อ่านรีวิวแล้วฉันเห็นการเลือกใช้สี แสง และมุมกล้องเป็นเครื่องมือเล่าเรื่อง ไม่ต้องมีบทพูดมากก็ชัดว่าเขาเปลี่ยนอย่างไร การที่รีวิวหยิบฉากบ้านเดิมของตัวละครมาเป็นตัวเปรียบเทียบระหว่างอดีตกับปัจจุบัน เป็นวิธีที่ให้ความรู้สึกว่าการเติบโตคือการคืนสิทธิ์ให้ตัวเอง ไม่ใช่การทิ้งคนเก่าๆ ให้ลืม ฉากโต๊ะกินข้าวที่เงียบลงในตอนต้นกลับเต็มไปด้วยบทสนทนาในตอนท้าย ทำให้ฉันนึกถึงเส้นทางการเยียวยาใน 'March Comes in Like a Lion'