ผู้เขียนต้นฉบับของ I''S คือใคร

มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ความรักวุ่น ๆ ในชีวิตวัยรุ่นดูชัดจนทำให้ฉันเงยหน้ามองหนังสือการ์ตูนแล้วยิ้มออกมา — 'i''s' คือเรื่องที่จับความอึดอัดของหัวใจวัยรุ่นไว้ได้อย่างแสบสันและจริงใจ ฉันเล่าแบบตรงไปตรงมาว่าแกนหลักของเรื่องคือความสัมพันธ์ระหว่างเด็กหนุ่มคนนึงที่ขี้อายมากกับสาวที่เขาชอบตั้งแต่สมัยเรียน ทั้งสองไม่ได้สื่อสารกันอย่างตรงไปตรงมา ทำให้เกิดความเข้าใจผิด เลี่ยงไม่ได้ที่จะมีรักซ้อน รักค้าง และการแย่งความสนใจจากคนรอบข้าง เรื่องไม่ได้เป็นแค่คอมเมดี้หวาน ๆ เท่านั้น แต่ยังแทรกฉากที่อึดอัดทั้งด้านกายและใจ ซึ่งทำให้ตัวละครต้องโตขึ้น เรียนรู้ว่าการสื่อสารกับความกลัวและความอายเป็นเรื่องสำคัญ ฉันชอบที่ผู้เขียนใส่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวันเข้าไป ไม่ว่าจะเป็นบทสนทนาที่เขินอาย เหตุการณ์ที่ทำให้ความสัมพันธ์สั่นคลอน หรือช่วงเวลาที่คนสองคนใกล้กันจนเรารู้สึกได้ หนังสือชุดนี้จึงกลายเป็นการอ่านที่ได้ทั้งความฟินและความซับซ้อนของความเป็นมนุษย์ — จบด้วยภาพความเป็นผู้ใหญ่ที่ยังคงหวานปนขม เหมือนเพลงบรรเลงที่จบลงทั้งที่ยังมีทำนองค้างอยู่ในหัวใจ

ชื่อที่คนในวงการนิยายออนไลน์จีนรู้จักกันดีคือ 'Tang Jia San Shao' (จีน: 唐家三少) ซึ่งเป็นผู้เขียนต้นฉบับของนิยายที่เป็นต้นทางของตัวละครถังซานในหลายสื่อ เราโตมากับการอ่านนิยายแปลจากเว็บและยอมรับเลยว่าผลงานของเขามีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ทั้งการปั้นโลกแฟนตาซีที่มีระบบพลังและการเดินเรื่องที่เน้นการเติบโตของตัวเอก ในกรณีของเรื่องที่เกี่ยวกับถังซาน ต้นฉบับที่ถูกนำไปดัดแปลงเป็นอนิเมะ ซีรีส์ และเกมต่าง ๆ มาจากผลงานของ 'Tang Jia San Shao' นี่แหละ มุมมองส่วนตัวคือการได้เห็นงานเขียนของคนคนเดียวถูกแปลงเป็นสื่อหลายรูปแบบมันให้ความรู้สึกเหมือนได้เห็นความคิดของผู้แต่งขยายตัวออกไป เรามักจะสนใจว่าการดัดแปลงรักษาแก่นเรื่องและบุคลิกตัวละครอย่างไร บางครั้งก็ชอบเวอร์ชันนิยายมากกว่า แต่ก็ยอมรับว่าเวอร์ชันภาพยนตร์หรือแอนิเมชันบางทีก็เติมให้เรื่องนั้นมีมิติใหม่ที่เราไม่เคยจินตนาการมาก่อน

ยอมรับเลยว่าการเจอชื่อผู้เขียนของ 'ทิดน้อย เต็มเรื่อง' ครั้งแรกทำให้ฉันหยุดอ่านไม่ลง — ผู้เขียนต้นฉบับคือ 'ยาขอบ' และงานชิ้นนี้สะท้อนฝีมือการเล่าเรื่องแบบคนบ้านๆ แต่ลึกซึ้งของเขาอย่างชัดเจน ตอนอ่านฉบับหนังสือ ฉันถูกดึงด้วยภาษาที่เรียบง่ายแต่มีภาพเหมือนจริง ทั้งบรรยากาศวัดในชนบทและความขัดแย้งภายในตัวละครทำได้แนบเนียน ต่างจากเวอร์ชั่นภาพยนตร์ที่ฉันเคยดู ซึ่งเน้นฉากหวือหวาแทนรายละเอียดทางอารมณ์ ฉากที่พระเอกยืนริมคลองในเวลากลางคืนยังติดตาอยู่เสมอ เพราะหนังต้นฉบับให้ความสำคัญกับความเงียบและความคิดภายในของตัวละครมากกว่า ความรู้สึกหลังอ่านคือความอบอุ่นผสมความเศร้าพอประมาณ — นี่คืองานที่เหมือนบทสนทนากับคนรุ่นเก่า เล่าเรื่องชีวิตและศีลธรรมผ่านบทละครมนุษย์ ไม่หวือหวาแต่กินใจ จบด้วยความรู้สึกอยากชวนคนรอบตัวกลับมาอ่านหนังสือแบบช้าๆ กันอีกครั้ง

แฟนเก่าของแนวโรแมนซ์-คอเมดี้อย่างฉันมักจะติดตามชื่อสตูดิโอที่ทำงานแนวนี้อยู่เสมอ เพราะสไตล์การทำอนิเมะแบบหนึ่งจะส่งกลิ่นอายที่จับต้องได้ เช่น ความละเอียดของคัตติ้งฉากโรแมนซ์หรือการจัดแสงในฉากดราม่า ฉันจำความรู้สึกตอนได้ดู 'i''s' ครั้งแรกได้อย่างชัดเจน—ภาพลายเส้นคงความเป็นมังงะและจังหวะช้าๆ ที่ทำให้ตัวละครเห็นรายละเอียดในความสัมพันธ์ นั่นดูสอดคล้องกับผลงานจากสตูดิโอเดียวกัน ซึ่งหนึ่งในผลงานเด่นที่มักถูกพูดถึงคือ 'Martian Successor Nadesico' ที่มีทั้งความเป็นซิทคอมและพล็อตไซไฟที่ฉลาด กับอีกเรื่องที่ให้ความรู้สึกคมและเนื้อหาหนักขึ้นคือ 'Shaman King' เวอร์ชันอนิเมะที่ให้ความสำคัญกับไดนามิกของการต่อสู้และการเติบโตของตัวละคร สไตล์ของสตูดิโอนี้สำหรับฉันคือการบาลานซ์ระหว่างฉากเรียบง่ายที่เติมอารมณ์กับฉากแอ็กชันที่ไม่ทิ้งรายละเอียด ฉะนั้นเมื่อเห็นชื่อสตูดิโอที่ทำ 'i''s' แล้วก็พอเข้าใจได้ว่าทำไมงานถึงออกมามีโทนแบบนั้น แต่ว่าทุกเรื่องก็มีเอกลักษณ์ต่างกันไป ทำให้เวลานึกถึงพอร์ตโฟลิโอของเขา ฉันยังรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่จะเห็นว่าพวกเขาจะลองอะไรใหม่ๆ บ้าง

นี่แหละคือช่องทางที่ฉันมักแวะไปดูเมื่ออยากได้ของ Official ของ 'I"s' แบบเป็นชิ้นเป็นอัน — ทั้งหนังสือ มังงะเล่มรวม อาร์ตบุ๊ก หรือบ็อกซ์เซ็ตที่มีการพิมพ์ใหม่ การสั่งตรงจากร้านค้าญี่ปุ่นอย่าง Animate หรือร้านหนังสือออนไลน์ขนาดใหญ่เช่น Amazon Japan, CDJapan และ AmiAmi มักมีของใหม่หรือพรีออเดอร์ที่เป็นของแท้ยืนยันได้ สินค้าที่วางขายโดยร้านเหล่านี้มักมาพร้อมแพ็กเกจและบาร์โค้ดของผู้จัดพิมพ์ ถ้าอยากได้ของมือสองสภาพดี ร้านที่เน้นสะสมอย่าง Mandarake หรือ Suruga-ya ก็เป็นแหล่งยอดนิยม ส่วน Kinokuniya หรือร้านหนังสือนำเข้าในไทยบางแห่งก็ยังมีการนำเข้าล็อตของเก่ามาขายเป็นครั้งคราว เรื่องการสั่งเข้ามา ถ้าไม่สะดวกใช้ที่อยู่ญี่ปุ่น บริการฝากซื้อ/ส่งต่ออย่าง Buyee หรือ FromJapan ช่วยได้เยอะ แต่สิ่งที่ฉันให้ความสำคัญคือการเช็กสภาพสินค้าและรายละเอียดบรรจุภัณฑ์ เพราะ 'I"s' เวอร์ชันพิเศษหรืออาร์ตบุ๊กมักมีแผ่นพับหรือสติกเกอร์แถมที่มักถูกถอดออกง่ายๆ ควรดูรูปชัด ๆ และสอบถามเรื่องการคืนสินค้าก่อนจ่ายเงิน สุดท้ายก็อยากเตือนว่าให้ระวังของลอกเลียนหรือสินค้าทำซ้ำที่มาในแพ็กเกจคล้ายของแท้ การเลือกร้านที่มีเรตติ้งดีและรีวิวจากผู้ซื้อจริงจะช่วยลดความเสี่ยงได้มาก

เวลาพูดถึง 'มัธยมซอมบี้' ฉันนึกถึงทีมคนทำงานที่ชัดเจนและดูมีเคมีระหว่างคนเขียนกับคนวาดมากที่สุดเรื่องหนึ่งในวงการมังงะซอมบี้ญี่ปุ่น ผู้เขียนบทต้นฉบับของเรื่องนี้คือ ไดสุเกะ ซาโต้ (Daisuke Satō) ซึ่งรับผิดชอบด้านเนื้อหาและการวางโครงเรื่อง ส่วนภาพและการออกแบบตัวละครเป็นฝีมือของ โชจิ ซาโต้ (Shōji Satō) ทั้งสองร่วมกันสร้างมังงะชื่อจริงว่า '学園黙示録 HIGHSCHOOL OF THE DEAD' ที่คนไทยคุ้นกันในชื่อ 'มัธยมซอมบี้' การ์ตูนเวอร์ชันมังงะเริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารและได้รับความนิยมจนมีอนิเมะตามมา ในฐานะแฟนการ์ตูนที่ชอบงานที่ผสมความระทึกกับฉากโรงเรียน เรื่องนี้โดดเด่นเพราะเนื้อเรื่องมืดเข้มแบบผู้ใหญ่ผสมกับงานภาพที่เด่นชัดของโชจิ ทำให้บทของไดสุเกะมีพลังมาก แม้ตอนหลังผลงานจะหยุดลงและไม่จบสมบูรณ์ แต่ชิ้นงานที่มีอยู่ก็ยังคงเป็นผลงานที่ฉันมักหยิบมาคิดถึงบ่อยๆ

เมื่อพูดถึง 'เดอะลาสซามูไร' คนแรกที่ฉันนึกถึงคือผู้เขียนบทภาพยนตร์ John Logan ซึ่งเป็นผู้เขียนต้นฉบับของเรื่องนี้โดยตรง ฉันเคยดูหนังเรื่องนี้ตั้งแต่รอบแรกและติดใจในโทนของบทที่ผสมระหว่างความเป็นดราม่าและองค์ประกอบประวัติศาสตร์ได้อย่างลงตัว บทของ John Logan ไม่ได้ดัดแปลงมาจากนวนิยายเล่มใดเล่มหนึ่ง แต่เป็นบทต้นฉบับที่เขาเขียนขึ้นมาเพื่อภาพยนตร์ จึงให้ความรู้สึกเหมือนงานที่ถูกออกแบบให้เหมาะกับจอภาพยนตร์โดยเฉพาะ การเล่าเรื่องเลือกจับอารมณ์ของตัวละครเป็นหลัก ทำให้ฉากสัมพันธภาพระหว่างกัปตันเนทและชาวซามูไรมีน้ำหนัก ถ้าใครสงสัยว่ามีต้นฉบับเป็นหนังสือหรือเปล่า คำตอบคือไม่มีหนังสือเล่มเดียวที่เป็นต้นทางของภาพยนตร์นี้ แต่ John Logan ได้นำแรงบันดาลใจจากเหตุการณ์ประวัติศาสตร์จริง ๆ มาปรับใช้ แค่นี้ก็เพียงพอให้หนังมีความหนาแน่นทางอารมณ์และมิติของตัวละครที่น่าจดจำ

ฉันเป็นแฟนตัวยงของ 'I''s' มานาน และถ้าต้องบอกว่ามีแฟนฟิคแนวไหนที่นิยมที่สุด คงต้องเริ่มจากแนวหวาน ๆ แบบ 'slice-of-life' กับ 'domestic fluff' ก่อนเลย การเขียนที่ฉันชอบเห็นบ่อยคือชีวิตประจำวันหลังจากจบม.ปลาย—คู่ของอิจิตากะกับอิโอริย้ายมาอยู่ด้วยกันหรือเริ่มเดตจริงจัง เรื่องพวกนี้มักเติมฉากเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น เช้าตื่นมาเตรียมอาหารเช้า แก้ความเขินอายหลังจากสารภาพรัก หรือฉากเปิดใจกลางคืนที่ทำให้ทั้งคู่ใกล้ชิดขึ้น เรื่องแนวนี้ให้ความอบอุ่นและความพึงพอใจทางอารมณ์ จึงถูกใจคนที่ต้องการความแน่นอนและตอนจบหวาน อีกกลุ่มที่แพร่หลายคือ 'fix-it' กับ 'hurt/comfort' — แก้จุดค้างในเนื้อเรื่องต้นฉบับหรือเติมบทที่รู้สึกว่ายังขาด เช่น แต่งเหตุการณ์ที่ความเข้าใจผิดถูกเคลียร์อย่างละเอียด หรือเขียนเหตุการณ์ที่หนึ่งในคู่อ่อนแอแล้วอีกฝ่ายคอยประคับประคอง ฉากแบบนี้บางครั้งผสมกับเนื้อหาโตขึ้น เช่น การเปลี่ยนไปอยู่มหา'ลัยหรือเริ่มงาน ซึ่งทำให้สามารถสำรวจความเปลี่ยนแปลงในความสัมพันธ์ได้ลึกขึ้น ทั้งหมดนี้มักมีการอ้างอิงถึงบรรยากาศแบบ 'Video Girl Ai' ในการจัดแสงอารมณ์หรือฉากประกอบ เพื่อเพิ่มโทนโรแมนติกโทนคลาสสิกสักหน่อย และนั่นแหละคือเหตุผลว่าทำไมแฟนฟิคของ 'I''s' ถึงยังคงมีสีสันสำหรับคนเขียนกับผู้อ่าน