ผู้แต่งโคลงโลกนิติมีบทวิเคราะห์หรือการตีความสำคัญใดบ้าง

บทกวีโบราณอย่าง 'โคลงโลกนิติ' ให้ความรู้สึกเหมือนครูผู้เฒ่าที่พูดสั้น ๆ แต่หนักแน่น ผู้แต่งของ 'โคลงโลกนิติ' ยังไม่มีหลักฐานตายตัวที่ทุกฝ่ายยอมรับ แต่แนวคิดและสำนวนในงานชี้ชัดว่าเป็นผลงานที่ฝังรากลึกในค่านิยมพุทธศาสนาและวรรณกรรมขนบโบราณ ฉันรู้สึกว่ากลวิธีสำคัญคือการใช้โคลงแบบโบราณเพื่อถ่ายทอดคำสอนที่เป็นอุปมาธรรม กล่าวคือ ทุกวรรคมักเป็นคำสั่งสอนสั้น ๆ ประกอบด้วยภาพเปรียบเทียบของธรรมชาติ เช่น ความไม่เที่ยงของเกษตรกรรม การสลับของฤดูกาล หรือลูกเล่นของน้ำไฟ เพื่อให้ข้อคิดจับต้องได้ อีกเทคนิคที่ฉันชอบคือการวางจังหวะพูดสลับกับการเล่นคำ ไม่มีการเวิ่นเว้อ แต่เต็มไปด้วยความกระชับและการชักนำให้คิดต่อมากกว่าให้คำตอบตรง ๆ งานนี้จึงกลายเป็นทั้งคัมภีร์ชี้ทางปฏิบัติและบทกวีที่อ่านแล้วเกิดความเงียบสงบในใจ เหมือนโดนดึงให้หยุดคิดเรื่องอัตตาและความโลภอย่างเป็นระบบ

ย้อนไปสู่บรรยากาศของวรรณคดีไทยเก่า ๆ ทำให้ผมรู้สึกว่าการอ่าน 'โคลงโลกนิติ' เหมือนเปิดหน้ากระจกที่สะท้อนค่านิยมและความหวังของสังคมในสมัยก่อน ความจริงเรื่องผู้แต่งของ 'โคลงโลกนิติ' ไม่ได้มีบันทึกชัดเจนที่บอกชื่อคนเขียนเหมือนงานสมัยใหม่ หลักฐานเชิงประวัติศาสตร์บอกเป็นนัยว่าผลงานชิ้นนี้เป็นโคลงสอนใจที่เกิดขึ้นจากแวดวงราชสำนักหรือกลุ่มนักปราชญ์ในช่วงเปลี่ยนผ่านประวัติศาสตร์ไทย เช่น ปลายอยุธยาถึงต้นรัตนโกสินทร์ เพราะลักษณะภาษาที่ใช้ คติธรรมที่เน้นเรื่องอำนาจ ความไม่เที่ยง และการบริหารบ้านเมืองสอดคล้องกับความต้องการของสังคมที่ต้องการยึดโยงระเบียบ หลังจากเหตุการณ์รุนแรงทางการเมืองและการสงคราม การแต่งโคลงประเภทนี้จึงมักมีหน้าที่เป็นทั้งคำสอนและคำเตือนให้ผู้มีอำนาจกับผู้คนทั่วไป สไตล์ของงานเป็นโคลงแบบดั้งเดิมที่เน้นจังหวะและการเล่นคำอย่างประณีต ข้อความมักสั้น กระทัดรัด และเต็มไปด้วยอุปมาอุปไมยซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของโคลงไทย เหตุผลเบื้องหลังการแต่งมีหลายมิติ บางมุมมองมองว่าเป็นคู่มือสอนใจให้ขุนนางกับราษฎรยึดมั่นในหลักคุณธรรม บางมุมมองเห็นว่าเป็นงานที่เตือนสติผู้ปกครองให้รู้จักความถูกต้องและเข้าใจผลแห่งการกระทำตามหลักกรรมและธรรมะ แนวคิดเช่นการเตือนถึงความไม่จีรังยั่งยืนของอำนาจ ชี้ช่องทางการครองตนครองคน และย้ำถึงความสำคัญของวินัยส่วนตัวและสังคม ปรากฏเป็นสำนวนคม ๆ ที่ทั้งเข้มและอบอุ่นในคราวเดียวกัน ทำให้ข้อความยังคงสะกดใจผู้อ่านได้แม้จะผ่านหลายร้อยปี มุมมองเชิงบริบททางสังคมช่วยให้ผมเห็นภาพว่าการแต่ง 'โคลงโลกนิติ' น่าจะเกิดขึ้นในยุคที่สังคมต้องการกรอบแนวคิดร่วม — ต้องการสื่อสารค่านิยมที่เห็นว่าการดำรงชีวิตให้ถูกต้องไม่ใช่แค่เรื่องส่วนบุคคลแต่เกี่ยวกับความสงบของชุมชนและรัฐด้วย ความเรียงหรือโคลงประเภทนี้มักถูกใช้เป็นเครื่องมือทางวัฒนธรรมเพื่อปลูกฝังจริยธรรมตั้งแต่เยาวชนจนถึงผู้ปกครอง และยังสะท้อนการผสมผสานระหว่างพุทธศาสนิกกับคติสังคมไทยที่ยึดโยงกับการปกครองแบบศูนย์กลางของกษัตริย์และขุนนาง ท้ายที่สุดสิ่งที่ทำให้ผมหลงใหลในงานชิ้นนี้ไม่ใช่แค่คำโบราณหรือรูปแบบโคลงเท่านั้น แต่เป็นความสามารถของบทกลอนที่จะพูดกับคนยุคหลังได้อย่างตรงและไม่มีพิธีรีตองมากมาย แม้ไม่รู้แน่ชัดว่าผู้แต่งเป็นใคร แต่ข้อความที่อยู่ใน 'โคลงโลกนิติ' ยังคงให้บทเรียนที่อ่านแล้วรู้สึกคมเข้ม คล้ายเข็มทิศชี้ทางให้คิดว่าการดำเนินชีวิตมีทั้งผลและรางวัล และนั่นแหละคือเหตุผลว่าทำไมผมถึงยังกลับมาอ่านมันเสมอ ๆ พร้อมกับคิดว่าแม้โลกจะเปลี่ยนไป แต่ความจริงพื้นฐานในบทโคลงยังคงโดดเด่นและใช้ได้จริง

ในชั้นเรียนที่ผมเคยสอนวรรณคดีโบราณ ผมมักจะชวนเด็กๆ ถกกันเรื่องผู้แต่งของ 'โคลงโลกนิติ' เพราะมันเป็นกรณีศึกษาที่ดีว่าบทประพันธ์บางชิ้นอาจไม่มีคนเขียนคนเดียวชัดเจน บรรดานักวิชาการเสนอไปหลายแนวทาง: บางคนวิเคราะห์จากภาษาและศัพท์โบราณว่าอาจร้อยเรียงขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ต้นๆ ขณะที่อีกกลุ่มให้สมมติฐานว่าเป็นผลงานรวมของนักกลอนหลายคนที่ถ่ายทอดปากต่อปากจนรวมเป็นเล่มเดียว ผมมักเน้นกับนักเรียนว่าความสำคัญไม่ได้อยู่ที่ชื่อผู้แต่งเพียงอย่างเดียว แต่คือเนื้อหา—คำคมใน 'โคลงโลกนิติ' เกี่ยวกับความไม่เที่ยงและการรู้หน้าที่ยังส่งผลต่อวิธีคิดของคนไทยมาเนิ่นนาน อย่างที่เคยเห็นในงานเทศนาหรือคำสอนของผู้ใหญ่หลายยุคสมัย การจะบอกว่าใครเป็นผู้แต่งจริงๆ อาจทำได้ยาก แต่การใช้บทกลอนเหล่านี้สอนคนรุ่นใหม่ให้คิดเป็นยังคุ้มค่าสำหรับผม

กลอนโบราณเรื่องหนึ่งมีพลังที่จะสอนมนุษย์ข้ามยุค และ 'โคลงโลกนิติ' ก็เป็นแบบนั้นสำหรับฉันในฐานะคนที่ชอบจับบทกลอนมาคุ้ยคิด ฉันเห็นงานชิ้นนี้สะท้อนค่านิยมเรื่องความไม่เที่ยงของชีวิตอย่างชัดเจน บทโคลงมักเตือนเรื่องผลของกรรม การกระทำที่ไม่ดีย่อมนำความเสื่อมและความทุกข์มา ในมุมนี้ผู้แต่งวางหลักธรรมะและจริยธรรมเป็นแกนกลางของสังคม เพื่อให้คนธรรมดาและผู้ปกครองรู้ว่าการประพฤติดีเป็นรากฐานของความสงบ อีกแง่ที่ฉันชอบคือการย้ำเรื่องความรับผิดชอบของผู้นำ—ถ้อยคำในบางบทเรียกร้องให้ผู้มีอำนาจมีความยุติธรรมและไม่ใช้อำนาจเบียดเบียนประชาชน งานแบบนี้จึงไม่ได้สอนเพียงวิถีปรับตัวส่วนบุคคล แต่ยังแฝงการเตือนสังคมในระดับโครงสร้างด้วย ฉันมักเก็บถ้อยคำบางท่อนเป็นคติในการใช้ชีวิต และคิดว่ามันยังใช้งานได้ในยุคที่ความโลภและการโกหกยังคงแพร่หลายอยู่

เราเคยตั้งใจอ่าน 'โคลงโลกนิติ' แบบละเอียดจนรู้สึกว่ามันทอความคิดและค่านิยมของสังคมเก่าไว้เป็นแผ่นผ้าเนื้อดี งานชิ้นนี้โดยรวมมักถูกมองว่าเป็นกลอนคติธรรมที่มีรากในวรรณกรรมไทยโบราณ แต่นักประวัติศาสตร์วรรณกรรมหลายคนยังคงโต้แย้งเรื่องผู้แต่งที่แน่ชัด — เอกสารเก่า ๆ ไม่ได้ลงชื่อแบบชัดเจน ทำให้มีการสันนิษฐานกันว่าอาจเป็นผลงานของนักประพันธ์ในสำนักหลวงหรือผู้รู้ฝ่ายศาสนาในรัชกาลก่อน ๆ มากกว่าจะเป็นคนธรรมดาคนเดียว งานภาษาและร่องรอยสำนวนบ่งชี้ถึงความเป็นวรรณกรรมสมัยอยุธยา-ต้นรัตนโกสินทร์ แต่การจับคู่สำนวนกับบุคคลเฉพาะยังไม่สามารถยืนยันได้เมื่อนำเอกสารหลายฉบับมาวิเคราะห์ ในการแพร่หลายของ 'โคลงโลกนิติ' ผ่านยุคสมัย ผมเห็นว่ามีการทำฉบับเรียบเรียงและคำอธิบายเพื่อการศึกษาแพร่หลายมากขึ้น นักปราชญ์และบรรณาธิการสมัยใหม่มักจัดพิมพ์เป็นฉบับเรียงความพร้อมคำแปลภาษาไทยร่วมสมัยและบรรทัดอธิบาย ทำให้คนรุ่นใหม่เข้าถึงข้อความโบราณได้ง่ายขึ้น นอกจากนี้ยังมีบทความวิชาการ แปลเป็นภาษาอังกฤษในกรอบงานวิจัย รวมถึงการรวบรวมเข้าเล่มในตำราวรรณคดีไทย ซึ่งทั้งหมดช่วยให้เนื้อหาไม่ตายจากวงการศึกษาและยังคงมีชีวิตในห้องสมุดนอกเหนือจากการเล่าปากต่อปาก ผมมักจะกลับไปอ่านบ้างเมื่ออยากเข้าใจหลักคิดโบราณอย่างลึกซึ้งและรู้สึกว่ามันยังให้บทเรียนที่ใช้ได้ในยุคนี้

เคยแปลกใจว่าบทประพันธ์โบราณบางชิ้นกลับมีประวัติศาสตร์ซับซ้อนกว่าที่คาดไว้ — อย่าง 'โคลงโลกนิติ' ก็ไม่ต่างกัน เรื่องเกี่ยวกับแหล่งรวมประวัติและผู้แต่งของงานชิ้นนี้มีทั้งฉบับรวบรวมเชิงวิชาการและบทความวิเคราะห์ที่ตีพิมพ์ในสำนักพิมพ์ของหน่วยงานทางวัฒนธรรมต่างๆ ในฐานะคนที่คลุกคลีกับงานวรรณคดีเก่า ผมมักเจอฉบับตีพิมพ์ของ 'โคลงโลกนิติ' ในสองรูปแบบหลัก ๆ หนึ่งคือฉบับวิจัยหรือตีพิมพ์ซ้ำโดยสถาบันที่ทำงานด้านโบราณคดีและวรรณคดี ซึ่งมักมีคำอธิบายประกอบและบรรณานุกรม เช่น งานที่ออกโดยหน่วยงานรัฐหรือสำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย อีกแบบเป็นบทความวารสารหรือวิทยานิพนธ์ที่เจาะลึกประเด็นผู้ประพันธ์ ข้อพิสูจน์เชิงภาษาศาสตร์ และบริบททางประวัติศาสตร์ของบทประพันธ์เหล่านี้ ภาพรวมที่ผมเห็นคือยังไม่มีหนังสือบูรณาการฉบับเดียวที่เป็น 'ประวัติฉบับสมบูรณ์' ของ 'โคลงโลกนิติ' ซึ่งทำให้การตามรอยผู้แต่งต้องอาศัยการรวมชิ้นส่วนจากหลายแหล่ง — ฉบับตีพิมพ์ทางการ, บทความในวารสารวิชาการ, งานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษา และคอมเมนทารีโบราณในหอสมุดเก็บต้นฉบับ งานเหล่านี้เมื่ออ่านรวมกันจะให้ภาพทั้งข้อถกเถียงเรื่องสมัยรัชกาลที่แต่ง รูปแบบภาษา และการอ้างอิงถึงผู้รจนา หากต้องการอ่านครบ ๆ ผมแนะนำให้เริ่มจากฉบับตีพิมพ์ที่มีบรรณานุกรมดี ๆ แล้วขยับไปอ่านบทความวิชาการที่อ้างถึงต้นฉบับต่าง ๆ — กระบวนการแบบนี้ทำให้เห็นทั้งมุมของนักประพันธ์ นักวิจัย และบริบทสังคมที่ล้อมรอบบทประพันธ์ได้ชัดขึ้น

เราไม่เคยคิดว่าจะมีบทกวีไทยชิ้นหนึ่งที่ทำให้เกิดการถกเถียงเรื่องผู้แต่งและอิทธิพลได้มากขนาดนี้ — 'โคลงโลกนิติ' เป็นหนึ่งในงานวรรณกรรมที่มักถูกยกขึ้นมาเมื่อคุยถึงความผสมผสานระหว่างคำสอนทางศีลธรรมและรูปแบบโคลงไทย โดยภาพรวมผมมองว่าผู้แต่งไม่ได้ถูกบันทึกชัดเจนในเอกสารสาธารณะสมัยก่อน แต่สไตล์ภาษาและรูปแบบการใช้โคลงชี้ว่าเกิดจากสังคมวรรณกรรมชั้นราชสำนักมากกว่าคนธรรมดา เมื่อพลิกดูเนื้อหา ประเด็นคำสอนเชิงศีลธรรมและการยกตัวอย่างเหตุการณ์เพื่อสอนศีลธรรม ทำให้นึกถึงร่องรอยของคำสอนบาลี-สันสกฤตที่ไหลเข้ามาทางพระพุทธศาสนา รวมทั้ง 'ชาดก' ที่นิยมใช้เป็นแบบอย่างในการสอนจริยธรรมในสังคมไทยโบราณ ในแง่นี้ 'โคลงโลกนิติ' จึงเหมือนการตีความจริยธรรมผ่านจังหวะโคลงที่คุ้นเคยกับคนอ่านในราชสำนักและชนชั้นนำ นอกจากนี้โครงสร้างเชิงคำศัพท์และการจัดรูปประโยคยังแสดงร่องรอยของการได้รับอิทธิพลจากวรรณคดีที่มีแนวเล่าเรื่องแบบมหากาพย์และปกรณัม เช่นการหยิบยืมภาพจากเรื่องราวใน 'รามเกียรติ์' มาใช้เป็นอุปมาอุปไมย เพื่อให้บทกวีเข้าถึงง่ายและทรงพลัง ในมุมมองส่วนตัว ผมมักจะคิดว่าผู้แต่งของ 'โคลงโลกนิติ' น่าจะเป็นผู้มีการศึกษาสูง รู้จักศาสตร์ทางพุทธศาสนาและวรรณคดีอินเดีย-บาลี มีความชำนาญในรูปแบบโคลงไทย และตั้งใจให้ผลงานเป็นทั้งตำราเตือนใจและสื่อสังคม ซึ่งความคลุมเครือนี้ไม่ได้ทำให้งานด้อยคุณค่า ตรงกันข้ามยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้ผู้อ่านสมัยใหม่ได้ขบคิดถึงบริบททางประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และการส่งต่อความคิดผ่านบทกวีเก่า ๆ — นี่แหละที่ทำให้การอ่าน 'โคลงโลกนิติ' ยังมีชีวิตและท้าทายให้กลับมาอ่านซ้ำอยู่เสมอ

การได้อ่าน 'โคลงโลกนิติ' หลายครั้งทำให้ฉันเริ่มเห็นลายมือของผู้เขียนไม่ใช่แค่จากเนื้อหา แต่จากวิธีการจัดวางคำ รูปแบบโคลง และทัศนคติที่ซ่อนอยู่ระหว่างบรรทัด งานชิ้นนี้มีลักษณะเป็นคติสอนใจและวิพากษ์สังคม ซึ่งสะท้อนว่าเขา/เธอเป็นคนที่ได้รับการศึกษาในแบบคลาสสิก เข้าใจวัฒนธรรมพุทธศาสนาและภาษาบาลี-สันสกฤตดี การเลือกใช้คำที่กระชับ เว้นที่วางคอนทราสต์ระหว่างภาพลักษณ์กับความจริง และการหยอกล้อด้วยอุปมาอุปไมยชี้ให้เห็นว่าผู้เขียนคุ้นชินกับการทำงานในวงสังคมที่ต้องถ่ายทอดคติให้ชัดแต่ไม่เคร่งครัดจนเกินไป ฉันรู้สึกได้ถึงน้ำเสียงที่พยายามบาลานซ์ระหว่างความเป็นทางการของโคลงกับเสียงพูดที่เป็นมิตรต่อผู้อ่านทั่วไป ซึ่งนั่นมักมาจากนักเขียนที่มีบทบาททั้งในวัง วัด หรือสังคมวิชาการ ซึ่งต้องสื่อสารทั้งกับชนชั้นสูงและคนธรรมดา การที่ผู้เขียนคุ้นเคยกับบาลี-สันสกฤตและคัมภีร์ทางศีลธรรมช่วยให้สำนวนมีความแน่นในเชิงแนวคิดและคำศัพท์เชิงปรัชญา แต่ยังไม่ทิ้งการใช้ภาพแทนที่เข้าถึงง่าย เช่น การเปรียบชีวิตกับการเดินทางหรือกับฤดูกาล จังหวะของโคลงและการจัดสัมผัสสะท้อนการฝึกฝนมาจากการศึกษากฎเกณฑ์วรรณศิลป์ ทำให้ฉันทึ่งกับการผสมผสานระหว่างความเป็นครูและความเป็นผู้บันทึกสังเกตการณ์สังคม นอกจากนี้ ประวัติของผู้เขียนที่อาจมีประสบการณ์กับการบริหารหรือการเห็นความอยุติธรรมในสังคม มักจะปรากฏผ่านบรรทัดที่วิจารณ์ผู้มีอำนาจหรือชี้ให้เห็นช่องว่างระหว่างคำพูดกับการกระทำ ซึ่งทำให้โคลงไม่ใช่แค่ตำราธรรมะ แต่กลายเป็นกระจกที่สะท้อนสังคมในยุคหนึ่ง มุมเทคนิคยังบอกเล่าอีกอย่างหนึ่งว่าเส้นทางชีวิตของผู้เขียนมีผลต่อการเลือกโทนและรูปแบบการเล่า ผู้ที่เคยทำงานราชการหรืออยู่ในวังมักจะมีโทนสุภาพ แต่มีก้อนความขมขื่นแฝงอยู่ ในขณะที่ผู้ที่มีพื้นหลังทางศาสนาจะเน้นการชี้นำเชิงจริยธรรมและการปลุกสำนึกให้ละทิ้งกิเลส ฉันเห็นทั้งสองด้านใน 'โคลงโลกนิติ' ที่บางบทอ่านแล้วให้คำแนะนำชัดเจน ในขณะที่บางบทกลับเป็นการสะท้อนแบบประชดประชันเล็กน้อย การเลือกอุดมคติและจุดเน้นแบบนี้สะท้อนว่าผู้เขียนไม่เพียงอยากสอน แต่ต้องการให้ผู้อ่านคิดเอง การผูกปมเชิงเหตุผลกับภาพพจน์ ช่วยให้สำนวนยังคงความงดงามและทรงพลังแม้เวลาจะผ่านไปนานก็ตาม โดยรวม ฉันมองว่า 'โคลงโลกนิติ' เป็นงานที่สำนวนตั้งอยู่บนฐานประสบการณ์และการศึกษาในโลกโบราณ ทั้งวัฒนธรรมศาสนา วงสังคม และความเป็นนักปฏิบัติทางปัญญา ซึ่งสิ่งเหล่านี้หล่อหลอมให้คำพูดมีน้ำหนักและความเมตตาในคราวเดียว มันทำให้ฉันรู้สึกเชื่อมโยงกับผู้เขียน แม้ว่าบางครั้งเสียงของเขาจะนิ่งและแข็งพอที่จะตักเตือน แต่ท้ายที่สุดก็ยังมีความอบอุ่นของคนที่หวังให้สังคมดีขึ้นด้วยปัญญาและความระวังตัว

กลิ่นของภาษาใน 'โคลงโลกนิติ' มีความเป็นทางการผสมกับความลึกทางศีลธรรมที่ชัดเจนและทำให้ผมหยุดอ่านแล้วต้องคิดต่อ สำนวนของผู้แต่งคมและเรียบง่ายในแง่ของการสื่อสารความคิดใหญ่ ๆ แต่ละโคลงมักตั้งใจให้เป็นบทสอนหรือข้อเตือนใจ จึงเห็นภาพการใช้ถ้อยคำสั้น กระชับ มีการเล่นสัมผัสภายในและจังหวะที่แน่นอน ทำให้เนื้อหาอ่านง่ายแต่หนักแน่น ผมชอบวิธีที่ผู้เขียนสอดแทรกคำศัพท์จากบาลี-สันสกฤตบางคำเพื่อเพิ่มมิติของความศักดิ์สิทธิ์และความเคร่งครัดทางจริยธรรม เมื่อเทียบกับงานอย่าง 'รามเกียรติ์' ซึ่งเน้นความยาวของเรื่องและฉากบรรยาย ผู้แต่งโคลงโลกนิติกลับเลือกโทนที่เป็นบทพูดสั้น ๆ แต่กระทบจิตใจได้รวดเร็ว โครงสร้างมักเป็นการตั้งปัญหาแล้วตอบสั้น ๆ หรือยกตัวอย่างสรุปเชิงคำสอน ผมมักจะใช้โคลงเหล่านี้เป็นข้อเตือนใจในชีวิตประจำวัน เพราะน้ำหนักคำไม่เยอะแต่ความหมายกลับคงทน

แค่พูดถึงชื่อ 'โคลงโลกนิติ' ก็ทำให้ภาพของบทกลอนที่คอยเตือนสติลอยขึ้นมาในหัวทันที ผมเติบโตมากับเสียงอ่านโคลงที่ผู้ใหญ่ในหมู่บ้านชอบยกมาอ้างเป็นบทเรียนชีวิต เล่ากันว่าต้นตอของงานชิ้นนี้มีหลายตำนานซ้อนกันไป หนึ่งในเรื่องเล่าเก่าแก่บอกว่าผู้แต่งเป็นกวีประจำราชสำนักที่แต่งขึ้นเพื่อเตือนพระมหากษัตริย์และชนชั้นนำเรื่องความไม่เที่ยงของอำนาจและความดี ความเชื่อนี้เกิดจากเนื้อหาโคลงที่เน้นการชี้นิ้วสอนเช่นเดียวกับโบราณคดีวรรณกรรมอื่น ๆ อีกเรื่องเล่าหนึ่งที่ผมเคยได้ยินบ่อยคือว่าบทโคลงเหล่านี้เริ่มจากพระสงฆ์หรือญาติโยมผู้มีความรู้ที่ต้องการสะท้อนหลักธรรมะในภาษาที่ประชาชนเข้าใจได้ จึงกลายเป็นโคลงสั้น ๆ ที่สามารถขับร้องหรือท่องจำได้ง่าย ความเรียบง่ายของภาษาทำให้หลายคนเชื่อว่ามันเกิดจากภูมิปัญญาชาวบ้านไม่ใช่แค่หน้าที่ของราชสำนัก นอกจากนี้ยังมีตำนานเล่าต่อว่า 'โคลงโลกนิติ' เคยถูกปรับปรุงหรือรวบรวมจากบทกลอนหลายชิ้นที่หมุนเวียนในท้องถิ่นจนกลายเป็นชุดเดียวกัน และนั่นอธิบายได้ว่าทำไมบางฉบับจึงมีคำหรือน้ำเสียงต่างกันบ้างเหมือนที่เห็นในงานอย่าง 'นิทานชาดก' สรุปแบบไม่เป็นพิธีรีตองก็คือผมชอบคิดว่า 'โคลงโลกนิติ' เป็นทั้งผลผลิตของสังคมชั้นสูงและเสียงสะท้อนของคนธรรมดาในเวลาเดียวกัน ตำนานต่าง ๆ ที่ล้อมรอบงานชิ้นนี้ทำให้มันดูมีชีวิตและเดินไปพร้อมกับคนไทยในทุกยุคสมัย