ฉันชอบที่ฟรีเลนไม่ได้ถูกเขียนให้เป็นเพียงจอมเวทย์ไร้อารมณ์ เธอมีความซับซ้อนทั้งด้านความสามารถทางเวทและด้านความเศร้าที่ยืดเยื้อ เพราะชีวิตยาวหมายถึงการเห็นความเป็นมนุษย์ในมุมที่แตกต่างไป สไตล์การบอกเล่าของเรื่องทำให้ฉันนึกถึงฉากที่ตัวละครต้องเผชิญกับเวลาในงานวรรณกรรมคลาสสิก เช่น ความรู้สึกของการสูญเสียที่ทอดยาวเหมือนในบางฉากของ 'The Lord of the Rings' แต่ฟรีเลนมีเสน่ห์เฉพาะตัว — เธอไม่ได้ร้องไห้หรืออาละวาดกับความเศร้า แต่เลือกที่จะตอบสนองด้วยการเรียนรู้ว่าความสัมพันธ์เล็กๆ น้อยๆ ของผู้คนมีค่าเพียงใด
สิ่งที่ทำให้ฉันเห็นความลึกของฟรีเลนคือกระบวนการเติบโตที่ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ แต่เป็นการตระหนักรู้ทีละน้อย เธอเริ่มเก็บรายละเอียดของคนที่เธอพบ แพสชั่นเล็กๆ เหล่านั้นกลายเป็นแรงผลักดันให้เธอกลับเดินทางอีกครั้ง ฉันชอบฉากหนึ่งที่เธอทำท่าทางหวงแหนหนังสือหรือของใช้ของคนที่จากไป — มันเป็นการแสดงออกของความรักที่ถูกเก็บไว้ภายใน ไม่หวือหวาแต่หนักแน่น เหมือนตัวละครใน 'The Name of the Wind' ที่ใช้การเล่าเรื่องเพื่อเปิดเผยความเจ็บปวดภายในฟรีเลนจึงเป็นตัวละครที่ฉันยังคงคิดถึง แม้จะผ่านไปนานแล้วก็ตาม