พล็อตหลักของ วูฟเวอรีน 3 คืออะไร

เมื่ออยากอ่านรีวิวแบบไม่สปอยเกี่ยวกับ 'วูฟเวอรีน 3' ผมมักจะเริ่มจากแหล่งที่เป็นสรุปเชิงสถิติและคอมเมนต์สั้นๆ ก่อน เพราะช่วยให้รับรู้โทนโดยรวมของคนดูโดยไม่โดนเล่าเนื้อหาเต็มๆ Rotten Tomatoes กับ Metacritic ให้คะแนนเฉลี่ยจากนักวิจารณ์หลายสำนัก ซึ่งมักมีส่วนที่เขียนแบบไม่สปอยให้เห็นภาพรวมได้ชัดเจน ส่วน Letterboxd เป็นที่ที่คนทั่วไปเขียนรีวิวสั้นๆ แบบย่อยความรู้สึกได้ดี: ผมอ่านความเห็น 2-3 ข้อแรกที่มีแท็ก 'no spoilers' หรือคำเตือน แล้วจะรู้ทันทีว่าสายไหนเหมาะกับเรา (แอคชัน-ดราม่า-อารมณ์) โดยที่เนื้อหาหลักยังปลอดภัย ฝั่งไทยก็มีบล็อกและเว็บที่ผมไว้ใจ เช่นบทความสั้นๆ บน Major Cineplex และกระทู้รวมความเห็นใน Pantip บอร์ดโรงหนัง ซึ่งมักมีคนแยกหัวข้อชัดเจนว่าเป็นสปอยหรือไม่ การอ่านคอนเมนต์แรกๆ ของแต่ละกระทู้กับบทสรุปตอนต้นของรีวิว จะช่วยให้ผมตัดสินใจได้เร็วโดยไม่โดนเล่าเหตุการณ์สำคัญ สำหรับใครที่อยากได้มุมมองนักวิจารณ์จริงจัง ลองอ่านบทคัดย่อจากเว็บอย่าง 'Variety' หรือ 'The Hollywood Reporter' ก่อนแล้วค่อยขยายไปยังความเห็นของคนดู จะได้ทั้งมุมวิชาการและความสนุกเฉพาะกลุ่ม สุดท้ายแล้วผมมักจะเลือกอ่านหลายแหล่งผสมกัน เพื่อให้ได้ภาพรวมกว้างๆ โดยไม่เสียอรรถรสตอนดูเอง

ครั้งหนึ่งที่ถือว่าเป็นมรดกของยุคทองคอมิกส์คือการเปิดตัวของ 'Wolverine' ในฉากที่ทำให้ขนลุกใน 'The Incredible Hulk' เล่มที่ 180-181 และผมชอบเล่าเรื่องนี้แบบคนแก่ที่เคยสะสมฉบับหนังสือกระดาษ เพราะมันมีชั้นเชิงทั้งการสร้างคาแรคเตอร์และการทดลองเล่าเรื่องแบบใหม่ๆ ความจริงแล้วการสร้างตัวละครไม่ได้มาจากคนเดียว: ชื่อและความคิดพื้นฐานมาจาก Roy Thomas, Len Wein เป็นคนเขียนบทที่ทำให้เขาปรากฏตัวอย่างเต็มในหน้า และ John Romita Sr. มีส่วนสำคัญในการออกแบบหน้าตาและภาพลักษณ์เบื้องต้น สิ่งที่ทำให้ผมหลงใหลคือความรู้สึกประหลาดเมื่อเห็นชายคนหนึ่งที่เล็กแต่ดุดัน ปรากฏกลางเรื่องยักษ์เขียว แล้วกลายเป็นหนึ่งในตัวละครที่คนจดจำมากที่สุดของค่ายนั้น นอกเหนือจากเครดิตผู้สร้างแล้ว ที่มาภายในเรื่องก็พาเราไปไกลกว่าเพียงการแต่งตัวและเล่าเหตุการณ์แรกเห็น — การขยายต้นกำเนิดของเขาผ่านปีและซีรีส์ต่าง ๆ ทำให้ 'Wolverine' กลายเป็นตัวละครที่เปลี่ยนแปลงไปตามยุค แต่ยังคงแก่นของความเป็นนักสู้ที่เกรี้ยวกราดและซับซ้อนอยู่เสมอ

ชื่อที่หลายคนคุ้นเคยคือ 'Logan' แต่คนไทยมักเรียกมันว่า 'วูฟเวอรีน 3' ซึ่งนักแสดงหลักที่ขับเคลื่อนหนังเรื่องนี้มีไม่กี่คนที่เด่นชัดและจำง่าย Hugh Jackman รับบทเป็น Logan หรือ Wolverine ซึ่งเป็นแกนกลางของเรื่อง การเล่นสีหน้าและท่าทางของเขาทำให้ฉากที่ต้องสื่ออารมณ์หนัก ๆ มีพลังจนรู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นบทสรุปบทหนึ่งของตัวละครนี้ในจักรวาลภาพยนตร์ นักแสดงคนที่สองที่ผมถือว่าสำคัญมากคือ Patrick Stewart ในบท Professor Charles Xavier — การแสดงของเขาทำให้ซีนความเปราะบางทางจิตใจและความรักแบบพ่อ-ลูกนั้นมีมิติ เด็กน้อย Dafne Keen ในบท Laura หรือ X-23 ถือเป็นการแนะนำตัวละครใหม่ที่ทรงพลัง เพราะเธอสามารถถ่ายทอดทั้งความดิบและความเป็นมนุษย์ได้อย่างชัดเจน นอกนั้นยังมี Boyd Holbrook เป็น Donald Pierce คู่แข่งสำคัญ และ Stephen Merchant ในบท Caliban ที่ช่วยเติมชั้นความสัมพันธ์ทางอารมณ์ระหว่างตัวละคร สมทบด้วย Richard E. Grant ในบท Dr. Zander Rice และ Elizabeth Rodriguez ในบท Gabriela ซึ่งล้วนมีบทบาทสำคัญในการขับเคลื่อนพล็อตโดยรวม — นี่คือรายชื่อหลักที่คนพูดถึงเมื่อกล่าวถึง 'Wolverine 3' และทุกคนก็มีส่วนทำให้หนังเรื่องนี้อิ่มและหนักแน่นในทางอารมณ์

พูดตรงๆ เลยว่าสิ่งที่ทำให้ 'Wolverine' โดดเด่นคือการผสมผสานระหว่างพลังวิเศษกับความดิบของมนุษย์—นั่นคือเหตุผลที่ผมชอบวิเคราะห์รายละเอียดเชิงเทคนิคของเขา พลังหลักสุดชัดคือ 'healing factor' หรือพลังการฟื้นฟูที่ทำให้แผลหายไว โรคภัยไม่ยึดติด และทำให้เขามีอายุยืนกว่าคนทั่วไปมาก รวมถึงการมีโครงกระดูกเคลือบด้วยแอดามานเทียมและกรงเล็บที่โผล่ออกมาจากมือซึ่งทำให้แทบไม่มีกระดูกหรืออวัยวะไหนที่ยิงทะลุได้ง่ายๆ นอกจากนี้ยังมีประสาทรับรู้ที่ไวผิดปกติ—ดมกลิ่น สัมผัส และการได้ยินที่เหนือคนธรรมดา ทำให้เขาเป็นนักล่าที่สุดยอด แต่พลังเหล่านี้ย่อมมีข้อจำกัด ในเรื่องราวของ 'Weapon X' พลังฟื้นฟูช่วยเขาได้ แต่กระบวนการผนวกแอดามานเทียมก็ทิ้งแผลในจิตใจและร่างกาย บางสถานการณ์อย่างการถูกควบคุมด้วยพลังจิตจากเทเลพาธที่แข็งแกร่ง หรือการถูกแม่เหล็กยักษ์อย่าง Magneto ควบคุมโลหะ จะทำให้ข้อได้เปรียบของเขากลับกลายเป็นความเปราะบางได้ และเมื่อพลังฟื้นฟูลดลงหรือถูกกดทับโดยแร่พิเศษบางชนิด เขาก็ไม่ใช่เทพนิยายอีกต่อไป

ฉากเปิดของ 'X-Men Origins: Wolverine' วางพื้นฐานให้เห็นอดีตอันปวดร้าวของโลแกนกับวิคเตอร์ พวกเขาเป็นพี่น้องต่างสายเลือดที่ค้นพบพลังพิเศษตั้งแต่วัยเยาว์ จากนั้นภาพจะกระโดดผ่านช่วงเวลาที่ทั้งคู่สู้รบ ร่วมทีมปฏิบัติการลับ และค่อย ๆ แตกหักเมื่อผลประโยชน์และการหักหลังเข้ามาเกี่ยวข้อง ผมเล่าโดยย่อว่าแกนกลางเรื่องคือการตามหาตัวตนและการแก้แค้น หลังจากโลแกนร่วมทีมลับที่มีสมาชิกหลากพลัง เขาก็ถูกจับโดยคนที่ชอบทดลองกับมนุษย์อย่าง 'วิลเลียม สไตรเกอร์' ซึ่งเอาโลแกนไปทำให้กระดูกเป็นอะดาแมนเทียม (adamantium) ทำให้เขากลายเป็นเครื่องมือสังหารที่ทรงพลัง แต่นั่นก็แลกมาด้วยการสูญเสียความทรงจำ เมื่อความทรงจำกลับมา โลแกนต้องเผชิญทั้งอดีตทีมของตัวเอง โดยเฉพาะวิคเตอร์ที่กลายเป็นศัตรูสุดท้าย สุดท้ายโลแกนเลือกทางของตัวเอง — หนีออกจากความโกรธ แล้วไปหาชีวิตที่สงบมากขึ้น เหมือนฉากปิดที่เห็นเขาหลีกหนีความวุ่นวาย ข้อดีของหนังคือแอ็กชันจัดเต็มและมีฉากอารมณ์ส่วนตัว แต่ก็มีช่วงที่บทพยายามอธิบายอดีตหลายชั้นจนรู้สึกแน่น ๆ ในบางจุด จบแบบทิ้งร่องรอยให้คิดถึงว่าเขาจะกลายเป็นฮีโร่แบบไหนต่อไป

เพลงประกอบของภาพยนตร์เรื่องนี้โดดเด่นตั้งแต่บาร์แรกและทำให้ฉากแอ็กชันดูมีน้ำหนักขึ้นทันที ผมมักจะพูดถึงงานชิ้นนี้กับเพื่อนๆ ว่าเสียงที่ผสมระหว่างเครื่องสายเข้มๆ กับสังเคราะห์แบบกรุงรังเป็นตัวชี้ชะตาอารมณ์ของหนัง 'X-Men Origins: Wolverine' ผู้แต่งเพลงประกอบคือ Harry Gregson-Williams ซึ่งฝีมือด้านการผสมองค์ประกอบดนตรีสมัยใหม่กับออร์เคสตร้าเดิมๆ ทำให้ธีมหลักของวูล์ฟเวอรีนมีความดุดันแต่ก็ยังคงความเศร้าแฝงอยู่ในโทนเสียง เพลงเด่นที่คนส่วนใหญ่จะจดจำคือธีมหลักของตัวละคร—ท่วงทำนองสั้นๆ ที่กลับมาในหลายฉาก เป็นจุดศูนย์กลางของซาวด์แทร็กมากกว่าการใช้เพลงป็อปใดๆ ฉันชอบวิธีที่ธีมนี้ถูกนำมาใช้ในฉากเงียบๆ ก่อนระเบิดเป็นแอ็กชัน เพราะมันทำหน้าที่เป็นสะพานทางอารมณ์ให้คนดูเข้าใจด้านในของโลแกนได้ชัดเจนขึ้น

เรื่องราวของ 'Logan' เล่าแบบค่อนข้างสากลแต่ทึบไปด้วยบรรยากาศหม่น ๆ ที่ทำให้ผมต้องหยุดคิดนานหลังจากดูจบ ในหนังเราจะเจอโลแกนในเวอร์ชันชราลง เหลือชีวิตให้ต่อสู้กับแผลเก่า ๆ และพิษจากโลหะที่ฝังในตัวเขา การรักษาของเขาไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว และความสามารถฟื้นตัวก็แผ่วลง ซึ่งเป็นตัวตั้งของเรื่อง เพราะมันทำให้ฮีโร่ที่เคยดูไม่ตายกลับมีความเปราะบางอย่างแท้จริง ผมชอบวิธีหนังจับภาพความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนจากความเฉยชาต่อกันมาเป็นความผูกพัน คนที่ตามเขาไปคือศาสตราจารย์ชาร์ลส์ที่เป็นอาการทางสมองจนควบคุมพลังไม่ได้ และเด็กสาวคนหนึ่งชื่อโลร่า ที่เปิดเผยว่าเธอคือเด็กทดลองมีกรงเล็บเหมือนโลแกน การเดินทางพาเขาและสองคนนี้ไปยังที่ปลอดภัยโดยมีฝ่ายตามล่าอย่างองค์กรที่สร้างโลร่าขึ้นมาเป็นต้นเรื่อง หนังฉากต่อสู้กระชับแต่เน้นอารมณ์หนักกว่า ตอนจบที่โลแกนเสียสละเพื่อให้คนอื่นหนีรอดนั้นเรียกน้ำตาได้ไม่ยาก สำหรับผมมันไม่ใช่แค่หนังฮีโร่ แต่เป็นนิยายเกี่ยวกับการรับผิดชอบและการไถ่บาปในวัยแก่กว่า 'Old Man Logan' ทางคอมิกมีพื้นฐานคล้ายกันแต่หนังเรื่องนี้แยกตัวออกมาในโทนที่จริงจังกว่า และจบแบบที่ทิ้งร่องรอยความอ่อนแอและความเป็นมนุษย์เอาไว้มากกว่าความยิ่งใหญ่ของพลังใด ๆ

พูดถึง 'Wolverine 3' เวอร์ชันดั้งเดิม หลายคนจะนึกถึง 'Logan' ซึ่งเป็นบทสรุปของสายเลือดวูฟเวอรีนที่เปิดตัวไปแล้ว ตัวฉันเองยังรู้สึกได้ว่าภาพยนตร์เรื่องนั้นเป็นบทจบที่เข้มข้นและเรียบง่าย โดยในไทยหนังเรื่องนี้เข้าฉายเมื่อต้นเดือนมีนาคม 2017 (ฉายพร้อมในหลายประเทศแถบเอเชียและอเมริกาเหนือในช่วงเดียวกัน) ดังนั้นถาคที่ถูกเรียกว่า 'Wolverine 3' ในความหมายดั้งเดิมจริง ๆ ก็คือเรื่องนี้ที่ผ่านเวลามาหลายปีแล้ว บรรยากาศในโรงเวลานั้นยังติดตาอยู่มาก ฉันชอบที่หนังกล้าทิ้งความเป็นซูเปอร์ฮีโร่แบบเดิมและหันมาทำหนังดราม่าผสมเขย่าขวัญเล็กน้อย ฉากสัมผัสสุดท้ายและการแสดงทำให้รู้สึกว่าเป็นจุดสิ้นสุดที่สมเหตุสมผลสำหรับเวอร์ชันนั้น แม้ภาพรวมจะหม่นแต่ก็จัดวางอารมณ์ได้แน่นหนา ต่างจากทิศทางของหนังซูเปอร์ฮีโร่ร่วมสมัยที่เน้นความยิ่งใหญ่และเอฟเฟกต์ ฉันมองว่าใครที่ยังไม่ได้ดู 'Logan' ในโรงหรือทางสตรีมหลังจากนั้น ก็เป็นงานที่ควรหาโอกาสดูเพื่อเข้าใจว่าทำไมมันถึงถูกมองว่าเป็นจุดจบของวูฟเวอรีนคนเดิม

หน้าหนังสือเปิดด้วยภาพเงามืดของโลแกนที่กำลังยืนอยู่บนหลังคาอาคารสูง กลิ่นปืน ควัน และเสียงคำรามจากความทรงจำถูกถ่ายทอดผ่านกราฟิกหนาแน่นแล้วค่อยๆ เผยเบาะแสใหม่ ๆ ว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียวในความมืดนี้ การเล่าเรื่องเริ่มจากช็อตเล็ก ๆ แต่หนักแน่น—โลแกนตื่นมาในเมืองที่ใกล้จะล่มสลาย ไม่มีเสื้อผ้าชุดเดิมครบด้าน ไม่มีความทรงจำสมบูรณ์ของเหตุการณ์ก่อนหน้า มีเพียงรอยแผลเก่าที่ยังเจ็บและปริศนาเกี่ยวกับเทคโนโลยีหรือการทดลองบางอย่างที่ฝังอยู่ในร่างเขา ฉากสนทนาไม่ยาว แต่คำพูดที่แลกเปลี่ยนกันล้วนเปิดประตูสู่ปมหลัก: ใครเป็นคนปรับแต่งความทรงจำของเขา และพวกเขาต้องการอะไรจากโลแกน โทนของคอมิกส์ภาคนี้ให้ความรู้สึกเคร่งขรึมผสมกับสไตล์สืบสวน ส่วนงานศิลป์เน้นเส้นหยาบและโทนสีมืดที่ทำให้ฉากต่อสู้ดูเจ็บปวดและมีน้ำหนัก ฉากแนะนำตัวละครรองผูกปมสำคัญไว้ตั้งแต่บทแรก — มีนักวิทย์ลึกลับ คนนอกกฎหมาย และตัวละครเก่าที่โผล่มาเป็นเงาเล็ก ๆ ซึ่งช่วยสร้างความอยากรู้ให้ผู้อ่านติดตาม บอกเลยว่าถ้าใครเคยชอบ 'Old Man Logan' จะเห็นความคล้ายของธีมการสูญเสียและการตามล่าตัวตน แต่สไตล์การเล่าและเป้าหมายของเรื่องใหม่นี้จะเน้นไปที่การไล่ตามความจริงภายในตัวเองมากกว่า ฉันเดินออกจากหน้าแรกด้วยความกระหายอยากรู้แล้วอยากเห็นว่าปริศนาที่ทิ้งไว้จะถูกคลี่คลายอย่างไร