ผู้เล่นควรเลือกเส้นทางไหนใน Undertale เพื่อได้ True Ending

ตอนจะเลิกก็บอกทนได้ทุกอย่าง แล้วก็ทนมาตั้งหลายปี แต่พอจะขอมีเมียอีกคนกลับทนไม่ได้ งั้นก็เลิกไปเหอะรำคาญ!

เมื่อพรหมลิขิต นำเธอให้มาพบกับผู้ชายที่แสนดีอย่างเขา ทำให้คืนวันที่เคยเดียวดาย กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

"เมื่อฉันต้องทะลุเข้าไปในนิยาย ได้เป็นถึงนางเอกของเรื่อง การจะกลับออกไปคือต้องให้นิยายเรื่องนี้จบ แบบ happy ending แค่นี้ง่ายจะตาย ฉันเป็นนางเอกนะ แต่ทำไม๊ ทำไมพระเอกกลับบอกว่าฉันจีดชืด ไร้รสนิยม ไม่ต้องตาเขาเลย แต่เขากลับไปต้องใจยัยตัวร้ายของเรื่องซะงั้น อ๋ออออออ ได้สิ อยากให้ร้ายใช่มะ แม่จะร้ายให้ร้องขอชีวิตเลย"

**นิยายเรื่องนี้ มีการบรรยายกิจกรรมบนเตียงโดยละเอียด** ดราม่าในบทแรก และจบแบบ happy ending ในตอนท้าย "คะ คุณหมี ปล่อยในเหรอคะ?" "อื้ม ผมเอาออกไม่ทัน" "ทีหลังไม่ทำแบบนี้นะคะ" เธอเอ่ยดุพลางย่นคิ้วอย่างไม่พอใจ ก่อนจะดึงแพนตี้ออกจากหว่างขา "แต่ผมชอบ ผมอยากทำแบบนี้อีก" ------------------------------------------- เรื่องย่อ : ส้มโอ สาวโสดในคืนเปลี่ยวหลังจากเพื่อนสนิทผิดนัด เธอจึงไปนั่งดื่มคนเดียวทั้ง ๆ ที่ตัวเองไม่เคยดื่มแอลกอฮอล์ โดยมีสายตาของชายหนุ่มโต๊ะข้าง ๆ ที่เฝ้ามองเธอด้วยความเป็นห่วง+สนใจ จึงลุกไปนั่งดื่มด้วย ก่อนจะพาเธอไปส่งที่ห้อง แต่เมื่อถามชื่อชายแปลกหน้าเธอกลับโวยวายลั่น เพราะชื่อดันซ้ำกับแฟนเก่าเธอ ส้มโอจึงตัดสินใจทำ ... ในสิ่งที่เธออยากทำมาตลอด

เส้นทางการเป็นจิตแพทย์ของ ‘แสนดี’ เธอตั้งใจเรียนเพื่อใครบางคนที่จากไป เธอหวังว่าจะช่วยรักษาจิตใจที่บอบช้ำของคนไข้ได้ และหนึ่งในคนไข้ที่เธอปฏิเสธที่จะทำการรักษามาตลอดนั่นคือ ‘หมอปืน’ อดีตนายแพทย์ หรือชายคนรักของเพื่อนสนิทผู้ล่วงลับ เขาเสียสติหลังจากที่ ‘ญะญ๋า’ จากทุกคนไปอย่างไม่มีวันหวนคืน “ฉันจะรักษาหมอปืนให้หาย แกไม่ต้องเป็นห่วงนะญะญ๋า...” (ตอนจบแบบเก่า-old ending) เตือนเพิ่มเติม!! : เรื่องนี้เป็นนิยายสะท้อนสังคม เนื้อหาบางช่วงบางตอนค่อนข้างหดหู่ใจ ชวนให้จิตตก นักอ่านท่านใดที่รู้ตัวว่าจิตใจบอบบาง อ่อนไหวง่าย แนะนำให้ข้ามเรื่องนี้ไปเลยนะครับ ด้วยรักและห่วงใย

[นางเอกเคยแต่งงานแล้ว พระเอกบริสุทธิ์ แต่งก่อนรักทีหลัง] ธิดาตระกูลขุนนางตกอับผู้อ่อนหวาน VS ขุนนางผู้ทรงอำนาจที่สูงส่งและเย็นชา ตระกูลของจี้หานอีตกต่ำลงเมื่อนางอายุสิบสี่ปี ครั้นอายุสิบหกก็ถือหนังสือหมั้นหมายแต่งเข้าสกุลเซี่ย ตระกูลผู้ดีเก่าอันสูงส่ง ตลอดสามปีที่ออกเรือน แม้สามีจะเย็นชาหมางเมิน แต่นางก็ปฏิบัติหน้าที่ภรรยาอย่างสุดความสามารถ เพียงเพื่อจะเป็นภรรยาที่ดีและเพียบพร้อมผู้หนึ่ง สามีของนางรูปโฉมหล่อเหลา สง่าผ่าเผยดุจวิญญูชน อนาคตยาวไกลไร้ขีดจำกัด ผู้คนต่างพากันบอกว่านางควรรู้จักเจียมตน ด้วยตระกูลนางไร้ที่พึ่งพิงแล้ว การได้แต่งเข้าสกุลเซี่ย ย่อมถือเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ ทว่า ในคืนหิมะโปรยปรายคืนหนึ่ง หลังสามีทิ้งนางไปหาหญิงในดวงใจเขาอีกครั้ง นางก็พลันตาสว่าง สามีไม่เคยรักนางเลย ดังนั้น ในปีที่นางอายุสิบเก้า ภายใต้เสียงเย้ยหยันของสามีที่บอกว่านางจะต้องเสียใจ นางกลับถือหนังสือหย่าเดินจากไปด้วยความเด็ดเดี่ยวเพียงลำพัง จี้หานอีเดิมคิดไว้ว่าหลังหย่าขาด จะพามารดาไปเปิดร้านค้าที่เจียงหนาน ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเรียบง่าย แต่ชายหนุ่มผู้แสนเย่อหยิ่งและเย็นชาที่สุดในบรรดาตระกูลขุนนางเมืองหลวง กลับบอกว่าจะแต่งกับนางเสียอย่างนั้น 'เสิ่นซื่อ' เปรียบดั่งจันทร์กระจ่างฟ้าซึ่งลอยเด่นกลางค่ำคืนอันหนาวเหน็บ ยากที่ผู้คนจะเอื้อมถึง ชาติตระกูลสูงส่ง มีอำนาจราชศักดิ์ ทั้งยังขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาไร้หัวใจ แต่เขากลับกล่าวว่า "เจ้าลองตรองดูสักสองวัน ว่าจะยินดีแต่งกับข้าหรือไม่" แต่ในใจกลับเตรียมคำพูดประโยคถัดไปไว้แล้วว่า หากเจ้าไม่ยินดี ข้าก็จะรอเจ้าต่อไป จี้หานอีหารู้ไม่ว่า คุณชายน้ำแข็งพันปีเช่นเสิ่นซื่อ ได้มอบหัวใจให้นางมาตั้งแต่สมัยเริ่มมีความรักในวัยเยาว์ ภายใต้ความห่างเหินและหยิ่งทะนงนั้น ล้วนเปี่ยมด้วยความอดกลั้นและความรักลึกซึ้ง ถึงขั้นซุกซ่อนความปรารถนาที่จะครอบครองนางไว้ได้อย่างแนบเนียน