LOGIN
ราชโองการสมรสเพียงฉบับเดียว ส่งบุตรสาวอดีตเจ้ากรมอาญาผู้ถูกยึดทรัพย์ให้กลายเป็นหวางเฟยของอ๋องขี้โรคในชั่วข้ามคืน
คืนวันที่สิบห้า เดือนเก้า ปีที่หนึ่ง แสงจันทร์กระจ่างนวลอาบไล้หลังคากระเบื้องสีหม่นของตำหนักเมฆาเร้น เขตหวงห้ามท้ายวังหลวงแห่งนี้เงียบสงัดราวกับสุสานร้าง มีเพียงโคมแดงคู่หนึ่งแขวนแกว่งไกวตามลมสารทฤดูอยู่หน้าประตู
ซูหว่านชิงในชุดวิวาห์สีแดงเพลิงนั่งหลังตรงอยู่บนเกี้ยวเจ้าสาว ใต้ผ้าคลุมหน้าปักลายหงส์ทอง ริมฝีปากอิ่มแต้มชาดยกยิ้มบาง
หากคนนอกมองเข้ามา คงเห็นเพียงสตรีวัยยี่สิบสองปีผู้บอบบางและยอมจำนนต่อโชคชะตา ทว่าใต้แขนเสื้อกว้าง ปลายนิ้วเรียวกลับกำลังดีดลูกคิดในใจ
“ถึงหน้าเรือนหอแล้วเจ้าค่ะ หวางเฟย”
เสียงกระซิบของเสี่ยวเถาดังขึ้นข้างม่านเกี้ยว นางกำนัลวัยยี่สิบปีผู้มีแก้มกลมและแววตาตื่นตัวเลิกม่านขึ้นเพียงครึ่งส่วน
“ข้างนอกมีใครรออยู่บ้าง เสี่ยวเถา”
“มีซุนกงกงจากตำหนักใหญ่ แล้วก็องครักษ์หน้าตายอีกคนหนึ่งเจ้าค่ะ… ว่าแต่กระถางไฟมงคลหน้าประตูมอดดับไปครึ่งหนึ่งแล้วนะเจ้าคะ ควันโขมงเชียว”
“ต้อนรับเจ้าสาวด้วยกระถางไฟใกล้ดับ ช่างสมกับเป็นตำหนักเมฆาเร้นเสียจริง… เจ้าพกถุงเงินไว้เรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่”
“ซ่อนไว้ในอกเสื้อแน่นหนาแล้วเจ้าค่ะ แต่บ่าวคำนวณดูแล้ว เบี้ยหวัดตำหนักนี้ถูกตัดเหลือเดือนละหนึ่งร้อยตำลึงเงิน หักค่าสมุนไพรของหวางเหยียเทียบละสิบห้าตำลึงเงินแล้ว แทบไม่เหลือพอซื้อหมั่นโถวลูกละสามอีแปะด้วยซ้ำนะเจ้าคะ”
“ขาดทุนตั้งแต่วันแรกก็ช่างปะไร ขอเพียงได้เบาะแสคดีตระกูลซู ต่อให้ต้องควักเนื้ออีกหมื่นตำลึงทอง ข้าก็ยอมจ่าย”
ซูหว่านชิงก้าวลงจากเกี้ยว นางยกชายกระโปรงผ้าไหมสีแดงก้าวข้ามกระถางไฟมงคลที่มอดดับไปครึ่งหนึ่ง ควันสีเทาลอยเอื่อยขึ้นมาแตะปลายจมูก
ตรงหน้าประตูเรือนหอ ชายวัยกลางคนในชุดขันทีชั้นผู้ใหญ่ยืนกุมมือรออยู่ ใบหน้าขาวซีดประดับรอยยิ้มกึ่งสมเพชกึ่งจับผิด
“บ่าวซุนกงกง คารวะหวางเฟยขอรับ… ยามซวีแล้ว เชิญหวางเฟยเข้าห้องหอเถิด หวางเหยียรอยู่ด้านในนานแล้วขอรับ”
“ลำบากซุนกงกงที่อุตส่าห์ถ่อมาส่งถึงเขตหวงห้ามท้ายวังด้วยตัวเอง”
“เป็นคำสั่งของไท่จื่อและเฉินกั๋วกง บ่าวไม่กล้าละเลยขอรับ… องครักษ์จ้าว คืนเข้าหอของหวางเหยียทั้งที เหตุใดเจ้าจึงยืนขวางประตูราวกับรูปปั้นเช่นนี้เล่า”
จ้าวอวิ๋น องครักษ์เงาวัยยี่สิบห้าปีผู้มีใบหน้าคมเข้มไร้อารมณ์ กุมกระบี่ไร้ฝักแน่นขึ้น
“ข้ามีหน้าที่อารักขาความปลอดภัยของหวางเหยียขอรับ ซุนกงกง”
“อารักขาหรือ… ในตำหนักร้างที่แม้แต่แมลงวันยังไม่บินผ่านเช่นนี้ จะมีใครกล้ามาลอบสังหารอ๋องขี้โรคกันเล่า”
“ระวังไว้ย่อมดีกว่าประมาทขอรับ”
ซูหว่านชิงลอบสังเกตปฏิกิริยาของคนทั้งคู่ภายใต้ผ้าคลุมหน้า องครักษ์ผู้นี้ฝีมือไม่ธรรมดา กลิ่นอายสังหารที่แผ่ออกมาจาง ๆ บ่งบอกว่าผ่านสมรภูมิมาโชกโชน ไม่เหมือนบ่าวรับใช้ของคนป่วยใกล้ตายเลยสักนิด
“ดึกมากแล้ว ข้าขอตัวเข้าไปปรนนิบัติหวางเหยียก่อนนะเจ้าคะ” ซูหว่านชิงตัดบท นางก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปในห้องหอ โดยมีเสี่ยวเถาตามเข้ามาส่งจนถึงกลางห้อง
“บ่าวขอตัวออกไปรอด้านนอกนะเจ้าคะ หวางเฟย” เสี่ยวเถาเอ่ยเสียงดังพอให้คนหน้าประตูได้ยิน ทว่าปลายนิ้วกลับขยับส่งรหัสลับเป็นจังหวะสั้นยาวบนแขนเสื้อของนายสาว
ซูหว่านชิงพยักหน้ารับรู้ รหัสของเสี่ยวเถาบอกว่าซุนกงกงยังไม่ยอมกลับ และแอบสั่งให้บ่าวติดตามไปดักรออยู่แถวหน้าต่างฝั่งตะวันออก
บานประตูไม้แกะสลักถูกปิดลง
ภายในห้องหอจุดเทียนมงคลเล่มใหญ่ไว้เพียงคู่เดียว กลิ่นสมุนไพรต้มรสขมปร่าลอยปะปนมากับกลิ่นกำยานจาง ๆ จนแทบกลบกลิ่นสุรามงคลเสียสิ้น
บนตั่งไม้จันทน์ริมหน้าต่าง บุรุษผู้หนึ่งนั่งพิงพนักอยู่ใต้แสงเทียนสลัว หลี่เจิ้งเหยียน อดีตไท่จื่อผู้สูงศักดิ์ที่ถูกปลดลงเป็นเพียงจิ้งอ๋อง และถูกกักบริเวณไว้ ณ ตำหนักร้างแห่งนี้
เขาสวมชุดวิวาห์สีแดงเข้มทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาวราวกับคนป่วยหนัก ใบหน้าหล่อเหลาคมคายซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากบางเม้มสนิท
ทันทีที่ประตูปิดสนิท เสียงไอโขลกหนัก ๆ ก็ดังก้องขึ้นในห้อง
“แค่ก… แค่ก…”
หลี่เจิ้งเหยียนยกผ้าเช็ดหน้าสีขาวขึ้นปิดปาก ไหล่กว้างสั่นสะท้านตามแรงไอ เมื่อลดผ้าลง บนผืนผ้าขาวสะอาดกลับปรากฏรอยเลือดสีแดงคล้ำจาง ๆ
ซูหว่านชิงยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ดวงตาคู่สวยมองผ่านผ้าคลุมหน้าสีแดงโปร่งออกไป
การแสดงระดับนี้ หากไปเปิดโรงงิ้วหน้าประตูเมือง คงขายตั๋วได้ไม่ต่ำกว่ารอบละห้าสิบตำลึงเงิน น่าเสียดายที่คนดูในห้องนี้ดันเป็นหัวหน้าหอพิรุณเสียเอง
นางปรับสีหน้าให้ดูอ่อนหวานและขลาดอาย
“หวางเหยียอาการกำเริบหรือเจ้าคะ ให้ข้าช่วยรินน้ำชาอุ่นให้ดีหรือไม่”
หลี่เจิ้งเหยียนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ กวาดตามองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
“ไม่ต้อง… ของกินหรือน้ำชาจากสตรีในวังหลัง ข้าไม่เคยแตะต้อง”
“ระวังตัวถึงเพียงนี้เชียวหรือเจ้าคะ… ข้าแต่งเข้ามาเป็นหวางเฟยของท่านแล้ว หากคิดร้ายต่อหวางเหยีย ชีวิตข้าก็คงรักษาไว้ไม่ได้เช่นกัน”
“ในวังหลวงแห่งนี้ คนที่ยอมแลกชีวิตตัวเองเพื่อลากผู้อื่นลงนรกมีถมไป… ข้าเพียงไม่อยากตายเร็วเกินไปเท่านั้น”
ไม่รับของจากสตรีในวังหลังแม้แต่น้ำชาถ้วยเดียว ระวังตัวแจยิ่งกว่าเต่าหดหัวในกระดองเสียอีก
ซูหว่านชิงคิดในใจอย่างขบขัน นางก้าวเดินช้า ๆ เข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ จากตัวเขาลอยมาแตะจมูก ทว่าแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายเย็นเยียบของเหล็กกล้าและลมหนาว ไม่เหมือนกลิ่นของคนป่วยที่นอนซมอยู่บนเตียงเลยแม้แต่น้อย
นางยกมือขึ้นปลดผ้าคลุมหน้าสีแดงออกด้วยตัวเอง เผยให้เห็นใบหน้างดงามหมดจด ผิวขาวเนียนละเอียด ดวงตาหงส์ฉายแววอ่อนโยน และไฝแดงเม็ดเล็กใต้หางตาซ้ายที่ขับให้ใบหน้าดูเย้ายวน
หลี่เจิ้งเหยียนมองใบหน้านั้นนิ่งงันไปชั่วอึดใจ ดวงตาคู่คมวูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
“ใครอนุญาตให้เจ้าเปิดผ้าคลุมหน้าเอง”
“ตามธรรมเนียม เจ้าบ่าวต้องเป็นคนเปิดเจ้าค่ะ” ซูหว่านชิงเอียงศีรษะ ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นลูบปิ่นหงส์ทองระย้าหยกเขียวที่ปักอยู่บนมวยผม “แต่เห็นหวางเหยียไม่ขยับเขยื้อน ข้าเกรงว่าท่านจะเหนื่อย จึงถือวิสาสะจัดการเอง”
“หวางเฟยช่างรู้ใจข้านัก… รู้จักเอาอกเอาใจตั้งแต่คืนแรกเช่นนี้ คงฝึกฝนมาอย่างดีกระมัง”
“บุตรสาวขุนนางต้องโทษเช่นข้า หากไม่รู้จักปรับตัว ก็คงมีชีวิตอยู่ไม่พ้นฤดูหนาวนี้เจ้าค่ะ”
ระหว่างที่โต้ตอบกัน ซูหว่านชิงกวาดตามองรอบห้อง และพบหีบไม้หุ้มเหล็กขนาดย่อมซ่อนอยู่ใต้ชายผ้าปูเตียง
หีบลับที่มีแม่กุญแจทองเหลืองแบบกลไกซับซ้อนคล้องอยู่ เป้าแรกของคืนนี้อยู่ตรงนั้นเอง
ทว่ายังไม่ทันที่นางจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้เตียง หางตาของซูหว่านชิงก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มสายหนึ่งพาดผ่านฉากกั้นไม้แกะสลักตรงระเบียงด้านนอก ซุนกงกงกำลังยืนแอบฟังและสอดส่องอยู่หลังม่านหน้าต่างจริงดังคาด
หากซุนกงกงกลับไปรายงานไท่จื่อหรือเฉินกั๋วกงว่าคืนเข้าหอจิ้งอ๋องไม่ยอมแตะต้องตัวหวางเฟยแม้แต่ปลายนิ้ว พรุ่งนี้เช้าข่าวลือเรื่องตำหนักเมฆาเร้นคงแพร่สะพัดไปทั่ววังหลวง และนางจะไม่มีโอกาสขยับเข้าไปใกล้หีบลับข้างเตียงได้เลย
ในเกมแห่งอำนาจและการหลอกลวง ระหว่างความแค้นกับความรัก สิ่งใดกันแน่คือหมากตัวสุดท้ายที่จะตัดสินกระดานนี้
ซูหว่านชิงไม่รอให้คำตอบลอยมาหา นางรวบชายกระโปรงขึ้น ก้าวเข้าไปประชิดตั่งไม้จันทน์ แล้วก้าวขึ้นนั่งลงบนตักแกร่งของหลี่เจิ้งเหยียน
“หวางเฟย! เจ้าทำอะไร!”
หลี่เจิ้งเหยียนโน้มใบหน้าลงจุมพิตหน้าผากมนของภรรยาเบา ๆ ท่ามกลางแสงแดดอุ่นยามเที่ยงวัน“ใต้ฟ้ากว้างแห่งเป่ยโจว เรื่องราวบทใหม่เพิ่งเริ่มต้น” เขาเอ่ยกระซิบชิดเรือนผมหอมกรุ่น “และข้าสัญญาว่าจะจับมือเจ้าเดินไปในทุกฤดูกาลต่อจากนี้”จังหวะนั้น จ้าวอวิ๋นและเสี่ยวเถาที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องบัญชีต่างรีบชะงักฝีเท้าลงใต้ชายคาระเบียง เสี่ยวเถารีบยกมือขึ้นปิดตาตัวเองข้างหนึ่งทว่านิ้วมือกลับกางออกแอบมองเจ้านายทั้งสอง“เห็นไหมเล่าจ้าวอวิ๋น คุณชายหลี่กับคุณหนูหวานกันปานน้ำผึ้งเดือนห้าขนาดนี้ ท่านหัดเอาอย่างคุณชายหลี่เสียบ้างนะ!” เสี่ยวเถากระซิบค่อนขอดชายหนุ่มข้างกาย“ข้าก็กำลังพยายามอยู่ไม่ใช่หรือขอรับ แต่พอข้าพูดดีด้วย เจ้าก็เอาแต่จะฟาดลูกคิดใส่ข้าทุกที” จ้าวอวิ๋นกระซิบตอบเสียงเรียบ“ก็ท่านพูดจาแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้นี่นา!”“ฮ่า ๆ ๆ! เสียงทะเลาะกันของพวกเจ้าสองคนดังลั่นไปถึงหน้าประตูเรือนเลยนะ!”เสียงหัวเราะก้องกังวานอันทรงพลังดังขึ้นจากทางเข้าลานหน้าเรือน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะเบาของแม่ทัพเซียวเจิ้นที่ก้าวเดินเข้ามาในมือของแม่ทัพใหญ่แห่งชายแดนเป่ยโจวหิ้วไหสุราหมักชั้นดีสองไหใหญ่ ตามหลังด้วย
ใต้แสงเทียนวิวาห์ที่ส่องสว่างไสว กลมังกรผู้ยิ่งใหญ่ได้พ่ายแพ้ให้แก่กลอนบุปผาและเต็มใจ…ค่ำคืนอำลาตำหนักเมฆาเร้นในวันนั้นได้ล่วงเลยผ่านมาครบหนึ่งปีเต็มแล้วเดือนสิบปีที่สาม ลมสารทฤดูพัดโชยเอากลิ่นหอมของใบชาคั่วใหม่และดอกเบญจมาศป่าลอยอบอวลไปทั่วเมืองชายแดนเป่ยโจว ท้องฟ้าเหนือเทือกเขาทางทิศเหนือปลอดโปร่งและเป็นสีครามสดใส ไร้ซึ่งเมฆหมอกแห่งการแก่งแย่งชิงดีเหมือนในเมืองหลวงจิงเฉิงภายในเรือนไม้สักหลังงามที่ตั้งอยู่เชิงเขาชานเมืองเป่ยโจว เสี่ยวเถาในวัยยี่สิบเอ็ดปีกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาดีดลูกคิดไม้ด้วยความขะมักเขม้น ใบหน้ากลมที่เคยซูบตอบบัดนี้เปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล สวมชุดผ้าฝ้ายสีเขียวอ่อนเรียบง่ายแต่ดูสะอาดสะอ้านบนโต๊ะไม้ตรงหน้าของนางมีหีบไม้ขนาดกลางเปิดอ้าอยู่ ภายในบรรจุแท่งทองคำสีเหลืองอร่ามเรียงซ้อนกันเป็นระเบียบ“หนึ่งร้อย… สองร้อย… สามร้อย… สามร้อยแปดสิบตำลึงทองครบถ้วนไม่ขาดแม้แต่สลึงเดียว!” เสี่ยวเถาพึมพำด้วยรอยยิ้มกว้าง ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับยามมองแสงแดดที่ส่องกระทบแท่งทองคำในหัวของอดีตสาวใช้คนสนิทกำลังคำนวณบัญชีรายรับรายจ่ายประจำเดือนตามวิชาที่เรียนรู้มาจากเจ้านายสาวทองคำสาม
หลี่เจิ้งเหยียนสบตากับนาง เอ่ยต่อวรรคกลอนรับมุกอย่างคล้องจองและหนักแน่น“มีเพียงสองใจภักดิ์ ครองรักนิรันดร์ตราบสิ้นลม”เสียงหัวเราะแผ่วหวานของซูหว่านชิงดังคลอเคลียอยู่ในลำคอ หัวใจของนางพองโตไปด้วยความสุขที่เอ่อล้นจนแทบเก็บไม่อยู่นางโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกสัมผัสกันเบา ๆ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมของเขาอย่างเปิดเผยและจริงใจ“คืนสุดท้ายในห้องหอนี้ ข้าขอเป็นคนคุมจังหวะบ้างได้หรือไม่”คำถามนั้นทำให้แววตาของหลี่เจิ้งเหยียนลุกโชนไปด้วยความปรารถนาและความรักเขายกมือหนาข้างหนึ่งขึ้นประคองแก้มนวลของนางไว้ ปลายนิ้วโป้งลูบไล้ผ่านไฝแดงเล็กใต้หางตาซ้าย“หว่านเอ๋อร์ มองตาข้าให้ชัด… คืนนี้เจ้ามีสติครบถ้วน ไม่ได้ดื่มสุรา และเลือกด้วยหัวใจของเจ้าเองใช่หรือไม่”ซูหว่านชิงยิ้มละมุน ยกมือเรียวขึ้นวางทาบทับหลังมือใหญ่ของเขาที่แนบแก้มตนอยู่“ข้ามีสติครบทุกประการ ท่านพี่… คืนนี้ข้าอยากเป็นคนนำ และอยากมอบทุกอย่างของข้าให้แก่สามีที่ข้ารักสุดหัวใจ”หลี่เจิ้งเหยียนคลี่ยิ้มอบอุ่น พยักหน้ารับคำขอของนางอย่างเต็มใจ “ตกลง… คืนนี้ข้าขอยอมแพ้ให้แก่เจ้าทั้งหมด ภรรยาคนเก่งของข้า”เมื่อได้รับคำอนุญาตอันชัดเจ
ปลายนิ้วเรียวของซูหว่านชิงลูบไล้เนื้อหยกขาวบริสุทธิ์ที่เชื่อมต่อกับปลายปิ่น สัมผัสเรียบเนียนไร้รอยบากทำให้หัวใจของนางอิ่มเอมหลี่เจิ้งเหยียนยืนมองรอยยิ้มอ่อนโยนของภรรยาอยู่กลางลานสวนไผ่ แสงอาทิตย์ยามเย็นของวันที่สิบเดือนสิบปีที่สองสาดส่องลงมากระทบใบไผ่จนเกิดประกายสีทองอร่าม“ปิ่นอันนี้เคยช่วยชีวิตข้าและไขความลับทั้งหมดของตระกูลซู… ต่อไปนี้มันคงไม่ต้องทำหน้าที่เป็นกุญแจหรืออาวุธอีกแล้ว”“หน้าที่เดียวของมันนับจากนี้ คือการประดับอยู่บนมวยผมของภรรยาข้าไปจนแก่เฒ่า” หลี่เจิ้งเหยียนเอ่ยเสียงทุ้ม เอื้อมมือมารับปิ่นไปปักลงบนมวยผมของนางเสี่ยวเถาเดินถือถาดน้ำชาและขนมดอกกุ้ยฮวาเข้ามา โดยมีจ้าวอวิ๋นเดินถือหีบไม้ใบเล็กตามหลังมาติด ๆ“คุณชายหลี่ คุณหนูเจ้าคะ บ่าวเตรียมอาหารมื้อค่ำมื้อสุดท้ายในตำหนักเมฆาเร้นเสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวเถาวางถาดลงบนโต๊ะหินกลางสวน ใบหน้ากลมยิ้มแย้มทว่าขอบตาแดงเรื่อซูหว่านชิงมองสาวใช้คนสนิทแล้วเลิกคิ้วข้างหนึ่ง “เสี่ยวเถา เจ้าตาแดงทำไมกัน ดีใจที่จะได้ไปซื้อที่ดินที่เป่ยโจวไม่ใช่หรือ”“บ่าวดีใจเจ้าค่ะ แต่พอคิดว่าจะไม่ได้กลับมาเหยียบตำหนักเมฆาเร้นอีกแล้ว ก็อดใจหายไ
ความเงียบงันเข้าปกคลุมตำหนักเขียนหนังสือหวงตี้หลี่หยวนมองแผ่นหลังกว้างที่เด็ดเดี่ยวของบุตรชายด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเสียดาย ซาบซึ้ง และเข้าใจตลอดชีวิตของท่าน แบกรับภาระของราชบัลลังก์จนไม่อาจรักษาความรักหรือปกป้องคนใกล้ตัวไว้ได้ บัดนี้โอรสของท่านได้เลือกเส้นทางที่อิสระและซื่อสัตย์ต่อหัวใจตนเองอย่างแท้จริง“ในเมื่อเจ้าตัดสินใจเด็ดขาดถึงเพียงนี้ เจิ้นก็จะไม่ฝืนใจเจ้าอีก” หวงตี้ถอนลมหายใจเบา ๆ หันไปกล่าวกับขันทีอาวุโสข้างร่างกาย “ซุนกงกง นำสมุดทะเบียนราชวงศ์และพู่กันมา!”หวงตี้หลี่หยวนจุ่มพู่กันลงในหมึกชาด แล้วตวัดเส้นขีดฆ่านามของหลี่เจิ้งเหยียนออกจากทำเนียบเชื้อพระวงศ์ด้วยมือของท่านเอง จากนั้นจึงหยิบกระดาษมงคลสีแดงชาดขอบทองขึ้นมาเขียนหนังสือสมรสแบบสามัญชนและประทับตราหยกแผ่นดินลงไป“ซุนกงกง นำหนังสือสมรสฉบับนี้ลงไปมอบให้สามัญชนหลี่เจิ้งเหยียน!”“ยินดีด้วยขอรับ คุณชายหลี่” ซุนกงกงประคองม้วนกระดาษสีแดงชาดเดินลงมาส่งมอบให้ด้วยความเคารพนอบน้อม“ขอบคุณฟู่หวงขอรับ!” หลี่เจิ้งเหยียนรับหนังสือสมรสมาถือไว้ในมือ โขกศีรษะขอบคุณความเมตตาเป็นครั้งสุดท้ายในฐานะสามัญชนเต็มตัวลานสวนไผ่ด้านในของตำห
แม่ทัพเซียวเจิ้นรีบโขกศีรษะลงกับพื้นทันที “ข้าน้อยยินดีรับโทษประหารชีวิตแต่เพียงผู้เดียวขอรับ ฝ่าบาท!”“ไม่ใช่ความผิดของแม่ทัพเซียวเจ้าค่ะ! รหัสกลอนเคลื่อนทัพเป็นคำสั่งของข้าแต่เพียงผู้เดียว แม่ทัพเซียวเพียงทำตามคำสั่งเสียของบิดาข้าเพื่อมาช่วยชีวิตฝ่าบาทเท่านั้น”หวงตี้หลี่หยวนมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาซับซ้อน ท่านรู้ดีว่าหากประหารนางในวันนี้ ขุนนางและราษฎรทั้งแผ่นดินย่อมลุกฮือประณามราชสำนักแน่นอน ทว่าหากไม่ลงโทษเลย กฎหมายบ้านเมืองก็จะเสื่อมความศักดิ์สิทธิ์“แม่ทัพเซียวเจิ้นมีความชอบในการปราบกบฏ ลบล้างความผิดฐานเคลื่อนทัพตามคำสั่งฉุกเฉิน ให้กลับไปประจำการรักษาชายแดนเป่ยโจวตามเดิม” หวงตี้ประกาศตัดสิน“ขอบคุณฝ่าบาทที่เมตตาขอรับ!” แม่ทัพเซียวรับคำสั่งด้วยความโล่งอกจากนั้นจักรพรรดิจึงหันมาทางซูหว่านชิง “ส่วนเจ้า ซูหว่านชิง… เจ้าแอบตั้งหน่วยข่าวกรองหอพิรุณซ่องสุมสายลับไว้ทั่วเมืองหลวง และถือวิสาสะสั่งเคลื่อนทัพชายแดนโดยพลการ”เสียงในหัวของซูหว่านชิงสงบนิ่ง เตรียมพร้อมรับผลลัพธ์ทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น“เจิ้นจึงขอตัดสินลงโทษเจ้า… ให้ยุบหน่วยข่าวกรองหอพิรุณทั้งหมด โอนย้ายสายลับและเครือข่ายข่
ภายในตำหนักบรรทมอันวิจิตรส่วนพระองค์ ฮวาหลิงบรรจงเปิดผอบหยกขาวนวลที่บรรจุผง ‘กำยานนิทรานารี’ กลิ่นของมันหอมสดชื่นประหนึ่งดอกเหมยยามต้องเหมันต์ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นน้ำผึ้งป่าที่หวานฉุนและรัญจวนใจ ปลุกสัญชาตญาณดิบให้ตื่นตัวอย่างแนบเนียน ฮวาหลิงใช้ช้อนเงินเล็กๆ ตักผงกำยานวางลงบนถ่านร้อนฟู่...คว
จากนั้นเซี่ยอวิ๋นก็อุ้มร่างของฮวาหลิงขึ้นวางบนโต๊ะตำรา แรงสั่นสะเทือนทำให้ม้วนคัมภีร์บางส่วนร่วงหล่นสู่พื้น ทว่าสายตาของทั้งคู่กลับจดจ้องเพียงกันและกัน บนโต๊ะกว้างมีกระดานหมากล้อมหยกคั่นกลาง เม็ดหมากสีดำและขาวกระจายตัวอยู่ เซี่ยอวิ๋นจดจ้องดวงตาของนาง แววตาของเขาหาใช่บัณฑิตผู้ถ่อมตนที่ฮ่องเต้ทรงเห็น
เขายังไม่ข้ามเส้น... ยังไม่แทรกซอนเข้าสู่ภายใน ทว่าเพียงการบดเบียดภายนอกที่หนักหน่วงก็ทำเอาฮวาหลิงแทบสิ้นสติ นางหอบหายใจรัวเร็ว ปล่อยให้เสียงใบไผ่เสียดสีกันช่วยกลบเสียงครางเครือในลำคอเซี่ยอวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับนาง แววตาคมคู่นั้นสะท้อนความเจ็บปวดล้ำลึกก่อนจะเอ่ยบทกวีที่กลั่นออก
ความโกรธเกรี้ยวของขุนนางโฉดทำเอาฮวาหลิงใจสั่น ทว่านางมิใช่หญิงสาวไร้เดียงสาที่จะพ่ายแพ้ต่อคำขู่ นางสูดลมหายใจรวบรวมจริตที่ถูกเคี่ยวกรำมาอย่างหนักหน่วง ปล่อยตัวให้อ่อนระทวยซบลงบนตักของเขา แสร้งทำเป็นตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดแสน“ใต้เท้า... เหตุใดจึงดุดันกับข้าน้อยเพียงนี้ ข้าน้อยเป็นเพียงคณ







![วสันต์สุดท้ายของนางร้ายตัวประกอบ [4P]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)