วิลล์ สมิธ ฝึกซ้อมร่างกายอย่างไรเพื่อบทแอคชัน?

สี่ปีแห่งการแต่งงาน เพียงลายเซ็นเดียว... ลายเซ็นของเขาเอง... ที่มอบอิสรภาพให้แก่ฉัน ทั้งที่เจ้าตัวไม่เคยรู้เลยว่ากำลังเซ็นอะไรลงไป ฉันเคยเป็นโซเฟีย มอเร็ตติภรรยาผู้ไร้ตัวตนของเจมส์ มอเร็ตติ ทายาทตระกูลมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองนี้ แต่เมื่อวิกกี้ คนรักวัยเด็กของเขาผู้เจิดจรัสและเพียบพร้อมกลับมา ฉันถึงได้เข้าใจในที่สุดว่าตัวฉันเป็นเพียงคนคั่นเวลามาโดยตลอด ดังนั้นฉันจึงเดินหมากตัวสุดท้าย ฉันเลื่อนเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานไปตรงหน้าเขา... มันคือเอกสารการหย่าร้างที่แฝงมาในคราบของแบบฟอร์มธรรมดา ๆ จากมหาวิทยาลัย เจมส์เซ็นชื่อโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมอง ปลายปากกาหมึกซึมของเขาตวัดลงบนแผ่นกระดาษอย่างไม่ไยดี... ไม่ต่างจากที่เขาเคยทำกับคำสาบานในวันแต่งงานของเรา โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเขากำลังจะยุติชีวิตคู่ของเรา ทว่าฉันไม่ได้เดินจากมาพร้อมอิสรภาพเพียงอย่างเดียว ภายใต้เสื้อโค้ตตัวนี้ ฉันได้อุ้มท้องทายาทที่ยังไม่ลืมตาดูโลกของเขาเอาไว้... ความลับที่สามารถทำลายเขาให้ย่อยยับลงในวันที่ตระหนักว่าได้ตัวเองสูญเสียอะไรไปบ้าง บัดนี้ผู้ชายคนที่ไม่เคยเห็นฉันอยู่ในสายตามาก่อน กำลังพลิกแผ่นดินเพื่อตามหาตัวฉัน เขาระดมคนค้นหาทุกซอกทุกมุม ตั้งแต่เพนต์เฮาส์หรูไปจนถึงตรอกซอยอันโสมมที่สุดของโลกใต้ดิน แต่ฉันไม่ใช่เหยื่อที่สั่นกลัวรอคอยการค้นพบ ฉันสร้างตัวเองขึ้นมาใหม่ในที่ที่เขาเอื้อมไม่ถึง... ที่ที่แม้แต่คนของตระกูลมอเร็ตติก็ไม่มีวันตามเจอ ครั้งนี้ฉันจะไม่เป็นฝ่ายอ้อนวอนขอความรักจากเขา เขาต่างหากที่จะต้องเป็นฝ่ายอ้อนวอนขอความรักจากฉัน

“ฉันต้องการให้คุณช่วยจัดฉากเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวตก” ฉันพูดเสียงเบา “มันเป็นหนทางเดียวที่ฉันจะจาก ลูก้า โมเร็ตติ ไปได้” ผู้คนพูดกันว่าเขายอมสละบัลลังก์มาเฟียเพื่อฉัน พวกเขาเรียกเขาว่าเป็นผู้ชายที่เอาอำนาจมาแลกความรัก— ทายาทผู้หันหลังให้เลือดและทองคำ เพียงเพื่อแต่งงานกับเด็กเสิร์ฟจากสลัม ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาทำให้ทั้งโลกเชื่อใน “เรา” เขาสร้างอาณาจักรภายใต้ชื่อของฉัน ส่งดอกกุหลาบมาให้ฉันทุกเช้าวันจันทร์ และบอกกับสื่อว่าฉันคือผู้หญิงที่ช่วยกอบกู้ชีวิตเขา แต่ความรักไม่ได้หมายถึงความซื่อสัตย์เสมอไป ขณะที่ฉันกำลังหลงเชื่อในคำว่า “ตลอดไป” เขากลับแอบสร้างบ้านอีกหลังลับหลังฉัน— บ้านที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ของเล่น และลูกชายฝาแฝดที่มีดวงตาแบบเดียวกับเขา คืนที่ฉันหายตัวไป อาณาจักรของเขาก็ลุกเป็นไฟ เขากวาดล้างทั้งเมือง ติดสินบนรัฐบาล และฝังผู้คนทั้งเป็น เพียงเพื่อจะตามหาฉัน แต่ในวันที่เขาหาฉันเจอ ฉันก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว และผู้หญิงที่เขาเคยยอมตายแทนได้ ก็ไม่รักเขามากพอที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อเขาอีกต่อไป

ในวันที่ควรจะเป็นวันแต่งงานของฉัน เจ้าสาวกลับไม่ใช่ฉัน พิธีที่ฉันเฝ้ารอคอยมานานถึงห้าปีกลายเป็นเรื่องตลกสิ้นดี เมื่อวาเลนติน่า พี่สาวของฉัน เดินลงมาตามทางเดินหินอ่อนในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์แขนของเธอคล้องอยู่กับลูก้า ผู้ชายที่ควรจะยืนรอฉันอยู่ที่แท่นพิธี “พี่ขอโทษนะ เบียงก้า” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกไม่ใช่เจ้าสาวอีกแล้ว” จากนั้นเธอก็ลูบหน้าท้องของตัวเอง ดวงตาเป็นประกายด้วยความรู้สึกของผู้ชนะ “พี่ท้องลูกของลูก้า โรมาโน่” คำพูดของเธอระเบิดก้องอยู่ในหัวของฉัน และโลกทั้งใบก็พลันเงียบงันลงทันที ราวกับกลัวว่าฉันจะไม่เชื่อ เธอจึงชูแผ่นผิวมันวาวอะไรบางอย่างขึ้นสู้แสงไฟ มันคือภาพอัลตราซาวด์สีขาวดำ บนนั้นระบุไว้ชัดเจนว่า อายุครรภ์ 12 สัปดาห์ ดวงตาของฉันร้อนผ่าว น้ำตาเอ่อคลอขณะที่ฉันหันไปหาลูก้า พยายามมองหาสิ่งใดก็ตามอย่างสิ้นหวัง ไม่ว่าจะเป็นการปฏิเสธ คำอธิบาย หรือแม้แต่ความรู้สึกผิด แต่เขากลับทำเพียงถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่ายและยอมจำนนต่อสถานการณ์ “เบียงก้า ผมขอโทษ” เขาพูดอย่างจนปัญญา “วาเลนติน่าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว งานแต่งนี้... มันเป็นความปรารถนาสุดท้ายของเธอ” “ผมจะชดเชยให้คุณเอง” เขาเสริม “เราค่อยจัดงานแต่งใหม่ทีหลังก็ได้” พ่อของฉัน โมเรตติยืนอยู่ข้างหลังเขา พร้อมกับสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาแบบเดียวกับที่เขาทำใส่ฉันมาตลอดชีวิต ฉันไม่เคยเห็นเขายิ้มให้ฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว “เบียงก้า” เขาพูดเสียงเฉียบขาด “พี่สาวของแกกำลังจะตาย ยอมให้เธอไปเถอะ” พี่ชายของฉันพยักหน้าโดยไม่พูดคำใดออกมาสักคำ ราวกับว่านั่นเป็นคำตอบที่หนักแน่นพอแล้ว ตลอดชีวิตที่ผ่านมา พวกเขาเลือกเธอมาเสมอ ไม่ว่าจะเป็นน้ำตา ความเอาแต่ใจ หรือความต้องการของเธอ ทุกอย่างสำคัญกว่าของฉันเสมอ วันนี้ก็ไม่ต่างกัน บางสิ่งบางอย่างภายในใจของฉันพังทลายลงเงียบๆ ก็ได้ ถ้าไม่มีใครในครอบครัวนี้แคร์ฉันเลย ฉันก็จะไปเอง

ใคร ๆ ในอิตาลีตอนใต้ต่างก็รู้ดีว่า ลอเรนโซ โมเรตติ รักฉันแทบบ้า ทว่าเขากลับแอบเลี้ยงดูผู้หญิงที่เด็กกว่ามากไว้ในเนเปิลส์ พวกเขาบอกว่าเธอคนนั้นดูเหมือนฉันเมื่อหลายปีก่อนไม่มีผิด เขาบอกกับใครต่อใครว่าเธอเป็นเพียงตัวแทนที่เตือนความจำถึงผู้หญิงที่เขาเคยรักมากที่สุดเท่านั้น แถมเขายังออกคำสั่งเด็ดขาดว่าห้ามใครให้ฉันรู้เรื่องเธอเป็นอันขาด จนกระทั่งวันที่ฉันพบว่าตัวเองตั้งท้อง ฉันตั้งใจจะไปหาเขาที่ออฟฟิศเพื่อบอกข่าวดีด้วยตัวเอง แต่แล้วก็ต้องชะงักอยู่หน้าประตูเมื่อได้ยินเสียงหญิงสาวคนหนึ่งมาจากข้างใน “ลอเรนโซ... ฉันอยู่ที่นี่เพียงเพราะฉันดูเหมือนเธอคนนั้นเหรอคะ?” ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย ฉันมองลอดช่องว่างนั้นเข้าไปและเห็นหญิงสาวที่หน้าตาคล้ายฉันเหลือเกิน เธอกำลังสวมเสื้อแจ็กเก็ตของเขาและถือแก้วเหล้าของเขาเอาไว้ ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แทบจะหยุดหายใจ แล้วฉันก็ได้ยินเขาตอบกลับมา “อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเธอเลย” “เธอไม่มีวันเป็นได้อย่างที่เธอเป็นหรอก” ฉันหันหลังเดินจากไปโดยไม่ส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว คืนนั้นฉันโทรหาแม่ “แม่คะ หนูตัดสินใจแล้วค่ะ” แม่เงียบไปครู่หนึ่ง “หนูต้องการให้เกิดไฟไหม้” ฉันพูด “ไหม้แบบที่ไม่เหลือใครรอดชีวิต เมื่อทุกอย่างจบลง โซเฟีย โมเรตติ จะต้องตายไปจากโลกนี้”

"ของที่เป็นของฉัน ใครหน้าไหนกล้าแตะ...มันตาย! เธอเองก็เหมือนกัน ถ้าระริกระรี้ลับหลังฉัน ระวังจะได้ตายคาเตียง!"

สามปีก่อน ฉันวางยาทายาทมาเฟีย วินเซนต์ หลังจากค่ำคืนอันเร่าร้อนในครั้งนั้น เขาไม่ได้ฆ่าฉัน ตรงกันข้าม เขากลับครอบครองร่างกายของฉันจนขาอ่อนระทวย บีบเค้นเอวฉันพลางกระซิบคำเดิมซ้ำ ๆ ว่า “เจ้าหญิงของผม” ในตอนที่ฉันกำลังจะขอเขาแต่งงาน อิซาเบลลา รักแรกของเขาก็กลับมา เพื่อเอาใจเธอ วินเซนต์ปล่อยให้รถชนฉัน สั่งให้คนเอามรดกของแม่ของฉันไปโยนให้หมาจรจัด แล้วส่งฉันเข้าคุก... แต่ในตอนที่ฉันแตกสลายและกำลังจะบินไปบอสตันเพื่อแต่งงานกับคนอื่น วินเซนต์กลับพลิกแผ่นดินทั่วทั้งนิวยอร์กเพื่อตามหาฉัน