รอ(รัก)ฉบับนายรุ่นพี่ Novels & Stories

ไม่พูดเปล่ายังเลื่อนใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้ชวนให้หัวใจเต้นแรงแล้วจุ๊บปากฉันเบาๆ "ที่รักว่า ลูกของเราน่ารักมั้ยครับ" "น่ารักมากค่ะ น่ารักที่สุด" "พี่อยากมีลูกหน้าตาน่ารักแบบนั้นอีกสักคน" “ขอเวลาอีกปีสองปีดีกว่าค่ะ” “ถึงตอนนั้นพี่จะยังมีแรงทำอยู่มั้ย"

"งั้นเหรอคะ ^_^" วันเกิดแม่รุ่นพี่งั้นเหรอ..... "ยัยมีน! แกทำไมไม่รอพวกเรายะ!" "เอ้า! พวกเรา....."

ฉันร้องขึ้นเมื่อคนที่กอดฉันจับตัวฉันให้หันไปหาเขา แต่ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย "ฉันรักเธอเด็กโง่ เป็นแฟนกันนะ"เสียงของพี่กัสพูดขึ้น ใช่มันคือเสียงของพี่กัส นี้เขาหลอกฉันหรือเนี่ยไอเราก็นึกว่าจะเปฺ็นเจ้าชายนิทรานอนไม่ยอมตื่นส่ะอีก

“ฟ้าขอเวลาอีกนิดนะคะพี่เพชร” “ฟ้าต้องรออะไรอีก พี่ไม่เข้าใจฟ้าเลยทำไมต้องไปหลงรักคนชั่วๆอย่างมัน ทั้งที่มันไม่ได้แคร์ความรู้สึกของฟ้าเลยสักนิด”

นเกิดขึ้นหรือไม่ ฉันก็ยังดีกับเธออยู่ดี" "เด็กน้อย แม้ว่าฉันจะอายุมากกว่าคุณเพียงไม่กี่ปี แต่ฉันก็ถือว่าเป็นรุ่นพี่ นายกับซ่งเสี่ยวเชียน แม้ว่าจุดประสงค์ของการแต่งงานจะไม่ใช่แค่การแต่งงานจริง ๆ แต่ก็แต่งงานจริง ๆ แล้ว เธอเป็นภรรยาของนาย นายไม่สามารถทำเป็นไม่สนใจไยดีได ้ หากนายทําร้ายเธอแม้เพียงเล็กน้อย ฉันกับนายไม่จบง่ายๆแน่"

สาวคนหนึ่งพูด "แล้วก็ส่งให้เพื่อนที่เพิ่งเลิกกับแฟนอ่าน บอกว่าความรักมันยังเป็นไปได้ค่ะ" "ตอนที่พระเอกบอกว่าเขารักนางเอก" ชายหนุ่มคนหนึ่งพูด "มันตรงและเรียบง่ายมาก ผมก็อยากพูดแบบนั้นกับใครสักคน"

​“อื้อ ต่อไปนี้ไม่ต้องเรียกว่าคุณนาย” เธอช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างอ้อนๆ แล้วแตะคางของเขาเบาๆ สินก้มลงมองเธออย่างแสนรักแสนเทิดทูน มันคือสายตาคู่เดิมที่มองเธอ...สายตาที่เธอหลงรักเขา ​“จะให้ผมเรียกว่าอะไรครับ”

“ไม่... ไหมทำไม่ได้ไหมรักพี่ภัค” “แต่พี่ไม่ได้รักไหมแล้ว!” ชายหนุ่มตัดบทเสียงหนักแกมบังคับ ดึงมือบางขึ้นมาประทับจูบลงบนหลังมืออย่างแสนรักทว่าดุดัน

กวินใช้ความเจ็บอ้อนหญิงสาว (งั้นพรุ่งนี้เราไปทานข้าวกันนะคะ) ในเมื่อหัวใจเรียกร้องพิพลอยจึงไม่อาจปฏิเสธเสียงหัวใจของตัวเองได้ “พี่จะรอนะครับ” ใบหน้าหล่อเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"ต้นเหตุเพราะอิ๋นลู่เสียน ใช่หรือไม่" นางเงียบ "ลี่เอ๋อ เจ้ามั่นใจในตัวพี่ใช่หรือไม่" "ท่านพี่ ข้ากลัว กลัวว่าท่านจะหมดรักในตัวข้า" ว่าพลางน้ำตาก็ไหลออกมาซบหน้ากับอกแกร่ง