พอล วอล์กเกอร์ ถูกครอบครัวจัดงานรำลึกอย่างไร?

คืนที่ฉันตาย ครอบครัวของฉันทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการฉลองวันเกิดอายุครบสิบแปดปีของเอเลน่า พี่สาวฝาแฝดของฉัน ทุกคนต่างคิดว่าเอเลน่าจะต้องตายในวันรุ่งขึ้น พวกเราเป็นเอลฟ์ พ่อของฉันทำงานเป็นผู้พิทักษ์เผ่า และหลังจากแม่ให้กำเนินฉันกับเอเลน่าที่เป็นฝาแฝดกันเธอก็เลิกทำงานไปโดยสิ้นเชิง พวกเราควรจะเป็นครอบครัวที่มีความสุข แต่ตั้งแต่ลืมตาดูโลก ฉันกับเอเลน่าก็ถูกผูกมัดด้วยคำสาปของแม่มด เพราะเอเลน่าเกิดก่อนฉันหนึ่งนาที เธอจึงต้องแบกรับความรับผิดชอบของคำสาปนั้นไว้เต็มๆ เธอไม่ควรจะมีชีวิตอยู่เกินอายุสิบแปดปีด้วยซ้ำ นับตั้งแต่วันที่เราเกิด เอเลน่าคือสมบัติล้ำค่าของครอบครัว พ่อกับแม่ปฏิบัติต่อฉันเหมือนฉันเป็นหนี้อะไรบางอย่างกับเธอ ของเล่นชิ้นใหม่ต้องตกเป็นของเธอก่อน ชุดใหม่ๆ เธอก็ได้เลือกเสมอ ทุกคืน แม่จะเข้าไปนั่งในห้องของเอเลน่าอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงก่อนจะปิดไฟ ส่วนฉันต้องนอนหลับไปตามลำพังเสมอ คืนหนึ่งฉันฝันร้ายและวิ่งเท้าเปล่าไปหาแม่ เธอกำลังกอดเอเลน่าอยู่และไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยซ้ำ "กลับไปนอนซะ อย่ามาทำตัววุ่นวาย" ฉันคอยบอกตัวเองเสมอว่า เธอใกล้จะตายแล้ว แน่นอนว่าพวกเขาต้องใจดีกับเธอ แต่ทุกครั้งที่ฉันยอมปล่อยวาง เสี้ยนหนามในอกของฉันมันกลับยิ่งแทงลึกขึ้นเรื่อยๆ แล้ววันที่คำสาปควรจะส่งผลก็มาถึงจนได้ และแน่นอนว่ามันเป็นวันที่ฉันปวดท้องอย่างรุนแรงจนแทบจะยืนไม่ไหว พ่อกับแม่ไม่ลังเลเลยสักนิด พวกเขาผลักฉันเข้าไปในห้องใต้ดินแล้วล็อกจากข้างนอก ฉันคุกเข่างอตัวอยู่บนพื้นหินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นพลางทุบประตูซ้ำแล้วซ้ำเล่า "แม่คะ... พ่อคะ... หนูปวดท้องมากเลย ทนยืนไม่ไหวแล้ว... ให้หนูออกไปเถอะนะ ได้โปรด..." มีเพียงประโยคเดียวที่ตอบกลับมาผ่านบานประตู "พี่สาวของแกกำลังจะตายคืนนี้นะ! แกจะให้เวลาพวกเราสักวันไม่ได้หรือไง! แค่วันเดียวเอง!" "แต่... แม่คะ... หนูกลัวมาก..." หลังจากนั้นก็ไม่มีเสียงตอบรับจากใครอีกเลย ห้องใต้ดินเงียบสนิท เปลือกตาของฉันเริ่มหนักอึ้ง ความคิดสุดท้ายของฉันคือ ถ้าหากฉันเป็นคนที่ต้องตายด้วยคำสาป พวกเขาจะมากอดฉันแบบนี้บ้างไหม

ฉันขอร้องฟู่เยว่ชวน 99 ครั้ง ในที่สุดเขาก็ตกลงที่จะพาลูกสาวไปตั้งแคมป์บนภูเขาในวันเกิดเธอเมื่อฉันพบลูกสาวของฉันที่เชิงเขาในตอนกลางคืนของวันรุ่งขึ้น เธอตายแล้วในมือ เธอยังคงถือภาพครอบครัวไว้อย่างแน่น ฉันคุกเข่าต่อหน้าศพของลูกสาวอย่างใจสลาย แต่ฟู่เยว่ชวนกลับอัปเดตไอจีของเขา พร้อมแคปชั่นว่า คุณกับลูก ล้วนเป็นสมบัติของผม ในรูปถ่าย เขาและเพื่อนวัยเด็กของเขาจูงเด็กหญิงคนหนึ่ง กําลังมองพระอาทิตย์ตกที่ไกล ๆ ที่มุมล่างซ้ายของรูปถ่ายเผยให้เห็นมือเล็ก ๆ นั่นคือมือของลูกสาวของฉัน รูปภาพที่โหดร้ายนี้ถ่ายโดยลูกสาวของฉัน ……

โรซาลินด์ ธอร์น น้องสาวแท้ๆ ของฉัน แย่งแฟนของฉันไปถึงเก้าคนติดต่อกัน ฉันกลัวการมีความรักจนไม่กล้ารักใครอีกเลย จนกระทั่ง นิโคไล โวลคอฟ มาขอฉันแต่งงาน เขาทะนุถนอมฉันราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า ฉันเชื่อหมดใจว่าในที่สุดฉันก็เจอ 'คนที่ใช่' เสียที ฉันคิดว่าตัวเองถูกกำหนดมาให้เป็น 'ดอนน่า' ของเขา ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและปลอดภัยเคียงข้างเขา ในคืนก่อนวันแต่งงานของเรา นิโคไลส่งโรซาลินด์ไปต่างประเทศ หลังจากแต่งงานกันได้สี่ปี ฉันได้พบกับโรซาลินด์อีกครั้งในงานเลี้ยงแห่งหนึ่ง แขกคนหนึ่งแสยะยิ้มพลางถามเธอว่า “นิโคไลส่งเธอไปเน่าตายที่ต่างประเทศตั้งสี่ปี เธอไม่เกลียดเขาเหรอ?” โรซาลินด์ยิ้มอย่างยั่วยวนแล้วตอบว่า “เขาเป็นพ่อของลูกทั้งสองคนของฉัน ฉันจะเกลียดเขาลงได้ยังไงล่ะ?” ห้องทั้งห้องพลันเงียบกริบราวกับป่าช้า “พี่สาวของฉันเนี่ยโง่เง่าไร้เดียงสาชะมัด ที่เชื่อว่านิโคไลเกลียดฉันจริงๆ!” เธอแค่นยิ้มด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม “ความจริงก็คือ ฉันให้กำเนิดทายาทของเขา อาศัยอยู่ในคฤหาสน์ของเขา ขับซูเปอร์คาร์ของเขา และใช้เงินของเขาต่างหาก” พอเธอพูดจบ สายตาทุกคู่ในห้องก็หันมาจับจ้องที่ฉันทันที ในฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของนิโคไล โวลคอฟ ฉันไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย แต่ฉันไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายหรือโวยวายอาละวาด ฉันเพียงแค่กด 'ส่ง' อีเมลที่ร่างทิ้งไว้นานแล้ว และคำตอบรับก็ส่งกลับมาอย่างรวดเร็ว [ยินดีต้อนรับคุณเข้าสู่ทีมแพทย์ของฉันอย่างยิ่ง ฉันรอคุณอยู่เสมอ] เมื่อจ้องมองข้อความตอบกลับนั้น รอยยิ้มที่แท้จริงก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของฉันอีกครั้ง นิโคไล โวลคอฟ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป คุณไม่จำเป็นต้องแกล้งทำเป็นรักฉันอีกต่อไปแล้ว

ฉันคือที่ปรึกษามือหนึ่งของตระกูลฟัลโคน เป็นมันสมองของพวกเขา และวันนี้... ฉันกำลังจะเดินจากไป ฉันส่งมอบบัญชีธุรกิจถูกกฎหมายทั้งหมดที่ฉันดูแลอยู่ เพื่อตัดขาดความสัมพันธ์เสี้ยวสุดท้าย ผู้ที่อยู่ภายใต้การปกครองของฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด "คุณคืออนาคตของตระกูลนี้นะ ออเรเลีย คุณจะทิ้งมันไปดื้อ ๆ แบบนี้ไม่ได้" ฉันส่ายหน้าพร้อมกับรอยยิ้มอันขื่นขม พวกเขาไม่รู้หรอกว่า ฉันแต่งงานอย่างลับ ๆ กับมาเฟีย 'วิตตอริโอ ฟัลโคน' มานานถึงสามปีแล้ว ฉันเคยคิดว่ารูปร่างหน้าตา สติปัญญา และทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันมอบให้เขา มากเพียงพอจะเอาชนะใจและได้รับความรักทั้งหมดจากเขา แต่เหตุการณ์ลอบสังหารที่ท่าเรือเมื่อสามเดือนก่อน ทำให้ฉันตาสว่าง ฉันโดนยิง อาการสาหัส ฉันต้องให้ศัลยแพทย์ประจำตระกูลเป็นคนรักษา ซึ่งนั่นต้องได้รับคำสั่งโดยตรงจากวิตตอริโอ ฉันโทรหาเขาเป็นสิบ ๆ สาย แต่เมื่อเขารับสายในที่สุด สิ่งที่ฉันได้ยินกลับเป็นเสียงอันแผ่วเบาจากฝั่งของเขา "วิตตอริโอคะ เรายังไม่ได้ตัดเค้กวันเกิดของฉันเลย จับมือฉันแล้วมาตัดเค้กด้วยกันนะคะ?" เสียงนั้น... คือเพื่อนสนิทของฉัน ผู้หญิงที่วิตตอริโอเคยตกหลุมรัก... คาริน่า ในเซฟเฮาส์ ฉันที่อ่อนแรงจากการเสียเลือด ต้องงัดเอาหัวกระสุนออกด้วยตัวเอง และให้ลูกน้องคนหนึ่งรีบพาฉันไปที่คลินิกของตระกูล ทว่าก่อนที่พวกเขาจะเข็นฉันเข้าห้องผ่าตัด วิตตอริโอก็พังประตูเข้ามา—พร้อมกับอุ้มคาริน่าไว้ในอ้อมแขน เธอข้อเท้าแพลง ต้องการหมอเดี๋ยวนี้ ศัลยแพทย์ของฉันถูกลากตัวออกไป เพราะยาปฏิชีวนะมาถึงช้าเกินไป บาดแผลจึงเริ่มติดเชื้อ ฉันต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดอยู่นานนับสัปดาห์ เมื่อฉันฟื้นขึ้นมา ฉันจ้องมองไปยังโทรศัพท์ ไม่มีข้อความส่งมาเลยแม้แต่ข้อความเดียว ในที่สุดน้ำตาฉันก็ไหลรินออกมา ฉันเข้าใจแล้ว... ฉันก็แค่ผู้หญิงที่เขาถูกบังคับให้แต่งงานด้วย หลังจากที่เขาโดนวางยาและหลับนอนกับฉัน เพียงเพื่อระงับเรื่องอื้อฉาว สิ่งเดียวที่เขาสนใจ คือผลประโยชน์ที่เขาได้จากฉันและชื่อเสียงของเขาเอง แล้วฉันล่ะ? เจ้าหญิงที่ยอมปกปิดตัวตนจากตระกูลรอสซี คนที่ยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อมาสร้างอาณาจักรให้เขา... โดยที่ไม่ได้รับอะไรตอบแทนกลับมาเลย ดังนั้น ฉันจึงเตรียมของขวัญสั่งลาเอาไว้สี่ชิ้น เพื่อเฉลิมฉลองให้กับการพังพินาศของเราทั้งคู่ และหลังจากนี้ เขาจะไม่มีวันได้เห็นหน้าฉันอีก

พ่อของหนูเป็นป๊ะป๋าใจร้าย โปรย เขาหายไปจากชีวิตของเธอ และกลับมาอีกครั้งในวันที่เธอมีลูกน้อยให้เขา เพลิงวิวาห์โปรย

(ชื่อรอง: ชีวิตอันรุ่งโรจน์ของตัวละครเอก: ฟิลิป คลาร์ค, วินน์ จอห์นสตัน) “โอ้ ไม่นะ! ถ้าฉันไม่ทำงานให้หนักกว่านี้ ฉันต้องกลับไปที่บ้านของตระกูล แล้วสืบทอดทรดกมากมายมหาศาลของตระกูลแน่” ในฐานะที่เขาเป็นทายาทแห่งตระกูลชั้นสูงที่มั่งคั่งร่ำรวย ฟิลิป คลาร์ก มีปัญหากับเรื่องนี้...