ผมยังชอบที่ผู้แปลบางคนเลือกใช้บันทึกประกอบหรือคำนำสั้นๆ เพื่ออธิบายบริบทวัฒนธรรมหรือคำศัพท์เฉพาะ แต่ก็ไม่ใส่บรรทัดยาวเกินจำเป็น เพราะต้องการสัมผัสอารมณ์แบบเดียวกับที่ผู้เขียนตั้งใจ บางฉากที่มีอารมณ์ตลกหรือชวนคุ้นเคย ผู้แปลมักเติมสำนวนไทยท้องถิ่นเข้ามาเล็กน้อยเพื่อให้คนอ่านหัวเราะได้จริง ซึ่งวิธีนี้เคยเห็นผลดีกับการแปลงานมหากาพย์ตะวันตกอย่าง 'The Lord of the Rings' ในไทย — ไอเดียหลักคือรักษาออร่าเดิมไว้ แต่ยอมปรับรายละเอียดที่ขวางความไหลลื่นของภาษา ผลลัพธ์ที่ดีคือหนังสือยังคงรู้สึกเป็นตำนานแต่คนอ่านยังเดินทางไปกับตัวละครได้โดยไม่สะดุด