ต้นกำเนิดของปีเตอร์ แพนมาจากปลายปากกาของ เจ. เอ็ม. แบร์รี ซึ่งปรากฏครั้งแรกในหนังสือชื่อ 'The Little White Bird' ฉันชอบความคิดว่านักเขียนคนหนึ่งสร้างตัวละครที่กลายเป็นสัญลักษณ์ของความเยาว์วัยทั้งโลกได้ เจ้าหนูปีเตอร์ที่ไม่ยอมโตเต็มไปด้วยความฝันและความซน แต่มันก็มีมุมมืดและความเหงาที่ทำให้ตัวละครนี้ไม่น่าเบื่อเลย
ครั้งหนึ่งฉันเคยนึกภาพฉากจาก 'The Little White Bird' จนเห็นภาพเด็กในสวนเคนซิงตันกำลังบินเหนือเมือง ลายเส้นคำบรรยายของแบร์รีไม่ใช่แค่เล่าเรื่อง แต่เหมือนจงใจฉายความคิดถึงวัยเด็กที่เหนียวแน่นจนทำให้ผู้อ่านย้อนกลับมามองตัวเองอีกครั้ง
เวลาที่เล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนฟัง ผมมักจะพูดว่าสิ่งที่ทำให้ปีเตอร์ แพนยังคงอยู่ได้ไม่ใช่แค่ผจญภัย แต่เป็นคาแรกเตอร์ที่ซับซ้อนและบทกวีในประโยคของแบร์รี — นั่นแหละที่ทำให้ผมยังกลับไปอ่านซ้ำอยู่บ่อยๆ