รัก ได้ รัก ไป แล้ว จบแบบไหนในนวนิยายเรื่องนี้

ความงดงามของ 'รัก ได้ รัก ไป' อยู่ที่การไม่ยัดเยียดความสุขสมบูรณ์แบบให้กับตัวละคร จบแบบ bittersweet ที่ปองตัดสินใจตามความฝันไปเรียนต่อต่างประเทศขณะที่ปิงปิงเลือกเส้นทางของเธอในไทยคือการจบที่สมจริงมากกว่าการบังคับให้ตัวละครต้องจบคู่กัน

สิ่งที่ประทับใจคือบรรยากาศตอนจบที่พวกเขานั่งคุยกันใต้ต้นไม้เดิมที่เคยทะเลาะกันครั้งแรก ทว่าแทนที่จะเต็มไปด้วยความโกรธเหมือนเมื่อก่อน ตอนนี้กลับมีแต่ความเข้าใจและการยอมรับในความแตกต่าง มันสอนเราว่ารักบางอย่างไม่จำเป็นต้องครองกันไปตลอดชีวิต แค่เคยมีช่วงเวลาที่เข้าใจกันจริงๆ ก็เพียงพอแล้วที่จะเรียกว่าความสัมพันธ์ที่สวยงาม

ตอนจบของนวนิยายเรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงเพลง 'รักคุณเท่าฟ้า' ที่มีเนื้อร้องว่า 'ไม่ต้องเป็นของกันและกัน...แค่รู้ว่าเรายังรักกัน' ปิงปิงกับปองอาจไม่ได้อยู่ด้วยกันในตอนจบ แต่ความหมายของ 'รัก' ในเรื่องนี้ถูกขยายออกไปมากกว่าความสัมพันธ์แบบคู่รัก

การที่ทั้งสองสนับสนุนซึ่งกันและกันให้ไล่ตามความฝัน แม้จะหมายความว่าต้องเดินทางคนละทางก็ตาม มันแสดงให้เห็นว่ารักที่แท้จริงบางทีก็คือการยอมปล่อย เมื่อการเดินทางของคนหนึ่งต้องไปต่อโดยไม่มีอีกคนติดตามไป ฉากสุดท้ายที่ทั้งคู่ยิ้มให้กันก่อนจากลาเลยรู้สึกอบอุ่นใจ แม้จะเป็นจุดสิ้นสุดของเรื่องแต่ก็รู้สึกเหมือนเป็นเพียงการหยุดพักชั่วคราวก่อนที่ชีวิตจะนำพาพวกเขาไปพบกันอีกเมื่อ时机เหมาะสม

ชีวิตวัยรุ่นที่เปี่ยมไปด้วยความวุ่นวายและความทรงจำอันแสนหวานใน 'รัก ได้ รัก ไป' ทำให้หลายคนติดตามไม่วางแม้จบเล่มแล้วยังคิดถึง

เรื่องราวของปิงปิงและปองที่เริ่มจากความขัดแย้งแต่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความเข้าใจซึ่งกันและกันสะท้อนให้เห็นว่าความสัมพันธ์ที่เติบโตจากความพยายามมักยืนยาวกว่าความรักที่เกิดขึ้นเพียงแวบแรก การจบแบบเปิดที่ให้ทั้งคู่เดินทางไปเรียนต่างประเทศแม้จะแยกทางแต่ก็ยังคงเชื่อมโยงกันผ่านจดหมายและความทรงจำทำให้รู้สึกว่ามันไม่ใช่จุดสิ้นสุด แต่เป็นบทใหม่ของชีวิตที่พวกเขากำลังเขียนต่อไป

หลายคนอาจรู้สึกว่าตัวเองก็เคยมีช่วงเวลาคล้ายๆ อย่างนี้เหมือนกัน ความรู้สึกอาลัยอาวรณ์เมื่อต้องจากกันแต่ก็เต็มไปด้วยความหวังว่า someday เราอาจได้กลับมาพบกันอีกครั้งในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง