อผู้เขียนเท่านั้น แต่คือเสน่ห์ในการเล่าเรื่องและมุมมองประจำตัวของนักเขียนคนนั้นๆ จนรู้สึกว่าเปิดหน้าใดหน้าหนึ่งใน 'i like' แล้วจะได้เจอเสียงคุ้นเคยที่นำทางให้คิดต่อ ชอบเวลาที่คอลัมน์หนึ่งๆ กลายเป็นเพื่อนประจำเล่ม — ให้ความสบายใจและความคาดหวังในทุกครั้งที่หยิบแมกกาซีนขึ้นมา

การสะสมฉบับเก่าของนิตยสารญี่ปุ่นเป็นความสุขแบบหนึ่งที่ฉันปล่อยมือไม่ได้ — นิตยสารบางเล่มมักเป็นแหล่งของตอนพิเศษหรือสตอรี่สั้นจากนิยายที่หาอ่านยากมาก เมื่อพูดถึงแหล่งที่ชัดเจนที่สุด จะต้องยกให้ 'Dengeki Bunko Magazine' ที่ออกโดย ASCII Media Works เล่มนี้มีความนิยมนำผลงานจากสำนักพิมพ์ในเครือมาลงเป็นตอนพิเศษ บทสัมภาษณ์ และสตอรี่สั้นของนักเขียนชื่อดัง ทำให้หลายครั้งตอนพิเศษที่ครั้งแรกลงในนิตยสารกลายเป็นสิ่งที่นักสะสมตามหาและบางครั้งก็ไม่ถูกรวมลงในฉบับรวมเล่มทั่วไปทันที ฉันเองเคยเจอตอนสั้นจากเรื่องที่ชอบที่ลงเฉพาะในฉบับเก่าเท่านั้น และต้องตามเก็บฉบับนั้นเท่านั้นถึงจะอ่านครบ อีกเล่มที่ควรคอยส่องคือ 'The Sneaker' ของ Kadokawa — เล่มนี้เคยเป็นที่ลงผลงานนิยายไลท์โนเวลสมัยหนึ่ง เช่น ตอนพิเศษจากเรื่องที่กลายเป็นคลาสสิก การมีฉบับกูตาซีนหรือฉบับพิเศษบางครั้งหมายถึงการได้อ่านบทที่หาไม่ได้ในหนังสือรวมเล่มปกติ และนั่นก็ทำให้ทั้งสองนิตยสารกลายเป็นจุดหมายของคนรักนิยายญี่ปุ่นที่ชอบตามตอนพิเศษจริง ๆ ถ้าจะให้คำแนะนำแบบคนที่สะสมมานาน: คอยดูประกาศของนิตยสารรุ่นเก่า ตรวจสอบรายการเนื้อหาใน back-issue และอย่าละเลยฉบับพิเศษหรือแถมในวาระครบรอบ เพราะหลายตอนหายากมักถูกซ่อนอยู่ในที่เหล่านั้น — จัดเก็บดี ๆ แล้วจะพบว่าความพยายามมันคุ้มค่า

นิตยสาร 'นวลนาง' เป็นหนึ่งในรายการที่อยู่ในลิสต์ต้องอ่านของสาวๆ วัยทำงานอย่างเราเลยล่ะ ราคาต่อฉบับอยู่ที่ 85 บาท ซึ่งถือว่าไม่แพงเลยเมื่อเทียบกับเนื้อหาคุณภาพที่ได้ ภายในเล่มเต็มไปด้วยบทสัมภาษณ์ผู้หญิงเก่ง แฟชั่นอัพเดท และคอลัมน์ไลฟ์สไตล์ที่คัดสรรมาเฉพาะ จุดเด่นของ 'นวลนาง' คือการนำเสนอเนื้อหาที่ไม่เหมือนใคร ไม่ว่าจะเป็นเทรนด์สุขภาพแนวใหม่หรือวิธีการดูแลตัวเองแบบยั่งยืน ถ้าใครกำลังมองหานิตยสารที่มากกว่าความสวยความงาม แนะนำให้ลองหยิบสักฉบับดูนะ

เคยสงสัยไหมว่าทำไม 'นวลนาง' ถึงยังเป็นที่นิยมในยุคดิจิทัล? นิตยสารแนวผู้หญิงเล่มนี้มีเสน่ห์เฉพาะตัวที่ทำให้หลายคนยังอยากสมัครสมาชิก แม้จะอ่านออนไลน์ก็ตาม วิธีสมัครไม่ยุ่งยากเลย แค่เข้าเว็บไซต์หลักของนิตยสาร แล้วมองหาเมนู 'สมาชิกนวลนาง' จะมีแบบฟอร์มให้กรอกข้อมูลส่วนตัว เลือกแพ็กเกจที่ต้องการ ทั้งแบบรายเดือนหรือรายปี หลังชำระเงินผ่านช่องทางออนไลน์ คุณจะได้รับอีเมลยืนยันพร้อมคู่มือการใช้งานระบบอ่านออนไลน์ทันที ที่ชอบคือสามารถอ่านย้อนหลังได้หลายปีเลยนะ

วันนี้พอเปิดนิตยสารฉบับล่าสุดแล้วหน้าแรกของบทสัมภาษณ์เปาเปาทำให้ยิ้มไม่หุบเลย เพราะภาพถ่ายเต็มไปด้วยความเป็นเด็กที่ซุกซนและอ่อนโยนผสมกันอย่างลงตัว บทสัมภาษณ์เล่าเรื่องกิจวัตรประจำวันที่น่ารักมาก ทั้งการเล่นของเล่นที่เปาเปาชอบ การกินอาหารที่ยังเลือกกินตามอารมณ์ และการเรียนรู้คำศัพท์ใหม่ๆ ที่พ่อแม่ช่วยสอน อ่านแล้วทำให้ผมคิดถึงช่วงเวลาที่เห็นเด็กตัวเล็กค้นพบโลกครั้งแรก มุมหนึ่งที่น่าสนใจคือการที่บทสัมภาษณ์ไม่ได้มุ่งไปที่แค่ความน่ารัก แต่ขยายไปถึงวิธีที่ครอบครัวสร้างพื้นที่ให้เปาเปาได้ลองทำผิดทำถูกอย่างปลอดภัย นอกจากนี้ยังมีส่วนเล็กๆ ที่พูดถึงมุมมองของพ่อแม่เกี่ยวกับการเลี้ยงลูกในยุคโซเชียล ซึ่งทำให้ฉันคิดว่าการเปิดบทสนทนาแบบตรงไปตรงมานี้ช่วยลดความคาดหวังที่ไม่จำเป็นและให้พื้นที่สำหรับความเป็นจริงของครอบครัวธรรมดาๆ ส่วนตอนท้ายของบทสัมภาษณ์มีภาพเปาเปาสวมเสื้อจากแบรนด์เล็กๆ ที่ให้ความรู้สึกอบอุ่น นั่นทำให้บทความทั้งชิ้นออกมาเหมือนจดหมายที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและเสียงหัวเราะ ปิดเล่มด้วยความอิ่มใจ และความหวังเล็กๆ ว่าเปาเปาจะเติบโตอย่างมีความสุขไปเรื่อยๆ

เราเป็นคนชอบสะสมนิตยสารเก่า ๆ อยู่แล้ว เลยมีแหล่งที่เคยเจอเล่มเก่าของ 'i like' มาบ้างและอยากเล่าให้ฟัง แบบที่หาได้จริงในกรุงเทพ โดยหลัก ๆ มักเจอในร้านหนังสือมือสองและตลาดนัดที่มีโซนขายของเก่า โซนหนังสือเก่าเป็นตัวเลือกที่ดีมาก เพราะหลายร้านเก็บสต็อกหลายสิบปีไว้ บางเล่มอาจมาจากคอลเล็กชันของคนที่เลิกสะสมแล้วปล่อยออกมา บรรยากาศเวลาเดินเลือกก็เหมือนเปิดกล่องความทรงจำ เห็นหน้าปกแล้วใจเต้นทุกที แถวตลาดนัดจตุจักรโซนหนังสือถือเป็นจุดแรก ๆ ที่จะแนะนำ เพราะมีแผงหนังสือเก่าเยอะจริง ๆ ทั้งเล่มนิตยสารและแมกกาซีนแฟชั่น ถ้าตั้งใจมองจะเจอแผงที่เป็นคอลเลกชันเก่า ๆ ของร้านเดียวกัน ส่วนวังหลัง (ท่าพระจันทร์/ศิริราช) ก็มีร้านหนังสือมือสองที่ชอบเก็บนิตยสารเก่าไว้หลายร้าน เหมาะกับคนที่อยากได้สภาพยังสวยหรือเล่มที่หลุดหาเจอยาก นอกจากนี้ตลาดนัดรถไฟ (รัชดา/ศรีนครินทร์) ช่วงกลางคืนมักมีแผงแนววินเทจของสะสม รวมถึงนิตยสารเก่า ๆ ด้วย หากต้องการบรรยากาศตลาดนัดที่ดูชิล ๆ พร้อมเจอของแปลก ๆ นี่แหละตอบโจทย์ ออนไลน์เป็นอีกช่องทางที่ช่วยได้เยอะโดยเฉพาะถ้าต้องการฉบับที่เจาะจง ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มขายของมือสองบนเฟซบุ๊ก หรือร้านค้าในแพลตฟอร์มซื้อขายที่บางร้านขายนิตยสารเก่าสะสมเป็นชุด บางครั้งผู้ขายก็ลงรูปชัดเจนและระบุปีที่พิมพ์ ทำให้เลือกได้ง่ายขึ้น แต่ถ้าอยากเห็นของจริงก่อนซื้อ การเดินไล่ตามร้านจริงจะสนุกกว่าเพราะได้พลิกดูสภาพกระดาษ กลิ่นหมึก และความสมบูรณ์ของปกด้วย เทคนิคเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่อยากแบ่งคือให้ระบุคำว่า 'นิตยสาร' และชื่อ 'i like' เวลาถามร้านหรือแผง จะทำให้คนขายเข้าใจเร็วขึ้น และถ้าสะสมเป็นชุด ควรสังเกตปี พ.ศ. หรือเลขฉบับที่พิมพ์ไว้ ณ มุมปก บางครั้งเล่มที่มีบทสัมภาษณ์พิเศษหรือปกพิเศษจะราคาขึ้นอีกนิด การต่อรองราคากับร้านมือสองเป็นเรื่องปกติ พกเงินสดไปจะสะดวกกว่า สรุปแล้วการตามหาเล่มเก่า ๆ ของ 'i like' ในกรุงเทพเป็นงานที่ต้องอาศัยความอดทนและความรอบคอบ แต่เมื่อได้มาแล้วความรู้สึกพิเศษกว่าที่คิดไว้เยอะเลย