สกายไลน์ รุ่นไหนเหมาะสำหรับการแต่งซิ่งในไทย

พอได้สนุกกับการตามหา 'Skyline' มือสองมาสักพัก ผมเลยมีชุดเช็คลิสต์ที่มักจะใช้ก่อนตัดสินใจซื้อ ซึ่งอยากแชร์แบบละเอียดให้เห็นภาพจริง ๆ เพื่อจะได้ไม่เจอของหลอกหรือค่าซ่อมที่ตามมาโหดเกินคาด เริ่มจากตัวรถภายนอกก่อนเลย ให้ดูความเรียบของสีทั้งคันและรอยต่อพาแนล ถ้าเจอรอยด่างของสี หรือความไม่ต่อเนื่องของลายสีที่ขอบฝากระโปรง ประตู หรือซุ้มล้อ มีโอกาสสูงว่าจะผ่านการพ่นซ่อม พยายามส่องใต้รอยตะเข็บเชื่อมใต้ท้องรถ บริเวณคานหลัง และบริเวณรอยต่อเหล็กซุ้มล้อที่เมืองไทยชอบขึ้นสนิม รอยซ่อมเชื่อมที่ห้องเครื่องหรือจุดรับแรงอาจบอกได้ว่ารถเคยชนหนัก แนะนำให้เปิดฝากระโปรงเช็กแผ่นรองปีกชิ้นใน ลักษณะการขันน็อตกับตำแหน่งน็อตถ้ามีร่องรอยบิ่นหรือน็อตผสมชิ้นใหม่อาจแปลว่ามีการถอดชิ้นส่วน มาดูระบบเครื่องยนต์และช่วงล่างกันบ้าง ให้ฟังเสียงสตาร์ทตอนเย็นและตอนร้อน ถ้ามีเสียงตุ๊บ ๆ จากวาล์วหรือเสียงโลหะเสียดสีกัน ไว้เป็นสัญญาณเตือน สำคัญคือสภาพน้ำมันเครื่อง — ถ้ามีคราบน้ำนมขาวบนฝาปิดน้ำมัน หรือมีฟองในคอถังน้ำมันเครื่อง แปลว่ามีการปนเปื้อนน้ำหรือปัญหาแผ่นปะเก็นฝาสูบ ตรวจสอบควันท่อไอเสียด้วย ถ้าดูดควันขาวตอนสตาร์ทรถแล้วหายไปอาจโอเค แต่ถ้าเป็นควันฟ้าเข้มแปลว่าเบิร์นออยล์ ควรขอการทดสอบแรงดันสูบ (compression) หรือ leak-down ก่อนตัดสินใจ ส่งมืออาชีพเช็กเทอร์โบสำหรับรถรุ่นที่มี หากพอได้ลองเร่งแล้วมีอาการหน่วงหรือเสียงเหล็กเสียดโดยเฉพาะตอนบูสต์ ให้ระวังชุดเทอร์โบและอินเตอร์คูลเลอร์รั่ว ระบบส่งกำลังและการขับขี่ก็สำคัญ คลัตช์ต้องไม่ลื่น เกียร์ต้องตัดเข้าเกียร์ได้เนียน ไว้สังเกตการกระเด้งของเกียร์กับอาการเหวี่ยงของเพลาขับ ช่วงล่างให้ลองขับผ่านถนนขรุขระ ฟังเสียงหงิกหรือกระแทกจากโช้คและแหนบ สุดท้ายอย่าลืมเรื่องเอกสาร ตรวจสอบเล่มทะเบียน การโอน ชื่อเจ้าของ และประวัติการดัดแปลงหนักๆ ที่อาจส่งผลต่อการโอนหรือภาระค่าใช้จ่ายในภายหลัง ถ้าเป็นไปได้พาเพื่อนที่ชำนาญหรือช่างไปด้วย จะช่วยลดความเสี่ยงได้มากกว่าดูคนเดียว จบด้วยว่า 'Skyline' ที่ดีจะให้ทั้งรอยยิ้มและความสบายใจเวลาใช้งาน — ค่อย ๆ เลือกจะดีกว่ารีบตัดสินใจครับ

ตระกูล 'สกายไลน์' เป็นชื่อที่คุ้นหูในวงการรถญี่ปุ่นมาเนิ่นนานและมีประวัติศาสตร์ที่ผสมทั้งความโรแมนติกของแบรนด์เก่าและนวัตกรรมทางวิศวกรรม เริ่มต้นจากบริษัทเล็กๆ อย่าง Prince Motor Company ที่เปิดตัวรุ่นแรกของ 'สกายไลน์' ในปี 1957 ซึ่งถูกออกแบบมาให้เป็นรถยนต์ขนาดกลางที่มีความสง่างามและเทคโนโลยีเหนือคู่แข่งยุคเดียวกัน ความสำคัญทางประวัติศาสตร์ของรุ่นนี้ไม่ได้มีแค่รูปลักษณ์ แต่ยังรวมถึงการไต่เต้าทางการแข่งขันและการพัฒนาทางวิศวกรรมที่ทำให้ชื่อ 'สกายไลน์' มีน้ำหนัก เมื่อ Prince ถูกควบรวมเข้ากับ Nissan ในปี 1966 ชื่อรุ่นนี้ก็ถูกนำไปต่อยอดจนกลายเป็นหนึ่งในไลน์รุ่นสำคัญของ Nissan สายน้ำของความดังเริ่มเด่นชัดเมื่อมีการเปิดตัวรุ่นสมรรถนะสูงอย่าง 'GT-R' ในปลายทศวรรษ 1960 ซึ่งรุ่น KPGC10 ที่แฟนๆ เรียกกันว่า 'ฮาโกสุกะ' (Hakosuka) กลายเป็นสัญลักษณ์ของความแรงและความสำเร็จในสนามแข่ง ความช่ำชองในการแข่งรถช่วยสูบฉีดชื่อเสียงของ 'สกายไลน์' ให้แข็งแรงขึ้น แต่ช่วงทศวรรษ 1970 ก็มีการหยุดสายการผลิตของ GT-R ชั่วคราวจนกระทั่งการกลับมาที่ถูกต้องกาลเวลาในปี 1989 กับรุ่น R32 ที่หลายคนตั้งฉายาให้ว่า 'Godzilla' เสียงเรียกนี้เกิดจากความเหนือชั้นในแง่เทคโนโลยี เช่น เครื่องยนต์ RB26DETT ระบบขับเคลื่อนสี่ล้อ ATTESA E-TS และระบบบังคับเลี้ยว HICAS ทำให้ R32 ครองแชมป์ในการแข่งกรุ๊ป A ทั้งในญี่ปุ่นและต่างประเทศอย่างไม่ยากเย็น ตามมาด้วย R33 และ R34 ที่กลายเป็นแท่งทองของวัฒนธรรมคนเล่นรถ ทั้งในโลกความจริงและโลกบันเทิง รวมถึงเกมแข่งรถที่ช่วยสืบทอดความนิยมไปยังคนรุ่นใหม่ วิวัฒนาการหลังยุค R34 นั้นน่าสนใจมากเพราะเส้นทางของชื่อ 'GT-R' ถูกแยกออกมาเป็นแบรนด์ย่อยในแบบของตัวเองกับ R35 ที่เปิดตัวในปี 2007 ขณะที่เส้นทางของ 'สกายไลน์' กลับพัฒนาไปในทางรถซีดานและคูเป้ระดับหรู ที่มาพร้อมเครื่องยนต์ V6 และเทคโนโลยีความสะดวกสบายหลายอย่าง บางรุ่นถูกทำตลาดในต่างประเทศภายใต้แบรนด์ 'Infiniti' ด้วยแนวทางที่เน้นความหรูหราแทนที่จะเป็นสนามแข่ง โดยสรุปแล้ว 'สกายไลน์' จึงเป็นทั้งตำนานของสมรรถนะและสัญลักษณ์ของการเปลี่ยนผ่านที่ยืดหยุ่นตามยุคสมัย มุมมองส่วนตัวของผมคือความน่าสนใจของ 'สกายไลน์' มาไม่ใช่แค่เพราะประวัติศาสตร์หรือสเปคเท่านั้น แต่เป็นความสามารถในการสอดแทรกตัวเองเข้าไปในหลากหลายบทบาท—จากรถแข่งสู่รถหรูสำหรับใช้ชีวิตประจำวัน ช่วงเวลาที่เห็นรถรุ่นเก่าเดินผ่านบนถนนหรือโผล่ในเกมโปรด มันให้ความรู้สึกเหมือนเห็นชิ้นประวัติศาสตร์เคลื่อนไหวได้ และนั่นแหละคือเหตุผลที่ผมยังคงตะลึงและหลงใหลในชื่อ 'สกายไลน์' อยู่จนทุกวันนี้

มุมหนึ่งที่ผมชอบไปถ่ายสกายไลน์ที่สุดในไทยคือย่านสาทร-สีลมในกรุงเทพ เพราะความหลากหลายของเส้นขอบฟ้าที่ผสมระหว่างอาคารสมัยใหม่กับสะพานและแม่น้ำทำให้ภาพออกมามีมิติที่ไม่เหมือนใคร ผมจะเล่าแบบคนที่ชอบออกกะดึกและหลงใหลแสงยามพลบค่ำ: ช่วงเวลาทองกับแสงอ่อนจากท้องฟ้าทำให้อาคารกระจกสะท้อนสีส้มอมฟ้าได้สวยมาก เห็นชั้นต่างระดับของตึกสูงอย่างคิง เพาเวอร์ มหานคร (ตึกกระท่อมทรงกล่อง) อยู่ไม่ไกลกับเส้นโค้งของสะพานพระราม 4 และเงาแม่น้ำเจ้าพระยาที่ตัดผ่านย่านนี้ ถ้าตั้งกล้องไว้บนรูฟท็อปบาร์หรือสกายวอล์ค จะได้ทั้งแสงไฟเมืองที่เป็นจุดๆ และรายละเอียดของถนนหนทางด้านล่าง ซึ่งทำให้ภาพมีทั้งความกว้างและความใกล้ชิดในเฟรมเดียว เทคนิคเล็กๆ ที่ผมชอบใช้คือการมองหาจุดที่มี foreground ช่วยสร้างชั้นภาพ เช่น รั้วเหล็กของระเบียง ต้นไม้ที่ได้ซิลูเอต หรือลำแสงจากรถที่ลากเป็นเส้น การเลือกมุมจากริมแม่น้ำฝั่งเจริญนครหรือจากสะพานกรุงธนฯ ใกล้สะพานตากสินก็ให้มุมมองต่างกันมาก ยิ่งถ้าโชคดีมีเมฆบางๆ ยามเย็นจะยิ่งเพิ่มดราม่าให้สกายไลน์ อีกอย่างที่อยากแนะนำคือลองกลับไปถ่ายในช่วงฝนตกพอให้พื้นเปียก แสงสะท้อนที่พื้นถนนจะเพิ่มความมีชีวิตให้ภาพเมืองได้สุดท้ายนี้ การถ่ายสกายไลน์ที่ดีสำหรับผมไม่ใช่แค่ตึกสูง แต่เป็นการจับจังหวะแสงและองค์ประกอบรอบๆ ที่ทำให้ภาพบอกเล่าเรื่องราวของเมืองได้อย่างเต็มที่

เคยคิดเล่นๆ ว่าถ้าเอาเดียโบลกับริมุรุมานั่งกินราเมงร้านเล็กๆ ริมทางจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ฉันชอบแนวแฟนฟิคชั่นที่เน้นความอบอุ่นและความสัมพันธ์แบบค่อยเป็นค่อยไป เพราะธรรมชาติของริมุรุที่ยืดหยุ่นกับทุกอย่างเปิดทางให้เดียโบลซึ่งชอบความเข้มแข็งได้แสดงด้านอ่อนโยนออกมา ฉันมักจะจินตนาการซีนเล็กๆ เช่น การฝึกเวทแล้วเหนื่อยจนต้องนอนพักบนหลังม้า แต่มีอาหารอุ่นๆ รออยู่ หรือการช่วยกันซ่อมหมู่บ้านเล็กๆ ฉากแบบนี้ทำให้เห็นความต่างของพลังงานระหว่างตัวละครและพัฒนาเคมีระหว่างกันโดยไม่ต้องรีบ นอกจากนี้การใส่บรรยากรณ์โลกจาก 'That Time I Got Reincarnated as a Slime' ในทิศทางโฮมไลฟ์ช่วยเพิ่มรสหวานให้เรื่องโดยไม่ต้องทำให้มันหนักเกินไป ถ้าจะเขียนจริง ฉันแนะนำให้เริ่มจากตอนสั้นๆ ที่มีธีมเดียว เช่น 'คืนพายุหิมะในหมู่บ้าน' หรือ 'คืนเทศกาลไฟ' แล้วค่อยๆ ขยายเป็นเรื่องยาว จะได้รักษาโทนอบอุ่นและค่อยๆ ปลูกความผูกพันอย่างเป็นธรรมชาติ — แบบอ่านแล้วยิ้มตามได้ทุกหน้า

แฟนหนังสายไซไฟคงอยากรู้ว่า 'สกายไลน์ 3 สงครามถล่มจักรวาล' เข้าไทยเมื่อไหร่และจะต้องวิ่งไปดูที่โรงไหม จากที่ฉันตามข่าวมา ผลงานภาคนี้ไม่ได้มีการเข้าฉายแบบวงกว้างในโรงภาพยนตร์ไทยเหมือนหนังบล็อกบัสเตอร์ทั่วไป เพราะมันถูกปล่อยสู่ช่องทางดิจิทัลและเช่าดิจิทัลเป็นหลักในช่วงปลายปี 2020 (การปล่อยตัวดิจิทัลสากลอยู่รอบกลางถึงปลายเดือนธันวาคม 2020) แล้วค่อยไหลเข้ามาในแพลตฟอร์มเช่า/สตรีมมิงของไทยในช่วงต้นปี 2021 ฉันเลยตามดูผ่านบริการเช่าดิจิทัลกับสตรีมมิงมากกว่าการไปดูโรง ใครที่คาดหวังซาวด์ระบบโรงใหญ่หรือพากย์ไทยเต็มรูปแบบอาจต้องยอมรับว่าเวอร์ชันที่เข้ามามักเป็นซับไทยหรือเสียงอังกฤษพร้อมซับไทย แต่ถ้าชอบบรรยากาศหนังเอเลี่ยนแอ็กชัน แนวทางการเล่าแบบเดียวกับภาคก่อนและบรรยากาศที่ให้ความรู้สึกคล้ายฉากแอ็กชันจาก 'Beyond Skyline' ก็พอจะคุ้มอยู่ดี

ชื่อ 'สกายไลน์' ในความทรงจำของแฟนเกมแข่งรถคือสัญลักษณ์ที่เห็นแล้วรู้เลยว่าเกมนั้นให้ความสำคัญกับวัฒนธรรมรถญี่ปุ่นแค่ไหน — นึกภาพแดชบอร์ด สีไฟท้ายทรงกลม และเสียงเทอร์โบกระชากขึ้นบนทางตรงยาวๆ แล้วจะเข้าใจว่าทำไมมันถึงติดตา ชื่อเสียงของ 'สกายไลน์' โดดเด่นในเกมแนวแข่งรถมาตั้งแต่ยุคคอนโซลสมัยก่อนจนถึงปัจจุบัน โดยเฉพาะสถาปัตยกรรมรุ่น R32/R33/R34 ที่มักถูกหยิบมาเป็นตัวละครหลักในลิสต์รถให้ขับ อย่างที่เห็นชัดเจนในภาคต่างๆ ของ 'Gran Turismo' ซึ่งทุกภาคมักจะใส่รุ่นเด่นๆ ให้เป็นหนึ่งในตัวเลือกหลักสำหรับการแต่งรถและแข่งรายการต่างๆ อีกค่ายใหญ่ที่ขาดไม่ได้คือ 'Forza' ฝั่ง Xbox ที่ภาคทั้งแบบ Motorsport และ Horizon มักมีสกายไลน์ให้เลือกขับและแต่งจนกลายเป็นดาวเด่นบนถนนเปิดกว้างหรือบนทรายในเทศกาล Horizon ฝั่งเกมอาร์เคดที่ย้ำความเป็นวัฒนธรรมสตรีทเรซซิ่งก็มีการใช้ 'สกายไลน์' บ่อย เช่นในซีรีส์ 'Need for Speed' ยุคที่เน้นการแต่งรถและการดริฟต์ ('Underground' สมัยก่อนเป็นตัวอย่างชัด) รวมถึงเกมแนวย้อนยุคและอันเดอร์กราวด์อย่าง 'Midnight Club' ที่ให้บรรยากาศความเร็วบนถนนเมืองตอนกลางคืน นอกจากนี้ยังมีเกมสไตล์ญี่ปุ่นที่หยิบเอารถซิ่งริมทางโตเกียวมาเป็นจุดขายอย่าง 'Tokyo Xtreme Racer' หรือเกมที่ได้รับแรงบันดาลใจจากวัฒนธรรมทางด่วนของญี่ปุ่น ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจที่สกายไลน์จะโผล่เป็นหนึ่งในรถที่แฟนๆ ตามหา ภาพรวมสั้นๆ คือถ้าคุณเห็นโลโก้รถญี่ปุ่นและมีระบบแต่งรถละเอียด โอกาสสูงมากที่จะเจอ 'สกายไลน์' — บางเกมใส่มาเป็นรถสำคัญ บางเกมอาจให้มาเป็นม็อดหรือ DLC ให้โหลดเพิ่ม แต่ความรู้สึกเหมือนเจอไอคอนบนท้องถนนเสมอไม่เคยหายไป มุมมองแบบนี้ชอบทำให้ผมอยากย้อนหาเซฟเก่าๆ แล้วขับ R34 สักรอบบนวงจรโปรดอีกครั้ง

เสน่ห์ของไทเกอร์อยู่ที่โครงรถที่เรียบง่ายและดูแข็งแรง ซึ่งเป็นพื้นฐานดีมากสำหรับการแต่งสไตล์วินเทจ ผมมองว่าโฉมที่เหมาะที่สุดถ้าต้องการลุควินเทจแท้ๆ คือรุ่นตัวถัง 'single cab' หรือรุ่นตอนเดียวที่มีแชสซีส์สั้น เพราะเส้นหลังคาและด้านข้างของมันให้ภาพสวยแบบรถปิคอัพยุคเก่าได้ง่ายกว่าแบบ 4 ประตู การปรับแต่งที่ผมมักแนะนำเริ่มจากชุดล้อเหล็กขอบขนาดกลางๆ กับฝาครอบฮับเงา ปรับช่วงล่างให้เตี้ยลงเล็กน้อยเพื่อได้เส้นสายที่คลาสสิก เปลี่ยนกันชนหน้าเป็นแบบโครเมียมเรียบ ติดกระจกมูนหรือกระจกกลมทรงคลาสสิกแทนกระจกมองข้างสมัยใหม่ งานสีเป็นหัวใจของลุควินเทจ สีทูโทนอย่างครีมกับเขียวพาสเทล หรือน้ำเงินกับขาว ให้ความรู้สึกย้อนยุคได้ดี การทำแผงปิดกระบะไม้หรือใส่แร็คหลังคาไม้แบบเรียบๆ จะยกระดับลุคให้ดูเป็นรถใช้จริงในทศวรรษก่อน ส่วนภายใน ผมชอบเบาะบุวัสดุไวนิลลายเรียบ ติดวิทยุดีไซน์คลาสสิกหรือเรโทรอินเตอร์เฟซที่ยังคุมความเป็นวินเทจไว้ได้โดยไม่ต้องพังระบบไฟฟ้าเดิม สรุปแล้ว ถ้ามุ่งวินเทจจริงๆ ให้มองรุ่นตอนเดียวเป็นตัวตั้ง ปรับสไตล์ทีละจุดตั้งแต่ล้อ สี กันชน และรายละเอียดไม้เล็กๆ แล้วจะได้รถที่ลงตัวทั้งสายตาและการใช้งาน เป็นการแต่งที่ทำให้ไทเกอร์ดูมีชีวิตแบบรถคลาสสิก ไม่ได้แค่เป็นปิคอัพธรรมดา

แฟนคลับที่ชอบแต่งรถแบบฉันจะบอกเลยว่าการเห็น 'รถโซนิค' เวอร์ชันตกแต่งพิเศษครั้งแรกมันให้ความรู้สึกเหมือนเห็นตัวละครวิ่งออกมาจากเกมจริง ๆ สีฟ้าเมทัลลิกเข้มตัดไฮไลต์แดง-ขาวเป็นพื้นฐานที่มักเจอ แต่สิ่งที่ทำให้รถพวกนี้โดดเด่นไม่ใช่แค่สีเท่านั้น เช่น สปอยเลอร์ที่ดีไซน์ให้มีลักษณะย่นเป็น ‘หนาม’ คล้ายควิลของโซนิค ทำจากไฟเบอร์หรือชิ้นงาน 3D-printed ชนิดน้ำหนักเบา บางคันติดสติ๊กเกอร์วงแหวนทองเป็นลายยาวพาดตัวถังจนถึงประตู ทำให้ภาพรวมเหมือนกำลังพุ่งผ่านวงแหวนกลางอากาศ นอกจากนี้ยังมีการเล่นเทคนิคการไล่สีแบบ motion blur ที่ขอบฝากระโปรงกับชายล่าง ทำให้มุมมองดูเหมือนรถกำลังเคลื่อนที่แม้จอดอยู่ ภายในไม่ต้องห่วงเรื่องรายละเอียดเล็ก ๆ เพราะผู้แต่งมักใส่ Easter egg ที่แฟนเห็นแล้วยิ้ม เช่น เบาะหนังฟ้าตัดแดง เย็บลายเป็นรูปแหวนบนพนักพิง พวงมาลัยหุ้ม Alcantara พร้อมป้ายสัญลักษณ์เล็ก ๆ ของรองเท้าโซนิคที่ฐานพวงมาลัย ชิ้นตกแต่งคันเกียร์ทำเป็นทรงวงแหวน หรือแผงหน้าปัดมีสัญลักษณ์วงกลมเป็นโต้ตอบกับระบบแสดงผล สีไฟส่องสว่างภายในเลือกโทนฟ้าอมม่วงเพื่อให้เข้ากับธีม และบางคันติดไฟ LED รอบคันเป็นแอนิเมชันสั้น ๆ เวลาเปิดไฟล็อก เรื่องสมรรถนะก็สำคัญสำหรับคนที่อยากให้ชื่อ 'โซนิค' ไม่ได้เป็นแค่ภาพลักษณ์ รถสไตล์นี้มักลงค่ายช่วงล่างแบบสปอร์ต เบรกประสิทธิภาพสูง และบูสเตอร์เสียง (exhaust) ที่ปรับเสียงให้มีโทนเรียบแต่กระแทกใจ เพื่อให้เวลากดคันเร่งแล้วมีความรู้สึกเหมือนพุ่ง ฟีเจอร์เล็ก ๆ อย่างล้ออะลูมิเนียมลายพิเศษที่ออกแบบให้มีช่องเป็นวงกลมเล็กคู่กับแคมบาร์ ทำให้เมื่อรถหมุนแล้วเหมือนวงแหวนกำลังหมุนตามไปด้วย สุดท้ายสำหรับฉัน สิ่งที่น่าสนใจที่สุดคือการออกแบบที่ผสมความสนุกจากเกมกับงานช่างจริงจัง ทำให้รถแต่ละคันมีเอกลักษณ์และบอกเล่าไอเดียของเจ้าของได้ชัดเจน

ยอมรับเลยว่ากระแสอีโวยังคงไม่ตกในวงการแต่งรถบ้านเรา — โดยเฉพาะคนที่ชอบของเก่าแบบคลาสสิกจะเทใจให้รุ่นยุคเก่าๆ ฉันมักยกตัวอย่างรุ่นช่วง 'Evo IV–VI' ว่าเป็นจุดเริ่มต้นของความคลาสสิก: ช่วงล่างคม เครื่องยนต์ตอบสนองไว และบอดี้ที่แต่งง่ายสำหรับการวางชิ้นส่วนแข่ง มาแรงทั้งในเรื่องซุปเปอร์เทอร์โบแบบดั้งเดิมและการจับเซ็ตอัพช่วงล่างเพื่อขับสนุกบนเขา นอกจากนั้นอะไหล่แต่งหลังตลาดยังเยอะจนหาจนเลือกไม่ถูก เหมาะกับคนอยากได้รถแต่งที่ให้ฟีลยุคทองและเสียงเครื่องยนต์ดิบๆ มุมที่ชอบคือความเป็น 'มือแต่ง' — ทำแล้วเห็นผลชัด ไม่ต้องพึ่งอิเล็กทรอนิกส์ทันสมัยมาก ทำให้การโมดิฟายสนุกและเรียนรู้ได้เยอะ เหมาะกับคนที่อยากเข้าใจรถจากพื้นฐานจริงๆ และถ้าชอบลุคย้อนยุคพร้อมแรงม้าเกินตัว รุ่นนี้ตอบโจทย์ได้อย่างยอดเยี่ยม