รีวิว กำเนิดเทพมาร ดีไหม?

ย้อนกลับไปในปี 1973 นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้เจอเวอร์ชันต้นแบบของธานอสบนหน้ากระดาษสีสันสดจากยุคทองของคอมิกส์ และการเปิดตัวของเขาใน 'Iron Man #55' กลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมต้องหยุดอ่านแล้วคิดต่อยาว ๆ ผมโตมากับเรื่องราวของธานอสในรูปแบบคอมิกส์ที่แตกต่างจากภาพยนตร์สุด ๆ — เขาเกิดบนดาวไททันในตระกูลของเผ่าอีเทอร์นัล มีพ่อชื่อเมนเทอร์และแม่ชื่อซุย-ซาน แต่อย่างหนึ่งที่ทำให้ตัวละครนี้โดดเด่นคือความหมกมุ่นในเชิงปรัชญาและความรักที่ผิดปกติที่เขามีต่อตัวตายตัวแทนของความตายในจักรวาลคอมิกส์ นั่นคือเหตุผลที่เขาลงมือสังหารหมู่นักรบและสะสมอัญมณีเพื่อควบคุมพลังทั้งหมดในคอมิกส์ชุด 'The Infinity Gauntlet' — งานชิ้นนี้นิยามภาพลักษณ์ของธานอสในหัวผมว่าเป็นทั้งอภิมหาอำนาจและโศกนาฏกรรม ในฐานะคนอ่านที่ชอบวิเคราะห์ ผมเห็นความแตกต่างชัดเจนเมื่อตัวละครนี้ถูกดัดแปลงมาเป็นภาพยนตร์: แรงจูงใจจากการหลงใหลในความตายของคอมิกส์ถูกเปลี่ยนเป็นหลักการเชิงยูทิลิเทเรียนที่โหดร้ายในภาพยนตร์ มันทำให้ธานอสเหมือนคนที่เชื่อว่าตัวเองทำสิ่งที่ถูกต้อง แม้ว่าวิธีนั้นจะทำลายล้างก็ตาม ผมชอบทั้งสองเวอร์ชันในมุมของงานศิลป์คนละแบบ — คอมิกส์ให้ความหลอนในระดับเทวทัตติ์ ส่วนภาพยนตร์ให้ความอึ้งขนลุกแบบเข้าใจได้ แต่ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยจริง ๆ

ไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นจากหนังสือเล่มเดียว แต่ mpreg มาจากการทดลองเล่าเรื่องในชุมชนแฟนฟิคอย่างชัดเจน ฉันมองเห็นร่องรอยของ mpreg ในวงการแฟนฟิคท์แบบ slash ซึ่งเติบโตมากับการแลกเปลี่ยนเรื่องสั้นในซีน zine และฟอรั่มออนไลน์ โดยเฉพาะกลุ่มแฟนคลับของ 'Star Trek' (หรือที่รู้จักในชื่อ K/S) ที่เป็นพื้นที่ทดลองบทบาทและความสัมพันธ์ชาย-ชายมายาวนาน ผู้เขียนแฟนฟิคเริ่มตั้งคำถามกับความเป็นไปได้ของร่างกายและบทบาทเพศ จนเกิดนิพนธ์ที่ชายตั้งครรภ์เป็นธีมหนึ่ง พออินเทอร์เน็ตแพร่หลาย ไอเดียนี้ก็ขยายตัวจาก zine สู่ LiveJournal, Tumblr และ Archive of Our Own ทำให้รูปแบบ mpreg หลากหลายขึ้นและถูกผสมกับสไตล์จากวงการ BL ญี่ปุ่นด้วย ในมุมของฉัน แนวนี้ไม่ใช่เรื่องของความสมจริงทางชีววิทยา แต่เป็นเครื่องมือเล่าเรื่องเพื่อสำรวจความรับผิดชอบ ความเปราะบาง และการดูแล ซึ่งเป็นเหตุผลที่มันยังคงมีที่ยืนในชุมชนแฟนผลงานต่าง ๆ จนถึงทุกวันนี้

ตั้งแต่ได้ยินข่าวลือเรื่องภาคต่อ ผมก็ตื่นเต้นตามชาวแก๊งทันทีเพราะชื่อเรื่องอย่าง 'นักล่าเกมขยะท้าสู้ในเกมเทพภาค 2' ฟังดูน่าสนุกมาก แต่เท่าที่มีข้อมูลในวงการตอนนี้ ยังไม่มีการประกาศวันฉายหรือวันวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการจากทีมสร้างหรือสตูดิโอใด ๆ การผลิตอนิเมะหรือการพอร์ตเกมมักขึ้นกับปัจจัยหลายอย่าง ทั้งตารางการทำงานของทีม คิวของนักพากย์ และการวางแผนการตลาด ซึ่งเคยเห็นความล่าช้าในการประกาศภาคต่อของหลายเรื่องก่อนหน้านี้ เช่น 'Sword Art Online' ที่ใช้เวลาเตรียมการในบางช่วงค่อนข้างนาน ส่วนตัวแล้วผมมองว่าการรอคอยแบบนี้ไม่ควรทำให้หงุดหงิดมากนัก เพราะบางครั้งการตั้งใจผลิตให้ดีมีคุณภาพย่อมดีกว่าการรีบปล่อยของดิบ ๆ ถ้ามีการประกาศอย่างเป็นทางการบ่อยครั้งมักจะมาพร้อมคลิปทีเซอร์หรือโปสเตอร์ที่ชัดเจน จังหวะที่รู้สึกว่าเหมาะสมสำหรับการเปิดตัวอาจเป็นงานอีเวนต์ใหญ่หรือช่วงที่สตูดิโอต้องการเรียกกระแส คืนความหวังไว้กับรายละเอียดเล็ก ๆ เช่นภาพโปรโมทหรือรายชื่อทีมงาน จะช่วยให้ตื่นเต้นขึ้นได้มากกว่าแค่รอวันเดียวอย่างเงียบ ๆ

ตำนานต้นกำเนิดของ 'Supergirl' ถูกปั้นให้เป็นเรื่องราวของผูย้ายถิ่นที่มีพลังมากกว่าการต่อสู้กับวายร้ายทั่วไป, ฉันมองว่าเรื่องนี้เริ่มจากฉากหายนะบนดาวคริปตอนที่ชัดเจนและทรงพลังซึ่งเป็นจุดตั้งต้นทางอารมณ์ทั้งของแคร่าและคนดูมากเท่าๆ กัน สายเลือดของแคร่า—ญาติของแคล-เอล—ถูกนำเสนอในรูปแบบคลาสสิกว่าเธอถูกส่งมาเพื่อคุ้มครองและรักษาชีวิต แต่ยานของเธอมาถึงโลกช้ากว่าแคล ทำให้แคลกลายเป็นฮีโร่ก่อนและแคร่ต้องเจอภาระด้านตัวตนเมื่อเติบโตบนโลกใหม่ นอกจากฉากบินข้ามชั้นบรรยากาศและการระเบิดของบ้านเกิดแล้ว ตัวเรื่องยังใช้ความสัมพันธ์ในครอบครัวอย่างการโตขึ้นกับครอบครัวแอดอปทีฟ การมีพี่สาวที่คอยปกป้อง และการต้องปกปิดพลังเป็นแกนหลักในการเล่า วิธีเล่าของซีรีส์ไม่ได้หยุดแค่ฉากกำเนิด แต่ผสมผสานชีวิตประจำวันของแคร่า—งานที่สื่อมวลชน การค่อยๆ ยอมรับตัวเองเป็นฮีโร่ และการต่อสู้กับอคติทางสังคม—ทำให้ต้นกำเนิดกลายเป็นทั้งตำนานและประเด็นร่วมสมัยที่ฉันคิดว่าน่าติดตามมาก เพราะมันไม่ใช่แค่เรื่องของพลังเหนือมนุษย์ แต่เป็นเรื่องของการค้นหาบ้านและการยืนหยัดเมื่อถูกมองต่างจากผู้อื่น

บอกเลยว่า 'D-nee' เป็นแบรนด์ที่คุ้นตาคนไทยมากและต้นกำเนิดของมันก็อยู่ที่ประเทศไทย ฉันเติบโตมากับกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มและแชมพูเด็กที่แม่เลือกใช้เสมอ แล้วพอเริ่มมีลูกเองก็ยิ่งเห็นชัดว่าตลาดในบ้านเรารับแบรนด์นี้อย่างกว้างขวาง ทั้งในร้านสะดวกซื้อ ซูเปอร์มาร์เก็ต และออนไลน์ ทำให้รู้สึกภูมิใจว่าของที่ใช้ประจำมีรากมาจากบ้านเรา ความน่าสนใจของ 'D-nee' สำหรับฉันไม่ได้อยู่แค่ตรงที่เป็นแบรนด์ไทยเท่านั้น แต่ยังอยู่ที่การออกแบบผลิตภัณฑ์ให้เหมาะกับสภาพอากาศและพฤติกรรมผู้บริโภคในภูมิภาค ตัวอย่างเช่นสูตรที่อ่อนโยนและกลิ่นที่ไม่ฉุนเกินไป ซึ่งต่างจากบางแบรนด์นอกอย่าง 'Johnson's' ที่มีกลิ่นเฉพาะตัว ฉันชอบที่เรามีตัวเลือกหลากหลายทั้งแชมพู โลชั่น และน้ำยาปรับผ้านุ่ม ทำให้สามารถจับคู่ใช้ได้ตามความต้องการของลูกแต่ละคน ท้ายสุด รู้สึกดีที่เห็นแบรนด์ไทยยืนหยัดในตลาดเด็กและครอบครัวได้แบบนี้ เพราะมันสะท้อนถึงความเข้าใจในวิธีเลี้ยงลูกของคนไทยและการปรับตัวให้เข้ากับวัฒนธรรมท้องถิ่น แม้จะไม่ได้ลงรายละเอียดเชิงธุรกิจ แต่ความรู้สึกเวลาจับขวด 'D-nee' ในมือมันเหมือนเห็นสิ่งที่คุ้นเคยและปลอดภัยอยู่ใกล้ตัว — มันอุ่นใจดี

เอาจริงๆ คำว่า 'training slayers' มันไม่ใช่ชื่อต้นฉบับเดียวที่มีแหล่งกำเนิดชัดเจน แต่เป็นแนวคิดที่โผล่ขึ้นมาซ้ำๆ ในงานหลายประเภทที่เล่าเรื่องคนที่ถูกฝึกมาเพื่อล่า ปีศาจ หรือปกป้องมนุษยชาติ มุมมองแรกที่ผมนึกถึงคือภาพของการฝึกแบบมีระบบที่เห็นได้ชัดในงานตะวันตก เช่น 'Buffy the Vampire Slayer' ซึ่งมีการสอน ทฤษฎี และสถาบันแบบเป็นทางการ—องค์ประกอบพวกนี้ทำให้คำว่า 'training slayers' ถูกตีความเป็นการเตรียมคนให้พร้อมทางร่างกายและจิตใจ ในขณะเดียวกัน งานจากญี่ปุ่นบางเรื่องก็เล่นกับการฝึกที่เข้มข้นแต่เป็นส่วนตัว เช่นจุดเริ่มต้นของตัวเอกที่ต้องผ่านการฝึกทรมานเพื่อให้เกิดความสามารถพิเศษ ภาพรวมของผมคือแนวคิดนี้เป็นการผสมผสานระหว่างตำนานนักรบกับโครงเรื่องสมัยใหม่: มีครู มีพิธี มีการทดสอบ และมักมาพร้อมกับข้อแลกเปลี่ยนทางจิตใจ การยกตัวอย่างทั้งละครทีวีตะวันตกและมังงะ/อนิเมะญี่ปุ่นช่วยให้เห็นว่าการฝึกสไลเยอร์ไม่ได้มาจากนิยายชิ้นเดียว แต่วิวัฒนาการของมันสะท้อนความต่างทางวัฒนธรรมและแนวเล่าเรื่อง ซึ่งนั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้เรายังสนใจแนวนี้อยู่เสมอ

ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นชื่อ 'เทพกระบี่มรณะ' ในหน้าปก ผมรู้สึกอยากรู้อยากเห็นว่าผู้เขียนเอาแรงขับเคลื่อนมาจากไหนจริง ๆ ผู้เขียนเปิดเผยแรงบันดาลใจผ่านบันทึกท้ายเล่มและบทสัมภาษณ์สั้น ๆ ที่ลงในรวมเล่ม ซึ่งเขาพูดถึงความชื่นชมต่องานคลาสสิกอย่าง 'The Legend of the Condor Heroes' วรรณกรรมกำลังภายในอื่น ๆ และเพลงพื้นบ้านที่ได้ยินจากยายในวัยเด็ก ผมประทับใจกับความตรงไปตรงมาในการยอมรับว่าบทบาทของภูมิทัศน์และเพลงพื้นบ้านเป็นตัวหล่อหลอมโทนเรื่องมากกว่าฉากแอ็กชันเพียงอย่างเดียว สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกใกล้ชิดคือผู้เขียนไม่ได้ซ่อนการยืมแนวคิด แต่เล่าถึงการผสมผสาน: เอาความโหดของยุทธจักรจากงานคลาสสิก ใส่ความเป็นมนุษย์และบาดแผลจากประวัติศาสตร์ แล้วประดับด้วยเพลงพื้นบ้านที่ทำให้ฉากเศร้าเข้มข้นขึ้น เลยทำให้ฉากใน 'เทพกระบี่มรณะ' มีทั้งพลังและความเปราะบางในเวลาเดียวกัน

เคยสงสัยไหมว่าคำว่า 'เผ่ามังกรฟ้า' จริง ๆ แล้วมาจากไหน — ผมชอบนั่งคิดแบบนั้นตอนที่เปิดดูหน้าหนังสือเกมโต๊ะเก่า ๆ และแฟนฟิคต่าง ๆ เรื่องนี้ไม่มีจุดกำเนิดเดียวที่ชัดเจนเหมือนนิทานพื้นบ้าน แต่ถ้ามองเชิงประวัติศาสตร์ของแฟนตาซีสมัยใหม่ แหล่งอิทธิพลที่ชัดเจนคือตำนานมังกรในระบบเกมและนวนิยายแฟนตาซีตะวันตก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง 'Dungeons & Dragons' ที่แบ่งมังกรออกเป็นกลุ่มโครมาติกและโลหิต ซึ่งมักนิยามลักษณะทางกายภาพ ธรรมชาติ และชนเผ่าอย่างชัดเจน — ทำให้แนวคิดเรื่อง 'มังกรกลุ่ม/เผ่า' กระจายไปยังเกม วรรณกรรม และอนิเมะหลายเรื่อง ฉันเริ่มเห็นคำว่าเผ่ามังกรฟ้าในบริบทที่ต่างกันมากหลังจากรู้จักกับตำนานจากเกมกระดานและหนังสือเสริมของ 'Dungeons & Dragons' ในเวอร์ชันเหล่านั้น มังกรฟ้ามักมีนิยามเฉพาะ เช่น พลังเวท กองกำลังเกี่ยวกับฟ้าผ่า หรือภูมิลักษณ์ที่ชี้ชัดถึงที่อยู่แบบทะเลทรายหรือทุ่งหญ้า ขณะเดียวกันงานญี่ปุ่นบางชิ้นก็หยิบสีฟ้ามาใช้เป็นสัญลักษณ์ของพลังแห่งเวทมนตร์หรือตัวละครผู้พิทักษ์ เช่นในอนิเมะและเกม 'Blue Dragon' ที่ปรากฏเงามังกรสีน้ำเงินเป็นสิ่งเชื่อมระหว่างตัวเอกกับพลังพิเศษ — นี่แสดงให้เห็นว่าแม้คำว่าเดียวกันจะถูกตีความแตกต่างตามวัฒนธรรมและสื่อ มุมมองที่เป็นกลางและค่อนข้างเป็นนักเลงน้ำลึกคือ ถ้าคุณเจอคำว่า 'เผ่ามังกรฟ้า' ในงานใดงานหนึ่ง ให้มองว่าเป็นการหยิบใช้สัญลักษณ์จากต้นแบบแฟนตาซีสากลแล้วลงรายละเอียดใหม่ตามโลกของผู้นิพนธ์เอง ฉันชอบที่นักเขียนแต่ละคนเติมมิติให้เผ่าเหล่านี้ไม่ว่าจะด้วยประวัติศาสตร์ ความสัมพันธ์กับมนุษย์ หรือความขัดแย้งภายใน ซึ่งทำให้การเจอเผ่ามังกรฟ้าในงานต่าง ๆ กลายเป็นการอ่านสนุกแบบเปรียบเทียบ มากกว่าจะมีต้นกำเนิดเดียวที่ตายตัว