วิทวัส รับบทใดในซีรีส์เรื่องล่าสุดของเขา?

การกลับมาครั้งนี้เขารับบทเป็น 'หมอภัทร' ในซีรีส์แนวครอบครัวดรามาอย่าง 'หัวใจในเงา' — ผมชอบการแสดงที่เน้นความอบอุ่นแต่ไม่หวานเลี่ยน ตัวละครเป็นคนที่ต้องรับผิดชอบทั้งเรื่องงานและความสัมพันธ์ ทำให้มีหลายฉากที่เขาต้องยิ้มทั้งที่เหนื่อยล้า การแสดงแบบเรียบง่ายแต่มีรายละเอียดแบบนี้ทำให้ผมเชื่อในความเป็นคนของตัวละคร

มุมมองอีกอย่างคือการใช้พื้นที่หน้าจอของเขาไม่มากแต่มีผลมาก ฉากสั้นๆ ที่เขาพูดคำเดียวแต่สายตาพูดแทน ทำให้ฉากธรรมดา ๆ กลายเป็นฉากจำได้ง่าย นี่เป็นบทที่ไม่หวือหวาแต่เติมเต็มภาพรวมของซีรีส์ได้ดี และสำหรับคนที่ชอบดราม่าครอบครัวแบบไม่อัดอารมณ์เกินจริง บท 'หมอภัทร' นี้น่าจะเป็นบทที่ทำให้คุณยิ้มในบางฉากและคิดตามในบางช่วง

บทบาทล่าสุดของเขาในมุมผมเป็นการทดลองหน้าที่ใหม่ที่ค่อนข้างกล้าหาญ — เขาเล่นเป็น 'อรรถพล' ในซีรีส์ 'เงาในเมือง' ซึ่งเป็นตัวละครที่ดูเหมือนจะเป็นคนธรรมดาแต่แฝงความลึกลับไว้ เขาต้องเล่นคู่กับนักแสดงที่มีเทคนิคสูง ทำให้การบาลานซ์บทบาทของเขาดูท้าทายมาก

ฉันเห็นว่าการเลือกมุมมองและจังหวะการพูดครั้งนี้ ต่างจากผลงานเก่าๆ อย่างชัดเจน เขาไม่ได้พุ่งไปทางอารมณ์หนักๆ เสมอไป แต่เลือกใช้ความนิ่งและจังหวะช้าเพื่อบอกเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นข้างใน ซึ่งในแง่การสื่อสารทางภาพยนตร์มันทำงานได้ดี ยิ่งฉากที่ 'อรรถพล' พบหลักฐานสำคัญ จังหวะการตัดต่อและการแสดงของเขาช่วยสร้างความตึงเครียดโดยไม่ต้องตะโกนหรือแสดงออกโอเวอร์

ในฐานะคนดูที่ติดตามงานของเขา ผมคิดว่าบทนี้เปิดมุมมองใหม่ ๆ ให้เห็นความยืดหยุ่นของเขา แม้ว่าบทจะมีช่องโหว่บางประการ แต่การคุมโทนของเขาก็ทำให้เรื่องราวน่าสนใจขึ้นมากกว่าที่คาดไว้

บทบาทที่เขารับในซีรีส์ล่าสุดเป็นอะไรที่ทำให้คนดูพูดถึงกันเยอะมาก

บทบาทนี้คือ 'พีรพัทธ์' ตัวละครที่ยืนระหว่างความเป็นและความตายใน 'คืนลับ' — ผมรู้สึกว่าเป็นการพลิกคาแรกเตอร์ครั้งใหญ่ของเขา เพราะจากภาพลักษณ์ที่ค่อนข้างสงบในผลงานก่อนหน้า มารอบนี้เขาต้องแบกรับทั้งปมอดีตและปฏิกิริยาเชิงรุนแรงในสถานการณ์ฉุกเฉิน เห็นได้ชัดว่าเขาใส่ใจการแสดงเล็กๆ น้อยๆ อย่างการกระพริบตา การยืดไหล่ในฉากเงียบๆ ซึ่งทำให้ตัวละครมีมิติขึ้นมาก

มุมมองของผมต่อการแสดงครั้งนี้มีทั้งความประทับใจและการวิจารณ์เล็กน้อย — บทบางช่วงถูกเขียนให้ข้ามช่องว่างอารมณ์อย่างรวดเร็ว แต่เขาก็สามารถพยุงฉากหนักๆ เอาไว้ได้ด้วยโทนเสียงที่นิ่งและการใช้สายตาเป็นภาษาแทนคำพูด อิมแพคที่สุดสำหรับผมคือฉากที่ 'พีรพัทธ์' ต้องตัดสินใจระหว่างความจงรักภักดีและความจริงใจต่อคนรัก ฉากนั้นทำเอาหัวใจผมสั่นเพราะความซับซ้อนของบท

รวมๆ แล้วผมมองว่าเขารับบทเป็นตัวละครที่ท้าทายและโชว์พัฒนาการในการแสดงอย่างชัดเจน บทบาทนี้อาจจะไม่สมบูรณ์แบบในแง่บท แต่การแสดงของเขาช่วยยกระดับงานให้มีน้ำหนักกว่าเดิม และผมคิดว่าหากมีโอกาสได้เห็นเขาเล่นบทแนวนี้อีกครั้ง ผลงานต่อไปน่าจะยิ่งน่าสนใจ