สุสานเทพผนึกมาร OST มีเพลงไหนได้รับความนิยม?

เพลงเปิดของ 'จอมเวทย์ผนึกมาร' คือแทร็กที่ฉันหยิบฟังบ่อยที่สุดโดยไม่รู้ตัว — มันติดอยู่ในหัวจนอยากเปิดซ้ำนอกจากตอนดูอนิเมะแล้ว ความจูนและทำนองที่เปิดเรื่องมาอย่างหนักแน่นทำให้ผมรู้สึกว่าเรื่องราวกำลังจะพุ่งทะยานไปข้างหน้า เพลงนั้นไม่ใช่แค่ท่อนฮุกที่จำง่าย แต่ยังใช้คู่กับภาพการเปิดฉากที่ทรงพลัง ทำให้แฟนๆ จดจำทั้งภาพและเสียงพร้อมกัน โทนเสียงผสมกันระหว่างเครื่องสายที่ก่อตัวเป็นพื้นหลังกับซินธิไซเซอร์ที่แตะจังหวะสมัยใหม่ ทำให้มันเข้าถึงได้ทั้งคนที่ชอบงานออเคสตราเต็มรูปแบบและคนที่ชอบป็อปสมัยใหม่ นอกจากนี้ จังหวะที่กระชับและการขึ้นมาแบบค่อยเป็นค่อยไปก่อนคลายด้วยคอรัส ช่วยสร้างความตื่นเต้นก่อนฉากบู๊หรือจุดเปลี่ยนในเนื้อเรื่อง ฉันมองว่าเหตุผลที่แทร็กนี้ได้รับความนิยมเป็นหลักมาจากการทำหน้าที่เป็นทั้งสัญลักษณ์ของเรื่องและกระตุ้นอารมณ์ผู้ชมในเวลาเดียวกัน เมื่อเทียบกับเพลงประกอบของอนิเมะอื่นๆ ที่ชอบเปรียบเทียบ เช่น 'ดาบพิฆาตอสูร' เพลงเปิดของ 'จอมเวทย์ผนึกมาร' มีความบาลานซ์ระหว่างความหนักแน่นและความร่วมสมัย ทำให้มันถูกหยิบไปใช้ในมิกซ์ของแฟน ๆ บ่อยครั้งและมีสเตจคัฟเวอร์บนโซเชียลมากมาย นั่นทำให้แทร็กนี้กลายเป็นตัวแทนของซีรีส์ในมุมดนตรี และเป็นเหตุผลว่าทำไมเวลาพูดถึง OST ของ 'จอมเวทย์ผนึกมาร' คนส่วนใหญ่จะนึกถึงเพลงเปิดก่อนเสมอ

โลกของ 'สุสานเทพผนึกมาร' ถูกวาดขึ้นเป็นฉากที่มืดและมีเสน่ห์ บทหลักของเรื่องโฟกัสไปที่กลุ่มตัวละครที่แต่ละคนมีต้นกำเนิดและพลังเป็นเอกลักษณ์ชัดเจน เริ่มจากตัวเอกที่ชื่อหลี่เซวิน บุรุษหนุ่มที่เติบโตมาจากหมู่บ้านซึ่งถูกคำสาป แม้หน้าตาจะธรรมดาแต่ความสามารถของเขาไม่ธรรมดา เพราะหลี่เซวินถือครอง ‘‘ตราผนึกเทพา’’ ตรานี้ทำให้เขาสามารถสกัดพลังมารและแช่อยู่ในรูปของผนึกได้ หากใช้มากเกินไปจะทำให้ร่างกายอ่อนแรง แต่ข้อดีคือเมื่อรวมกับศรัทธาและความตั้งใจตรงกันแล้ว ตราผนึกนั้นสามารถเรียกพลังป้องกันระดับสูงและปลดประจุพลังชั่วร้ายออกจากผู้คนได้ นอกจากพลังผนึกแล้วหลี่เซวินยังพัฒนาเทคนิคการต่อสู้ที่ผสมการใช้พลังธาตุเงา ทำให้เขามีความยืดหยุ่นทั้งในเชิงรุกและเชิงรับ ประเด็นสำคัญคือการเรียนรู้ที่จะไม่ใช้พลังล้นจนสูญเสียตัวตน กลายเป็นหนึ่งในธีมหลักของเรื่องที่สะท้อนการต่อสู้ภายในจิตใจคู่กับการต่อสู้ภายนอก กลุ่มสนับสนุนรอบตัวเอกประกอบด้วยหลายคนที่มีบทบาทชัดเจน หยางหลิง นักพรตหญิงผู้ชำนาญดาบวิญญาณ เธอไม่ได้เป็นเพียงผู้ใช้ดาบที่รวดเร็ว แต่ดาบของเธอถูกปลุกด้วยพลังวิญญาณบรรพบุรุษ ทำให้สามารถสับเปลี่ยนระหว่างการโจมตีทางกายและการผนึกวิญญาณได้ เสริมด้วยคาแรกเตอร์ของต้าเซิง ผู้เป็นทั้งเพื่อนและนักเวทย์รักษา พลังของต้าเซิงเน้นการชุบชีวิตและปัดเป่าคำสาป ทำให้ทีมมีความสมดุล ขณะเดียวกันอาจารย์เฉิน ผู้เป็นที่ปรึกษาโบราณมีความรู้เกี่ยวกับคัมภีร์ผนึกและพิธีกรรมที่หายาก ความสามารถของเขาไม่ได้โดดเด่นด้านพลังโจมตี แต่เน้นการวางกับดักทางเวทและกำแพงป้องกันขั้นสูง ซึ่งหลายฉากของเรื่องทำให้เห็นว่าการวางกลยุทธ์และการทำงานเป็นทีมสำคัญเพียงใด ฝั่งศัตรูนั้นมีมิติที่น่าสนใจ มารใหญ่จ้าวหมิงเป็นตัวร้ายหลักผู้มีพลังเรียกความมืดกลับคืนและปลุกเหล่าวิญญาณบูชามาช่วยรบ เขาสามารถสลับพลังระหว่างการทำลายล้างกับการชักใยจิตใจของผู้อื่น ทำให้แต่ละการต่อสู้ไม่ใช่แค่การเหวี่ยงดาบหรือร่ายคาถา แต่กลายเป็นสงครามทางจิตที่ทดสอบความเชื่อและความจงรักภักดีของตัวละคร การเผชิญหน้าระหว่างหลี่เซวินกับจ้าวหมิงจึงเน้นไปที่การผนึกกับการทำลายล้าง ในขณะที่ตัวละครรองบางคน เช่น เสี่ยวหยู นักลอบสังหารผู้มีความสามารถในการล่องหนและฝังคำสาประยะยาว สร้างมิติความเสี่ยงให้กับเรื่องราวได้อย่างต่อเนื่อง มุมมองส่วนตัวของเราเห็นว่าความน่าสนใจของ 'สุสานเทพผนึกมาร' อยู่ที่การผสมผสานระหว่างดาร์กแฟนตาซีกับองค์ประกอบความสัมพันธ์ ตัวละครแต่ละคนมีจุดอ่อนและประวัติที่ขับเคลื่อนการตัดสินใจ เรื่องไม่ได้ให้พลังเป็นคำตอบสุดท้ายแต่เน้นการเติบโตภายใน เช่นฉากที่หลี่เซวินต้องตัดสินใจว่าจะผนึกหรือปลดผนึก การเลือกนั้นสะท้อนตัวตนและความรับผิดชอบต่อผู้อื่น ซึ่งทำให้การอ่านรู้สึกทั้งตื่นเต้นและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน

เสียงแรกจากเปียโนใน 'สุสานเทพเจ้า' เปิดประตูสู่โลกที่เยือกเย็นและกว้างไกลแบบที่ฉันไม่เคยคาดหวัง เสียงนั้นตามด้วยโทนซินธ์บาง ๆ ที่ทำหน้าที่เหมือนหมอกปกคลุมทางเดินหิน เสียงบรรเลงหลักเป็นธีมที่กลับมาในหลายช่วง ช่วยผูกเหตุการณ์กับความรู้สึกของสถานที่อย่างแน่นแฟ้น ผมชอบการเล่นสีเสียงของเครื่องสายที่ค่อย ๆ เพิ่มความเข้มเมื่อผู้เล่นเดินลึกเข้าไปในสุสาน เหมือนมีการเล่าเรื่องทางดนตรีโดยไม่ต้องมีบทพูด นอกจากธีมหลักแล้ว แทร็กบรรยากาศในโถงกลางเป็นอีกตัวที่โดดเด่นเพราะเลือกใช้ปุ่มเสียงต่ำและเอฟเฟกต์ก้องยาว ทำให้เกิดความรู้สึกเดียวดายแต่ยิ่งใหญ่ ตรงกันข้ามกับท่อนบอสซึ่งใส่กลองหนักและคอร์ดเปิดกว้าง ทำให้หัวใจเต้นแรงทันที เพลงปิดท้ายใช้เมโลดี้เรียบง่ายแต่จับใจ ช่วงจบยังทิ้งความเงียบให้คิดต่อ เป็นการปิดบทที่ทำให้ฉันยิ้มช้า ๆ และอยากกลับไปฟังอีกครั้ง

ฉันยังจำความรู้สึกครั้งแรกที่ได้ยินธีมเปิดของ 'เทพมารสะท้านภพ' ได้อย่างชัดเจน ราวกับว่าจังหวะกลองกับเสียงซอผสานกันแล้วดึงฉันเข้าไปในโลกของซีรีส์ทันที ท่อนเปิดมีพลังแบบโบราณผสมกับซินธ์สมัยใหม่ ทำให้มันทั้งยิ่งใหญ่และมีความทันสมัยพร้อมกัน เสียงเครื่องสายอย่างเออร์หูหรือกู่เจิ้งถูกมิกซ์ให้เด่นในช็อตที่ต้องการอารมณ์เก่าแก่ ขณะที่เบสและเพอร์คัชชั่นช่วยขับให้ฉากต่อสู้รู้สึกหนักแน่น ส่วนท่อนร้องประสานเมโลดี้กับคอร์ดที่มักขึ้นแบบเปิดค้างไว้ ก็ทำให้ฉากที่เป็นโศกนาฏกรรมหรือการพลัดพรากกินใจยิ่งขึ้นสำหรับฉัน องค์ประกอบที่ทำให้ OST ชิ้นนี้โดดเด่นจึงไม่ใช่แค่ทำนอง แต่วิธีที่มันถูกใช้เชื่อมโยงตัวละครกับอารมณ์ การกลับมาของธีมเดิมในเวอร์ชันชะลอลงหรือเวอร์ชันเต็มพลังสร้างความต่อเนื่องทางอารมณ์ให้ฉากสำคัญๆ ได้แบบที่ฉันมักจะตั้งใจฟังเพื่อย้อนอารมณ์ทุกครั้งหลังดูจบ

เพลงเปิดของ 'เวทผนึกมาร' ทำให้ฉันใจเต้นทุกครั้งเมื่อนึกถึงฉากเปิดที่พุ่งทะยานและสีสันจัดจ้าน 'Kaikai Kitan' ของ Eve เป็นเพลงที่ไม่ใช่แค่เพราะ แต่เหมือนเป็นคาถาดึงดูดความสนใจตั้งแต่วินาทีแรก เสียงร้องมีทั้งความหวานและความคม เพลงจัดเรียงได้ลงตัวกับภาพการเคลื่อนไหวของตัวละคร ทำให้ฉากเปิดดูมีชั้นเชิงและพลังในเวลาเดียวกัน ฉันชอบตรงที่ท่อนฮุกติดหูมาก แต่พอบทดนตรีเปลี่ยนก็มีมุมดาร์กที่เตือนว่าซีรีส์นี้ไม่ได้มีแค่ความมันส์อย่างเดียว เพลงปิด 'Lost in Paradise' โดย ALI feat. AKLO นำอารมณ์กลับมาเป็นกันเอง แต่ยังคงคาแร็กเตอร์ของเรื่องไว้ได้อย่างดี รู้สึกเหมือนเดินออกจากสนามรบแล้วได้สูดลมหายใจ เพลงนี้ทำให้ฉากตอนท้ายของแต่ละตอนมีน้ำหนัก เหมาะกับการนั่งคิดถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นและตัวละครที่เพิ่งถูกเปิดเผย ความหลากหลายระหว่างเพลงเปิดกับปิดทำให้ซีรีส์ทั้งเรื่องรู้สึกสมบูรณ์มากขึ้นกว่าเดิม และสำหรับค่ำคืนที่อยากฟังอะไรมีพลัง ท่อนเปิดยาวของ 'Kaikai Kitan' กับบีทสบาย ๆ ของ 'Lost in Paradise' เป็นคู่จับคู่ที่ฉันเล่นซ้ำบ่อยจนชินหัวใจ

บอกกันตรงๆ ว่าชื่อ 'สุสานเทพผนึกมาร' ฟังแล้วชวนจินตนาการสุดๆ — ถ้าหมายถึงเวอร์ชันการ์ตูน/อนิเมะที่คนไทยมักพูดถึง ชื่อภาษาไทยนี้มักถูกใช้เรียกผลงานจากจีนที่มีแกนเรื่องเกี่ยวกับสุสาน โบราณสถาน และการผนึกพลังปีศาจ ซึ่งเวอร์ชันอนิเมะ/ตูนชุดแรกมักเริ่มฉายในช่วงกลางปีของปีนั้นๆ โดยทั่วไปแล้วตอนแรกของงานประเภทนี้มักปล่อยออกมาเป็นตอนนำร่องบนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งจีนอย่าง Bilibili หรือ iQIYI ก่อน แล้วจึงแพร่หลายเข้าสู่ช่องทางสากลแบบมีลิขสิทธิ์ เช่น YouTube เวอร์ชันทางการหรือบริการสตรีมทั่วโลกที่ซื้อสิทธิ์นำเข้ามาเป็นซับไทย/พากย์ไทยในภายหลัง ผมชอบสังเกตตรงที่การปล่อยตอนแรกของซีรีส์แนวนี้มักเป็นจังหวะที่คนดูตัดสินใจว่าจะติดตามต่อไหม: ถ้าตอนเปิดมีซีนเปิดโลกหรือสัญลักษณ์โบราณกับการผนึกมารที่ดึงความอยากรู้ได้ คนดูก็มักจะตามยาวๆ ตอนแรกจึงมักมีความสำคัญมาก ในแง่ของการหาดู ถ้าอยากดูแบบถูกลิขสิทธิ์ ให้เริ่มจากแพลตฟอร์มที่เป็นทางการก่อน เช่น Bilibili, iQIYI หรือ WeTV ที่มักจะมีทั้งซับภาษาอังกฤษและบางครั้งมีซับภาษาไทย ที่สำคัญคือหลายแพลตฟอร์มมีคอมเมนต์และชุมชนให้เราเห็นความเห็นของแฟนๆ พร้อมทั้งมีตัวเลือกโหลดออฟไลน์หรือดูความคมชัดสูง สำหรับคนไทยบางผลงานได้รับลิขสิทธิ์จากผู้ให้บริการท้องถิ่นและอาจมีพากย์ไทยหรือซับไทยใน Netflix/VIU/Thai streaming platform บ้าง ขึ้นกับสัญญาลิขสิทธิ์ในช่วงเวลานั้นๆ การตามดู 'สุสานเทพผนึกมาร' ด้วยตัวเอง ผมมักเลือกเวอร์ชันที่มีคำบรรยายภาษาไทยเพราะความหมายบางอย่างเกี่ยวกับพิธีกรรมและคำสาปจะแปลไม่ตรงถ้าใช้ซับอังกฤษเพียงอย่างเดียว อีกอย่างคือถ้าแพลตฟอร์มมีการอัปเดตแบบสตรีมสดหรือปล่อยทีละตอน เราจะได้ร่วมประสบการณ์กับแฟนๆ ทั่วโลกทันที ส่วนแฟนที่ชอบเก็บสะสมก็มักรอแผ่นบลูเรย์หรือเวอร์ชันดิจิทัลที่มีคุณภาพเสียง-ภาพสูงพร้อมคอมเมนต์พิเศษหรืออาร์ตเวิร์กเสริม สรุปก็คือ ตอนแรกของซีรีส์แนวนี้เป็นช่วงเวลาที่ต้องจับตา และถ้าอยากดูทันกระแส ให้เช็กแพลตฟอร์มที่กล่าวถึงเป็นอันดับแรก แต่ถ้ามีเวอร์ชันที่คุณชอบเป็นพิเศษ การเลือกเวอร์ชันนั้นจะให้ประสบการณ์ชมที่เข้าถึงอารมณ์เรื่องราวได้ดีกว่าแน่นอน — ความตื่นเต้นเมื่อได้เห็นฉากผนึกมารครั้งแรกยังคงทำให้ผมยิ้มได้ทุกครั้ง

เพลงประกอบใน 'มหาเวทย์ผนึกมาร' ภาค 3 ทำหน้าที่ร้อยเชื่อมอารมณ์และพลังของฉากต่าง ๆ ได้อย่างชัดเจน จังหวะการใช้เครื่องดนตรีหนัก ๆ กับซินธ์บางเบา สร้างความคอนทราสต์ระหว่างฉากบู๊กับฉากดราม่าได้ดีมากจนทำให้ฉากนั้น ๆ ฝังอยู่ในความทรงจำของคนดูได้นานกว่าการเล่าเรื่องเพียงอย่างเดียว สำหรับผมแล้วสิ่งที่โดดเด่นที่สุดไม่ใช่แค่ทำนองเพราะ แต่เป็นการเรียบเรียงที่มอบบทบาทให้เพลงเป็นตัวละครอีกตัวหนึ่ง เสียงเบส หนักแน่นและคมในฉากปะทะ ทำให้ความเร็วของคัทของอนิเมะรู้สึกมีแรงกระแทกขึ้นทันที และมีธีมสั้นๆ ที่วนกลับมาทุกครั้งเมื่อศัตรูผู้ทรงพลังปรากฏตัว — เสียงประสานคอรัสกับเครื่องสายต่ำในช่วงนั้นคืออะไรที่ผมหยิบมาฟังย้ำหลายรอบ ส่วนฉากอารมณ์ก็ใช้เปียโนกับไวโอลินน้อย ๆ ที่ไม่ต้องโชว์ทำนองยิ่งใหญ่ แต่กลับเจาะลึกจิตใจตัวละครได้แบบพุ่งทะลุจอ หลายฉากในซีซันนี้มีการเล่นธีมตัวละครเดิมให้เปลี่ยนโทน เช่นธีมของตัวเอกที่เคยเป็นเมโลดี้สดใส กลายเป็นคอร์ดหม่นเมื่อเจอความสูญเสีย ซึ่งแค่การเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ นั้นก็ทำให้ฉากเศร้าดูหนักขึ้นมาก มีอีกอย่างที่ผมชอบคือวิธีที่ทีมแต่งเพลงเลือกเสียงพื้นหลังเพื่อบอกบริบท ไม่ใช่แค่ธีมหลักกับธีมตัวร้าย แต่เป็นสภาพแวดล้อมเสียง เช่นเสียงซินธ์โปร่ง ๆ ที่บอกว่าฉากนี้กำลังเล่าเรื่องของความโดดเดี่ยว หรือเสียงเพอร์คัชชันคม ๆ ที่เพิ่มความตึงเครียดให้ฉากเผชิญหน้าเฉพาะจังหวะ บางครั้งฉากยาว ๆ ที่มีโทนสลับไปมาถูกเยียวยาด้วยท่อนเปียโนสั้น ๆ ที่ทำหน้าที่เหมือนพักหายใจให้คนดู เพลงพวกนี้ไม่จำเป็นต้องเป็นฮิตในชาร์ต แต่เป็นสิ่งที่ทำให้ซีรีส์ยังคงมีเอกลักษณ์ทางอารมณ์อยู่เสมอ สรุปแล้ว OST ของภาคนี้เหมาะกับคนที่อยากได้ความเข้มข้นทางอารมณ์ทั้งในฉากบู๊และฉากดราม่า — ฟังซ้ำแล้วก็ยังคงสะเทือนใจได้เรื่อย ๆ

เสน่ห์ที่สุดของ 'เทพกระบี่มรณะ' ที่ยังคงติดหูอยู่จนถึงวันนี้คือเพลงเปิดซีรีส์ที่พาอารมณ์ของเรื่องพุ่งเข้าใส่ทันทีตั้งแต่โน้ตแรก เสียงร้องเปิดผสมกับเครื่องดนตรีจีนโบราณอย่างเออร์ฮูและกู่เจิง ถูกเรียงตัวให้เป็นท่อนฮุกที่จำง่าย แต่ขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความเคลื่อนไหวและน้ำหนัก จังหวะเบสที่มากับเพอร์คัชชั่นทำให้ทำนองดูขยับไปข้างหน้าเหมือนคนกำลังวิ่งตามชะตากรรม ส่วนท่อนร้องที่ลากยาวตรงช่วงคอรัสกลับทำให้เกิดความรู้สึกเหงาและหนักแน่นในเวลาเดียวกัน ฉากเปิดที่แสดงความขัดแย้งระหว่างตัวเอกกับโลกภายนอกมักจะผูกติดกับเมโลดี้นี้ พอได้ยินไม่ว่าผ่านซาวด์แทร็กหรือในฉากย่อของซีรีส์ ใจมันก็จะพาไปทันที เหมือนเป็นสัญญาณว่าเรื่องกำลังจะเริ่มขึ้นและมีเรื่องใหญ่รออยู่ข้างหน้า เสียงประสานของเครื่องดนตรีที่ใช้ในเพลงประกอบฉากอื่น ๆ ก็ช่วยเสริมให้เพลงเปิดนั้นฝังลึกยิ่งขึ้น บทดนตรีช้าสำหรับฉากดราม่ามักใช้เปียโนเบา ๆ ร่วมกับเสียงสายและพิมพ์เล็ก ๆ ของเครื่องสาย ทำให้มู้ดดูละเอียดอ่อนและให้พื้นที่กับบทสนทนา ส่วนธีมตัวละครตัวร้ายจะมีท่อนบราสหนัก ๆ และซินธิไซเซอร์ต่ำ ๆ เพื่อทำให้รู้สึกถึงความคุกคาม ในขณะที่ธีมความรักของพระนางจะใช้ท่อนไมโลดี้เรียบง่าย ผสมกับเครื่องดนตรีลมอย่างขลุ่ยจีน (ไดซือตรง) ที่ทำให้อารมณ์อบอุ่นขึ้น ฉากต่อสู้ใหญ่ ๆ จะกลับมาใช้ริฟฟ์หลักจากเพลงเปิดเป็นตัวกระตุ้น ทำให้คนดูรู้สึกคุ้นเคยและตึงเครียดไปพร้อมกัน นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่เพลงเปิดกลายเป็นท่อนติดหู เพราะมันถูกใช้เป็นเสมือนเส้นเชื่อมระหว่างโมเมนต์สำคัญของเรื่อง โดยรวมแล้วเมโลดี้ที่ติดหูไม่ได้มาจากความซับซ้อน แต่เกิดจากการวางองค์ประกอบที่ฉลาดและการนำไปใช้ซ้ำในจังหวะเวลาที่ใช่ จังหวะที่เพลงโผล่มาในฉากที่อารมณ์พีกหรือเปลี่ยนทิศทางจะทำให้สมองจดจำได้ดีขึ้น และถ้าท่อนนั้นมี hook ที่ร้องง่าย คนดูจะฮัมตามได้เพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น ผมเองยังชอบหยิบเพลงเปิดมาฟังตอนอยากได้พลังไปตัดสินใจอะไรบางอย่าง เพราะมันมีความเป็นฮีโร่ผสมกับความอาลัยอย่างลงตัว เสียงที่คุ้นเคยพาให้นึกถึงฉากสำคัญของซีรีส์และความรู้สึกที่มาพร้อมกับมัน ยิ่งเวลาผ่านไป เพลงเหล่านี้มักกลายเป็นยาสีฟันสำหรับความทรงจำ — เปิดเมื่อไหร่ก็ย้อนกลับไปสู่โลกของ 'เทพกระบี่มรณะ' ได้ทันที

เพลงเปิด 'Kaikai Kitan' ของ Eve สำหรับ 'มหาเวทย์ผนึกมาร' ซีซัน 1 เป็นสิ่งที่ฉันติดหูแล้วหยุดไม่ได้นับตั้งแต่ได้ยินครั้งแรก ท่อนอินโทรที่คมและทำนองหลักที่พุ่งขึ้นมาให้ความรู้สึกทั้งมืดและสดชื่นพร้อมกัน เพลงนี้จับจังหวะของภาพเปิดได้เฉียบขาด—ไม่ใช่แค่เพลงที่เล่นไปพร้อมภาพ แต่เหมือนเป็นตัวขับเคลื่อนจังหวะการเล่าเรื่อง เปิดทางให้ฉากต่อสู้และการแนะนำตัวละครเดินไปด้วยกันอย่างลงตัว สิ่งที่ฉันชอบที่สุดคือรายละเอียดเล็กๆ ในการเรียบเรียง เสียงกีตาร์ไฟฟ้าและซินธ์สอดประสานกับเสียงร้องของ Eve อย่างเท่ ทำให้ทุกครั้งที่เห็นซีนเปิดฉันรู้สึกตื่นตัวและพร้อมจะเข้าไปในโลกของอนิเมะนั้นอีกครั้ง ดนตรีเปิดแบบนี้หายากที่จะทำให้ทั้งอารมณ์และภาพขยับไปด้วยกันได้ครบถ้วนแบบนี้