หนัง Marvel 2024 ตัวละครหลักมีใครบ้างและบทบาทเป็นอย่างไร?

พล็อตของหนัง Marvel ในปี 2024 มักถักทอเข้ากับจักรวาลหลักผ่านเรื่องของเวลาและมิติเสมือนเป็นเส้นใยที่ผูกปมต่าง ๆ ไว้ด้วยกัน เราเห็นแนวทางนี้ชัดตอนที่องค์กรมิติและเวลาถูกนำมาใช้เป็นตัวเชื่อมเรื่อง เช่น เหตุการณ์จากซีรีส์ 'Loki' ที่เปิดเผยระบบ TVA และแนวคิดการจัดการสายเวลา ทำให้หนังใหม่สามารถหยิบประเด็นการกระโดดข้ามมิติ การแก้ไขผลลัพธ์ในอดีต หรือการบิดเบือนสายเวลาเป็นปมหลักได้โดยไม่ต้องสร้างจักรวาลขึ้นมาใหม่ทั้งหมด ในมุมมองของแฟนเก่า ๆ อย่างเรา วิธีเชื่อมแบบนี้มีทั้งข้อดีและข้อเสีย — ข้อดีคือความต่อเนื่องและการให้รางวัลแก่ผู้ติดตาม แต่ข้อเสียคือความเสี่ยงที่เรื่องราวจะพึ่งพา 'การอธิบายด้วยมิติ' มากเกินไป หนังปี 2024 เลยมักบาลานซ์การเชื่อมต่อกับความเป็นตัวของตัวเอง ด้วยการใช้จุดเชื่อมจาก 'Loki' เป็นฉากเปิดหรือเบาะแส ก่อนจะนำไปสู่การผจญภัยที่มีโทนเป็นของตัวเอง

นี่คือเหตุผลว่าทำไม 'Kimi no Na wa' ถึงติดอยู่ในความทรงจำของฉันได้ยาวนาน ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลักสองคนคือหัวใจของเรื่อง: มิสึฮะ มิยะมิซึ (Mitsuha Miyamizu) กับ ทากิ ทาจิบานะ (Taki Tachibana) — มิสึฮะเป็นสาวจากหมู่บ้านชนบทที่รู้สึกอึดอัดกับชีวิตประเพณี เธออยากไปใช้ชีวิตในเมืองใหญ่และมีบทบาทสำคัญในพิธีกรรมของหมู่บ้าน ส่วนทากิเป็นหนุ่มเมืองโตเกียวที่มีความสนใจด้านสถาปัตยกรรมและงานศิลป์ ทั้งสองคนเริ่มสลับร่างกันอย่างไม่คาดคิด ทำให้ต้องเรียนรู้ชีวิตของอีกฝ่ายและส่งผลทั้งทางอารมณ์และการกระทำ การสลับร่างทำให้เรื่องขยับจากโรแมนติกทั่วไปไปสู่การสำรวจตัวตนและชะตากรรม: มิสึฮะพยายามเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของคนในหมู่บ้าน ขณะที่ทากิใช้โอกาสที่ได้รับเพื่อค้นหาว่าหมู่บ้านนั้นคือที่ไหนและเพราะเหตุใดเหตุการณ์สำคัญจึงเกิดขึ้น ในนั้นยังมีตัวละครสนับสนุนที่เติมมิติให้เรื่อง เช่นเพื่อนร่วมงานของทากิที่ร้านอิตาเลียนซึ่งช่วยสะท้อนมุมมองวัยรุ่นในเมือง และน้องสาวของมิซึฮะที่ทำให้เห็นความผูกพันในครอบครัว ฉากต่าง ๆ อย่างการเตรียมเทศกาลและช็อตที่เกี่ยวข้องกับดาวหางช่วยยกระดับความตึงเครียดและทำให้การตัดสินใจของตัวละครมีน้ำหนัก เมื่อมองย้อนกลับ ฉันชอบที่บทบาทของตัวละครแต่ละคนไม่ใช่แค่หน้าที่ของพล็อต แต่เป็นตัวขับเคลื่อนอารมณ์ — การกระทำหนึ่งครั้งของมิซึฮะในหมู่บ้านมีผลให้ทากิต้องออกตามหา และการตัดสินใจของทากิเองก็ส่งผลต่อความทรงจำและความเป็นไปของทั้งคู่ นี่จึงไม่ใช่แค่เรื่องความรัก แต่เป็นเรื่องความรับผิดชอบต่อตนเองและผู้อื่น ที่สุดแล้วตัวละครทั้งสองทำให้ฉากสุดท้ายมีน้ำหนักพอจะทำให้คนดูรู้สึกทั้งหวานและเจ็บปวดพร้อมกัน

พูดตรงๆว่าในปี 2024 โลกหนังมาร์เวลทำให้ฉันตื่นเต้นเกือบตลอดปีและมีหลายเรื่องที่ออกฉายในไทยแล้วหรือเตรียมเข้าโรงอย่างชัดเจน ความเคลื่อนไหวที่เห็นได้ชัดคือ 'Madame Web' ซึ่งเข้าโรงในช่วงต้นปีและสร้างความแตกแยกระหว่างแฟน ๆ ด้วยโทนและการเล่าเรื่องที่ค่อนข้างเฉพาะตัว ฉันได้ดูรอบที่มีซับไทยและรู้สึกว่าบทถูกย้ำด้วยการแสดงของนักแสดงหลัก ถึงจะไม่ใช่รสชาติทุกคน แต่สำหรับคนที่ชอบโลกสไปเดอร์เวิร์สแบบแหวกแนว เรื่องนี้ให้มุมมองที่ต่างออกไป ด้านที่เป็นกระแสสุดท้ายของครึ่งปีคือ 'Deadpool & Wolverine' ซึ่งฉันไปดูแบบเปิดตัวในไทยด้วยบรรยากาศคอลล์กันทั้งโรง หนังเรื่องนี้เข้าถึงคนไทยได้ดีทั้งเสียงพากย์และซับและได้รับการโปรโมตเต็มที่ ทำให้ดูเหมือนว่าฤดูร้อนของมาร์เวลในไทยปีนี้คึกคักมาก และยังมีความคาดหวังรออยู่กับ 'Captain America: Brave New World' และ 'Thunderbolts' ที่มีแผนจะเข้าฉายในไทยภายในปีเดียวกัน

รายชื่อคนสำคัญใน 'คนเป็นฝ่านรกซอมบี้' ถูกวางบทบาทมาให้แต่ละคนเติมเต็มช่องว่างที่การเอาตัวรอดธรรมดาๆ ไม่สามารถทำได้ ผมเห็นตัวเอกของเรื่องทำหน้าที่เป็นแกนกลางทางอารมณ์และการตัดสินใจ — คนที่ต้องแบกความรับผิดชอบทั้งต่อชีวิตคนรอบข้างและการวางแผนหนีภัย เขา/เธอไม่ได้เป็นฮีโร่เพียวๆ แต่เป็นคนธรรมดาที่มีจิตใจทนทานและตรรกะในการแก้ปัญหา ซึ่งช่วยให้ทีมยังไม่แตกกลางทาง ในมุมผม บทบาทนี้คล้ายความเป็นผู้นำแบบใน 'The Walking Dead' แต่ถูกลดทอนความรุนแรงของความดีงามลงไปเพื่อให้รู้สึกเป็นมนุษย์มากขึ้น คนที่สองมักเป็นผู้ช่วยหรือคู่หูที่เติมช่องว่างด้านทักษะเฉพาะ — คนที่เก่งในการซ่อม แกะกล่อง หรือหาเสบียง ทำให้การเดินทางดูเป็นไปได้จริงอีกครั้ง อีกคนที่ขาดไม่ได้คือเสียงของจริยธรรมและความหวัง — แพทย์ครึ่งใจ หรือนักสังคมสงเคราะห์ที่คอยเตือนว่าความเป็นคนยังสำคัญ ถึงแม้จะเทียบกันแล้วฉากตึงเครียดบางฉากจะมีกลิ่นคล้ายฉากใน 'Train to Busan' แต่การวางคาแรกเตอร์ที่นี่เน้นการเติบโตภายในระหว่างเหตุการณ์มากกว่าแค่ช็อตลุ้นตายเท่านั้น

ช่วงนี้โลกมาร์เวลดูจะถูกขยับด้วยความคิดใหญ่ ๆ ของตัวร้ายคนเดียวที่กลายเป็นแกนกลางของหลายเรื่องราว — นั่นคือ 'Kang' จาก 'Ant-Man and the Wasp: Quantumania' ที่ผมมองว่าเป็นตัวละครสำคัญที่สุดในช่วงหลังๆ มุมมองของผมคือเขาไม่ได้เป็นแค่บอสท้ายเกมที่โหดเท่านั้น แต่เป็นตัวแปรเชิงโครงเรื่องที่ทำให้การเล่าเรื่องของมาร์เวลขยายออกไปเป็นจักรวาลหลายเส้นเวลา ดูเหมือนทุกการกระทำของเขาจะโยงถึงเรื่องราวของฮีโร่หลายคน และการปรากฏตัวของเขาช่วยตั้งคำถามว่าต่อจากนี้จักรวาลจะเดินไปทางไหน นอกจากนี้การนำเสนอภาพลักษณ์ของ 'Kang' ในแง่ของความซับซ้อนทางอารมณ์ — ไม่ใช่แค่ต้องการครองโลก แต่ยังมีมิติเรื่องการสูญเสียและความล้มเหลวของตัวตนหลายแบบ — ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวละครนี้จะเป็นจุดศูนย์กลางที่ถูกหยิบยกมาใช้ขับเคลื่อนเหตุการณ์ใหญ่ ๆ ได้อีกหลายครั้ง และนั่นทำให้ฉากที่เกี่ยวกับเขาดูมีน้ำหนักขึ้นมาก

เจอ 'Mister Sinister' บนจอแล้วแอบขนลุก — เขาเป็นตัวร้ายที่ไม่ใช่แค่ทุบตี แต่ฉลาดและเปลี่ยนเกมด้วยวิทยาศาสตร์ ความสามารถหลักของเขาในภาพรวมคือการจัดการยีน: การตัดต่อพันธุกรรม โคลนนิ่ง และการซ่อมแซมตัวเองที่ดูเหมือนจะไม่สิ้นสุด ฉันชอบมุมที่เขาไม่ใช่นักสู้หน้าเปลือย แต่เป็นคนดึงด้ายอยู่ข้างหลัง สร้างการทดลองที่ทำให้ฮีโร่ต้องตั้งคำถามทั้งตัวตนและจริยธรรมของตนเอง สิ่งนี้ทำให้เขามีบทบาทมากกว่าแค่เป็นบอสท้ายเรื่อง — เขาเป็นตัวยกระดับความขัดแย้งเชิงปรัชญาในจักรวาลนั้น การปรากฏของเขายังเปิดโอกาสให้ผู้สร้างสานต่อประเด็นเกี่ยวกับสิทธิของมิวแทนท์และผลพวงจากการพยายามควบคุมสายพันธุ์ต่าง ๆ ฉันรู้สึกว่าการใช้พลังทางพันธุกรรมแบบนี้ทำให้เรื่องมีสีสันใหม่ เพราะไม่ใช่แค่การต่อสู้ด้วยกำลัง แต่เป็นสงครามของข้อมูลและความเป็นมนุษย์ — บทบาทของเขาเลยนิ่งและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน

นี่คือภาพรวมของกลุ่ม 'Gundam 00' ที่ผมมักยกขึ้นมาคุยกับเพื่อน ๆ บ่อยๆ—กลุ่มหลักที่ผลักดันเรื่องราวคือ Gundam Meisters สี่คนซึ่งทำหน้าที่ทั้งเป็นนักรบและกระจกสะท้อนความคิดเรื่องสงครามและสันติภาพ Setsuna F. Seiei เป็นจิตวิญญาณของทีม ในนามของผู้ขับ '00 Gundam' เขาไม่ใช่แค่คนบ้าภารกิจแต่เป็นสัญลักษณ์ของการเปลี่ยนแปลง ฉันมองว่าเขาเป็นคนที่ยอมสละความเป็นส่วนตัวเพื่อเป้าหมายหรืออุดมการณ์ที่ใหญ่กว่า ช่วงที่เขาต้องเผชิญหน้ากับคำถามว่าการทำสงครามเพื่อนำสันติภาพเป็นสิ่งที่ชอบธรรมไหม เป็นโมเมนต์ที่สะเทือนใจสำหรับฉัน Lockon Stratos (ตัวตนของ Neil แล้วต่อด้วย Lyle) ทำหน้าที่เป็นมือปืนระยะไกลและคนที่พยายามรักษาความเป็นมนุษย์ในทีม บทของเขามีทั้งความอบอุ่นและความเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน ส่วน Allelujah Haptism คือคนที่จับความเป็นมนุษย์สองขั้วได้ชัด—ความอ่อนโยนผสานกับด้านมืดของตัวตน ซึ่งทำให้การตัดสินใจในสนามรบมีมิติ ส่วน Tieria Erde เริ่มจากการเป็นเครื่องจักรมาก่อน แต่ขยายตัวเองจนมีความลึกด้านอารมณ์ เป็นคนที่ค่อย ๆ เรียนรู้ความหมายของการร่วมมือและความไว้วางใจ นอกจาก Meisters ยังมีผู้เล่นฝ่ายสนับสนุนที่สำคัญอย่าง Sumeragi Lee Noriega ผู้จัดการและวิศวกรประจำทีมที่ทำหน้าที่เป็นสมอง และ Marina Ismail ที่เป็นทั้งตัวแทนความหวังและบททดสอบของแนวคิดสันติภาพ การปะทะระหว่างอุดมการณ์ของผู้ขับกับความจริงทางการเมืองทำให้เรื่องราวสมบูรณ์ขึ้นเสมอ — นี่คือเหตุผลที่ฉันยังคงกลับไปดูฉากการตัดสินใจของแต่ละคนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฉันยังคงคิดว่าตัวละครจาก 'โอนิมูฉะ' ภาคเริ่มต้นเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของการเล่าเรื่องแบบซามูไรผสมความแฟนตาซี — ตัวเอกหลักคือ Samanosuke Akechi ซึ่งเป็นนักรบผู้กล้าหาญที่แบกรับภารกิจไล่ล่าปีศาจและปกป้องคนธรรมดาได้อย่างชัดเจน เขาไม่ใช่แค่คนฟาดดาบเก่ง แต่บุคลิกของเขาบอกเล่าถึงความเสียสละและความศรัทธาในเกียรติของซามูไร ทำให้ฉากต่อสู้ที่เราจำได้ไม่ใช่แค่การบู๊ แต่มีน้ำหนักทางอารมณ์ร่วมด้วย คู่ขนานกับเขาคือ Kaede หรือนินจาหญิงที่ทำหน้าที่ทั้งเป็นผู้ช่วยเชิงยุทธวิธีและเป็นเสียงเตือนความเป็นมนุษย์ให้กับ Samanosuke บทบาทเธอสำคัญตรงที่ทำให้เรื่องราวมีมุมมองจากคนธรรมดาที่ต้องฝ่าภัยพิบัติ ทำให้บทบาทของการร่วมมือระหว่างสองคนนี้มีความสมดุลระหว่างพลังกับความฉลาด อีกคนที่ยืนเด่นคือ Nobunaga Oda ในเวอร์ชันปีศาจ — เขาเป็นตัวแทนของภัยคุกคามระดับชาติจนกลายเป็นศูนย์กลางของแรงขับเคลื่อนเรื่องราว การที่เป็นบุคคลทางประวัติศาสตร์แล้วถูกขยี้เป็นตัวร้ายเหนือมนุษย์ช่วยยกระดับความน่ากลัวและโทนเรื่องให้หนักขึ้น พอพูดถึงตัวละครรอง ๆ เช่นชาวบ้าน นักรบน้อยใหญ่ หรือศัตรูประเภท Genma พวกเขาก็เติมเต็มโลกของเกมให้รู้สึกมีมิติและเหตุผลในการต่อสู้ สรุปแล้ว ภาคแรกของ 'โอนิมูฉะ' ใช้ตัวละครไม่เยอะแต่จัดวางบทบาทได้เข้มข้น ทำให้ฉากนิทรรศการความกล้าและการเสียสละยังคงตราตรึงใจฉันเสมอ

เพื่อนๆมักจะถามกันว่าแฟนๆควรดูหนังมาร์เวลทุกเรื่องไหม และผมมักตอบด้วยความเต็มใจว่า 'ควร' ในแง่ของประสบการณ์การชมที่ครบถ้วน เราเชื่อว่าการดูหนังมาร์เวลแบบไล่เรียงจากต้นถึงปลายช่วยให้เห็นพัฒนาการตัวละครและเส้นเรื่องหลักได้ชัดขึ้น ยกตัวอย่างเฟสแรกที่เริ่มต้นด้วย 'Iron Man'—Tony Stark คือจุดศูนย์กลางของการเปิดจักรวาล ในนั้นยังมี 'The Incredible Hulk' ที่ให้ความรู้สึกแตกต่าง แต่เมื่อมาถึง 'The Avengers' ทุกคนรวมกันจนเห็นภาพรวมของโลกที่กำลังจะขยาย ตัวละครจากเฟสแรกช่วยวางรากให้เรื่องรวมกันได้อย่างแนบเนียน ในเฟสต่อมาและเฟสที่ตามมา ตัวเอกไม่ได้เป็นคนเดียวเสมอไป เฟสสองอย่างเช่น 'Iron Man 3' กับ 'Thor: The Dark World' ยังคงให้ความสำคัญกับตัวละครเดิม แต่เริ่มมีการเปิดพื้นที่ให้ฮีโร่หน้าใหม่ ส่วนเฟสสามคือการประลองบทบาทที่ชัดมากขึ้น ในมุมมองของผม 'Captain America: Civil War' กับ 'Avengers: Endgame' แสดงให้เห็นว่าบางเฟสตัวเอกเป็นกลุ่มมากกว่าจะเป็นคนคนเดียว การดูครบทุกเรื่องทำให้ฉากเล็ก ๆ เช่นบทสนทนาหรือของใส่ในฉากสำคัญมีความหมายและหนักแน่นขึ้น ไม่ใช่แค่ดูหนังแยกเรื่องแล้วพลาดเชื่อมโยงความรู้สึกระหว่างเหตุการณ์ต่าง ๆ สุดท้ายแล้วการดูครบทำให้ความประทับใจในการเห็นการเติบโตของตัวละครสมบูรณ์กว่าอย่างชัดเจน