สแครี่มูฟวี่ ที่มีฉากสยองที่สุดคือเรื่องอะไร?

เรื่องสั้นนี้ไม่คลีน เน้นฉาก NC 3 P 4 P จึงไม่เหมาะกับเยาวชนและคนโลกสวยที่ชอบวิ่งอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์นะคะ ทุกตอนมีฉากติดเรท ไม่เน้นเนื้อเรื่อง เน้นฉาก NC เป็นหลัก ปล่อยจอยและเปิดใจอ่านเพื่อความบันเทิงนะคะ

รวมเรื่องสั้นวายที่เน้นขายเฉพาะความฟินและความเสียว [18+] หลากหลายแนว เชิญอ่านได้ตามอัธยาศัยเลยค่ะ

มิล เด็กปีหนึ่งคณะวิทยาศาสตร์ที่ไม่เชื่อเรื่องผี ย้ายเข้าหอเก่าแก่ที่สุดของมหาวิทยาลัยทางเหนือ หอที่มีตำนาน “ป๊อกครืด” ผีสาวรุ่นพี่ที่ทั้งหอใช้เล่าขู่กันทุกปี สำหรับมิล ทุกเสียงต้องมีเหตุผลและพิสูจน์ได้ จนคืนหนึ่งเธอได้เจอ “ริน” รุ่นพี่สาวลึกลับที่มักปรากฏตัวตอนดึก ยิ้มอบอุ่น พูดจาน่าฟัง และทำให้หัวใจของเด็กวิทย์ที่ไม่เคยหวั่นไหวกับใครเริ่มเสียหลักตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน ยิ่งใกล้ชิด มิลก็ยิ่งพบพิรุธ รินตัวเย็นเฉียบ ไม่เคยกินอะไร ไม่รู้จักเพลงยุคนี้ และนาฬิกามักค้างอยู่ที่เวลาเดิมเสมอ จนความจริงที่เธอปฏิเสธไม่ลงค่อย ๆ ปรากฏว่า รุ่นพี่ที่เธอเผลอรัก คือผีสาวตำนานป๊อกครืดที่ตายไปแล้วสิบแปดปี ตำนานที่ทุกคนเล่าว่าน่ากลัว แท้จริงคือเรื่องของผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยพยายามเอาโจ๊กกับยากลับไปให้คนที่รัก แต่ไม่เคยได้ส่งถึงมือ และตอนนี้หอเก่าที่ผูกวิญญาณรินไว้กำลังจะถูกทุบทิ้ง เมื่อการรักใครสักคนอาจหมายถึงการช่วยให้เธอจากไปอย่างสงบ มิลจะเลือกเหตุผลที่บอกว่าเรื่องนี้เป็นไปไม่ได้ หรือเลือกหัวใจที่อยากบอกรักให้ทัน ก่อนที่รินจะหายไปพร้อมหอหลังสุดท้ายของเธอ

ในโลกที่เกิดการแก่งแย่งครอบครองดินแดนระหว่างมนุษย์และแวมไพร์ มนุษย์ทั้งหลายต่างพ่ายแพ้ ในดินแดนแห่งนี้มี 2 เผ่าพันธ์อาศัยอยู่ร่วมกัน คือมนุษย์และแวมไพร์ มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่แวมไพร์รังเกียจ สำหรับคนอ่อนแอมักจะถูกกลั่นแกล้งและดูดเลือดจนสิ้นชีวิตทุกครั้ง แวมไพร์ทั้งหลายต่างมองหามนุษย์ที่จะมาเป็นผู้รับใช้โลหิตให้แก่ตนเอง นั่นหมายความว่ามนุษย์ผู้นั้นจะต้องพร้อมให้แวมไพร์ตนนั้นดูดเลือดได้ตลอดเวลาที่เขาต้องการ "ไคน์" เจ้าชายแวมไพร์ของตระกูลเคลล็อกก์ที่ตอนนี้กำลังเตรียมตัวที่จะเข้าแข่งขันเป็นผู้สืบทอดเพื่อเป็นราชาแวมไพร์ผู้ปกครองสูงสุดของดินแดนแห่งนี้ เขาปกครองมหาวิทยาลัยประจำเมือง ซึ่งมหาวิทยาลัยแห่งนี้มีทั้งมนุษย์และแวมไพร์เรียนอยู่ร่วมกัน "ไอรีน" สาวน้อยที่ชะตาชีวิตน่าสงสาร น้องชายของเธอป่วยเป็นโรคร้ายที่ยากจะรักษาส่วนพ่อและแม่ของเธอนั้นถูกเหล่าแวมไพร์ทำร้ายจนสิ้นชีวิตไปต่อหน้าต่อตาของเธอและน้องชาย เมื่อครั้งที่เกิดการแก่งแย่งดินแดนแห่งนี้ เธอเลือกที่จะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยประจำเมืองเพราะเป็นความใฝ่ฝันของน้องชายแต่เขาไม่สามารถเข้าเรียนได้เพราะต้องนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล แต่ในวันหนึ่งเธอดันไปเห็นไคน์ เจ้าชายผู้ปกครองมหาวิทยาลัยแห่งนี้กำลังดูดเลือดหญิงสาวผู้หนึ่งจนเธอสิ้นชีพต่อหน้าต่อตาในห้องชมรมศิลปะเมื่อเธอโดนเขาจับได้จึงถูกเขานำไปไว้ที่คฤหาสน์

ฉันเป็นมนุษย์หมาป่าที่กำลังตั้งครรภ์ที่กำลังตั้งครรภ์ได้แปดเดือน ลูกในท้องคือทารกเลือดผสมระหว่างฉันกับจัสตินแท้ที่เป็นแวมไพร์ เมื่อความเจ็บปวดจากการคลอดจู่โจม จัสติน คู่แท้ของฉันซึ่งเป็นแวมไพร์ ได้ขังฉันไว้ในโลงน้ำแข็งที่สลักด้วยอักขระเพื่อจะยับยั้งการคลอดบุตร ฉันกรีดร้อง ฉันอ้อนวอนเขา แต่เขากลับพูดเพียงคำเดียวว่า "รอก่อน" ทั้งหมดนี้ก็เพื่อคนรักในวัยเด็กของเขา นั่นคือไอโซลด์ แวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ผู้ใช้เวทมนตร์โลหิตทมิฬเพื่อตั้งครรภ์ทายาทสายเลือดบริสุทธิ์ของเขาโดยไม่ต้องมีเพศสัมพันธ์ บุตรแวมไพร์คนแรกที่ถือกำเนิดขึ้นในรอบหนึ่งพันปีจะได้รับพรสูงสุดจากต้นตระกูล ซึ่งจะช่วยชำระล้างสายเลือด และทำลายคำสาปโลหิตที่กัดกินพวกเรามาหลายชั่วอายุคน "เกียรตินั้นเป็นต้องของบุตรของไอโซลด์" จัสตินกล่าว เสียงของเขาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง "เจ้าได้รับความรักจากข้าไปแล้ว เกรซี่ โลงน้ำแข็งนี่แค่ช่วยรับประกันว่าเจ้าจะคลอดหลังจากนาง" ความเจ็บปวดจากการบีบรัดของมดลูกฉีกกระชากร่างฉัน ฉันอ้อนวอนขอให้เขาพาฉันไปยังสถานศักดิ์สิทธิ์วารีโลหิต เขาก้มลงมา นิ้วเย็นเยียบเชิดคางฉันไว้ ริมฝีปากเขาประชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เป็นดั่งคำขู่ "เลิกแสดงละครเสียที ข้าน่าจะดูออกตั้งนานแล้วว่าเจ้าไม่เคยรักข้า เจ้ามันก็แค่พวกนอกรีตในโลกมนุษย์หมาป่า เจ้าเพียงต้องการอำนาจและตำแหน่งของข้าเท่านั้น" "เจ้ามันสิ้นคิดถึงขนาดกล้าเอาลูกของเรามาเสี่ยงกับวิถีหมาป่าชั้นต่ำ เพียงเพื่อทำลายพรสูงสุดจากบรรพบุรุษ...เจ้ามันยาพิษชัดๆ" น้ำตานองหน้า ร่างกายฉันสั่นเทาจนเสียงแตกพร่า "ลูกกำลังจะคลอดแล้ว—ข้าหยุดมันไม่ได้ ได้โปรดเถอะ ข้าจะยอมทำคำสาบานเลือด ข้าไม่สนเรื่องพรนั่นหรอก ข้าต้องการแค่ท่าน!" เขาสะบัดเสียงหัวเราะเยาะ ในดวงตาฉายแววความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ "ถ้าเจ้ารักข้า เจ้าคงไม่วิ่งไปหาแม่ของข้า เจ้าคงไม่วางยาพิษความคิดของนางให้ต่อต้านไอโซลด์" "ข้าจะกลับมาหลังจากที่นางได้รับพรแล้ว ยังไงเสีย บุตรที่เจ้าอุ้มท้องก็เป็นลูกของข้าเช่นกัน" เขายืนเฝ้าอยู่ด้านนอกสถานศักดิ์สิทธิ์ที่ไอโซลด์กำลังทำพิธี โดยไม่ใยดีฉันเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งเขามองเห็นแสงแห่งพรปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของไอโซลด์ เขาออกคำสั่งให้ทาสโลหิตของเขาปล่อยฉัน แต่เสียงของทาสโลหิตสั่นด้วยความหวาดกลัว "นายท่าน...เลดี้ เกรซี่และบุตร...สัญญาณชีพของพวกนาง...หายไปแล้ว" ในชั่วพริบตานั้น โลกของจัสตินก็พังทลายลง

เมียกับชายเดี่ยวในโรงหนัง... เมียกับคนสวน... เมียถูกชายเดี่ยวรุมในห้องพัก... เมียถูกเอาท์ดอร์ใต้แสงจันทร์ และอีกหลากหลายเรื่องราว ทุกเรื่องคือความจริงจากชีวิตคู่ที่ยอมเปิดใจให้กับโลกใบใหม่ของกามารมณ์ และไฟราคะที่ถูกจุดประกายจนลุกโหมจนยากที่จะดับลง