หนังนิยายแฟนตาซี ที่ดัดแปลงจากนักเขียนไทยมีเรื่องอะไรบ้าง?

มองย้อนกลับไป ผมยังคงหัวเราะทุกครั้งที่คิดถึงฉากทัพหน้า-ทัพหลังในฉากที่โหดแต่ตลกของ 'Pee Mak' ซึ่งถือเป็นหนึ่งในหนังแฟนตาซีที่ใช้ตำนานพื้นบ้านมาเล่นเป็นหนังคอมเมดี้ได้อย่างฉลาด ฉากผี แม้จะมาจากเรื่องเล่าแม่หม้ายโบราณ ยังถูกใส่จังหวะตลก จนไม่เป็นแค่หนังผี แต่กลายเป็นหนังที่ทำให้คนรุ่นใหม่เข้าถึงเรื่องเล่าพื้นบ้านได้ง่ายขึ้น ความรู้สึกตอนดูครั้งแรกคือแปลกดีที่โปรดักชันร่วมสมัยทำให้ตำนานโบราณดูสดใหม่ ฉากเหนือจริงถูกผสมด้วยมุกท้องถิ่น ดนตรีประกอบช่วยโยงให้คนดูหัวเราะและอินไปพร้อมกัน และถึงแม้จะไม่ได้ดัดแปลงจากนิยายเหตุการณ์เขียนเป็นเล่มแบบชนิดวรรณกรรม แต่การหยิบตำนานมาเล่าในรูปแบบหนังทำให้ฉันคิดว่าความเป็น "นิยายไทย" ในวงกว้างสามารถรวมทั้งเรื่องเล่าโบราณที่ถูกเขียนและเล่าปากต่อปากได้ ผลลัพธ์ออกมาทั้งน่ารัก น่ากลัว และอบอุ่นใจ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันยังกลับไปดูซ้ำได้บ่อยๆ

ลองมาดูกันว่าโลกของหนังแฟนตาซีไทยที่ต่อยอดจากงานเขียนมีอะไรน่าดูบ้างและเพราะอะไรงานพวกนี้ถึงน่าสนใจ ชั้นเชิงของนิทานพื้นบ้านและวรรณคดีไทยมักให้ภาพและสัญลักษณ์ที่เข้มข้น จนเห็นตัวอย่างที่ประสบความสำเร็จได้จากหนังที่หยิบเอาตำนานมาเล่าใหม่ เช่น 'นางนาก' เวอร์ชันคลาสสิกที่จับเรื่องรักผสมผสานความเหนือธรรมชาติไว้อย่างลุ่มลึก และ 'พี่มาก..พระโขนง' ที่เปลี่ยนโทนผีดิบให้กลายเป็นคอเมดีผสมโรแมนซ์ได้อย่างลงตัว นอกจากนี้ผลงานที่ยกตำนานกระสือมาตีความอย่าง 'แสงกระสือ' ก็แสดงให้เห็นว่าพื้นที่แฟนตาซี-สยองขวัญของไทยยังมีมิติให้สำรวจเยอะมาก ทั้งในแง่ของบรรยากาศ-งานศิลป์และการใช้ความเชื่อท้องถิ่นเป็นตัวขับเคลื่อนเรื่องราว ในมุมมองของผม งานวรรณกรรมคลาสสิกอย่าง 'พระอภัยมณี' เป็นหนึ่งในแหล่งเนื้อหาที่เหมาะจะถูกนำมาดัดแปลงเป็นหนังแฟนตาซีขนาดใหญ่ หนังที่ดัดจากเรื่องนี้จะมีโอกาสโชว์ฉากทะเลสุดแฟนตาซี ปีศาจ นางเงือก และเครื่องดนตรีวิเศษที่เป็นแกนของเรื่อง ทำให้ผู้กำกับสามารถเล่นกับวิชวลเอฟเฟ็กต์และคอสตูมสไตล์ไทยดั้งเดิมได้อย่างสร้างสรรค์ ส่วนงานเรื่อง 'ขุนช้างขุนแผน' ถ้านำมาทำเป็นภาพยนตร์แนวแฟนตาซีเชิงมหากาพย์ จะได้ความเข้มข้นทั้งเรื่องรักสามเส้า การดวลคาถา และความขัดแย้งทางศีลธรรม เหมาะสำหรับผู้กำกับที่ต้องการสร้างหนังเก่า-ใหม่ผสมกัน เพิ่มมุมมองเรื่องการใช้มนต์และพิธีกรรมพื้นบ้านให้เป็นองค์ประกอบทางภาพที่น่าจดจำ สำหรับนิยายร่วมสมัยที่มีโครงเรื่องและโลกที่พร้อมจะขยายเป็นหนัง แนะนำมองหานักเขียนออนไลน์ที่สร้างจักรวาลแฟนตาซีแบบต่อเนื่อง งานเหล่านั้นมักมีฮีโร่ที่ผูกพันกับโลกเหนือธรรมชาติ ชื่อชั้นและรายละเอียดตั้งต้นที่แข็งแรง ทำให้เวลาดัดแปลงเป็นหนังสามารถตัด-ต่อได้โดยไม่เสียแก่นเรื่อง ตัวอย่างการตีความที่น่าสนใจคือการปรับให้อยู่ในบริบทเมืองร่วมสมัยผสมกับองค์ประกอบโบราณ เช่น นำคติเรื่องผีพันธุ์ท้องถิ่นมาผสานกับปัญหาสังคมยุคใหม่ วิธีนี้ช่วยให้หนังแฟนตาซีไม่เป็นแค่โชว์วิชวล แต่ยังมีเรื่องเล่าและประเด็นให้ติดตาม สรุปแล้วโอกาสในการดูหนังแฟนตาซีที่ดัดจากนิยายหรือเรื่องเล่าของไทยยังเปิดกว้างมาก และผมมักตื่นเต้นกับแนวทางที่ผู้สร้างกล้าผสมผสานองค์ประกอบพื้นบ้านกับเทคนิคภาพยนตร์สมัยใหม่ ถ้าชอบความแฟนตาซีที่มีรากเหง้าทางวัฒนธรรม แนะนำเริ่มจากผลงานที่หยิบตำนานพื้นบ้านหรือวรรณคดีมาเล่าใหม่ก่อน แล้วค่อยขยับไปหานิยายร่วมสมัยที่มีจักรวาลชัดเจน ดูแล้วมักให้ความรู้สึกทั้งสดใหม่และอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเป็นไทยที่ผมยังคงหลงรัก

ยกมือสูงเลยถ้าพูดถึงซีรีส์แฟนตาซีที่ดัดแปลงจากนิยายไทย เรื่องแรกที่ผมนึกถึงคือ 'บุพเพสันนิวาส' — มันไม่ใช่แค่ละครประวัติศาสตร์ธรรมดา แต่มีองค์ประกอบเวลาและโชคชะตาที่ทำให้ความแฟนตาซีดูซับซ้อนและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน ฉากที่ตัวเอกข้ามเวลามายังสมัยรัชกาลก่อนทำให้ผมตื่นเต้นทุกครั้งที่เห็นการสอดแทรกวิถีชีวิตและภาษาที่ละเมียดละไม การดัดแปลงทำให้ตัวละครจากหน้ากระดาษมีชีวิต ได้เห็นเคมีระหว่างตัวละครหลัก และการปะทะระหว่างยุคสมัยคือสิ่งที่ทำให้เรื่องยังคงน่าสนใจเมื่อดูซ้ำหลายรอบ ถ้าอยากเริ่มจากอะไรที่มีทั้งโรแมนซ์ กำลังภายในแบบเบาๆ และกลิ่นอายแฟนตาซีแบบไทยๆ เรื่องนี้เป็นทางเลือกที่ดีมาก — ผมยังชอบรายละเอียดเครื่องแต่งกายและดนตรีประกอบที่ยกนิยายขึ้นมาอย่างสวยงาม

บอกตรงๆ ไม่มีผลงานภาพยนตร์ไทยฟอร์มหลักที่เป็นการดัดแปลงจากนิยายไทยแล้ววางแกนเรื่องเป็นปัญญาประดิษฐ์ (AI) แบบที่เห็นในหนังเทศอย่าง 'Ex Machina' หรือ 'Her' ที่เป็นที่รู้จักกันกว้าง ๆ ผมติดตามทั้งหนังสือและวงการภาพยนตร์ไทยมานานพอสมควร จึงรู้สึกว่าธีมไซไฟ-AI ยังไม่ถูกนำมาทำเป็นภาพยนตร์เชิงพาณิชย์จากนิยายไทยบ่อยนัก แม้จะมีนิยายสั้นและนวนิยายไทยบางเล่มที่แตะประเด็นเทคโนโลยี ความเป็นมนุษย์ และการเชื่อมต่อกับเครื่องจักร แต่การแปลงเป็นหนังย่อมต้องคำนึงถึงต้นทุน VFX ผู้ชมเป้าหมาย และความเสี่ยงทางการตลาด ซึ่งเป็นเหตุผลที่ผู้สร้างและสตูดิโออาจยังลังเล ในเชิงเหตุผลผมมองว่ามีปัจจัยหลายอย่างผสมกัน: หนึ่ง ตลาดภาพยนตร์ไทยยังเน้นแนวคอมเมดี้ โรแมนติก และสยองขวัญที่ค่อนข้างการันตีรายได้ สอง เทคโนโลยีและเอฟเฟกต์ที่ต้องใช้เพื่อสื่อสารแนวคิด AI อย่างชัดเจนอาจมีต้นทุนสูง ทำให้ผู้ลงทุนระมัดระวัง และสาม การดัดแปลงนิยายที่มีมิติปรัชญา-เทคโนโลยีต้องการทีมงานที่เข้าใจองค์ประกอบทั้งทางวิทยาศาสตร์และอารมณ์ของตัวละคร ซึ่งหาได้ไม่ง่ายนักจากวงการผลิตภาพยนตร์เชิงพาณิชย์ในประเทศ อย่างไรก็ตามฉันก็ไม่ได้มองว่านี่เป็นช่องว่างที่ปิดตาย หลายฝ่ายในวงการอิสระ นักศึกษาผู้กำกับ และนักเขียนรุ่นใหม่สนใจเรื่องราวเกี่ยวกับ AI และมีการทดลองผ่านหนังสั้น ซีรีส์ออนไลน์ หรือภาพยนตร์สั้นที่ฉายตามเทศกาล/ออนไลน์ ซึ่งเป็นพื้นที่ทดลองแนวคิดได้ดี และบางชิ้นก็สามารถสร้างแรงบันดาลใจให้โปรเจกต์ฟอร์มยาวในอนาคตได้ ผมเองชอบดูงานเหล่านี้เพราะได้เห็นความคิดสร้างสรรค์ในการตีความ AI ในบริบทสังคมไทย ทั้งมุมความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับเครื่องจักร การตั้งคำถามด้านจริยธรรม และการใช้เทคโนโลยีเป็นเมตาฟอร์ของความโดดเดี่ยว สรุปแบบไม่เป็นทางการก็คือ ณ ตอนนี้ยังไม่มีหนังไทยฟอร์มใหญ่ที่เป็นการดัดแปลงจากนิยายไทยแล้วมี AI เป็นแกนหลัก แต่พื้นที่ทดลองอย่างหนังสั้นและซีรีส์ออนไลน์กำลังโต และผมคิดว่าถ้าวงการสื่อไทยกล้าที่จะลงทุนในงานไซไฟเชิงคุณภาพ เราอาจได้เห็นนิยายไทยเรื่องเด็ด ๆ ถูกนำมาปัดฝุ่นเป็นหนังเกี่ยวกับ AI ในเร็ววัน — เป็นสิ่งที่ผมรอคอยแบบตั้งตาเห็นจริง ๆ

คงต้องยกชื่อ 'The Count of Monte Cristo' ขึ้นมาเป็นตัวอย่างคลาสสิกที่แทบจะเป็นต้นแบบของหนังล้างแค้นที่ดัดแปลงจากนิยายเลยทีเดียว — เวอร์ชันหนังหลายครั้งมีการปรับรายละเอียด แต่แก่นเรื่องของชายผู้ถูกหักหลังและกลับมาพร้อมแผนล้างแค้นยังคงทรงพลังเสมอ ในมุมมองของคนที่โตมากับวรรณกรรมคลาสสิก ดิฉันชอบที่งานดั้งเดิมยังส่งอิทธิพลให้หนังร่วมสมัยหลายเรื่อง ทั้งในเชิงโครงสร้างและการสร้างตัวละคร ตัวอย่างเช่น 'The Revenant' ซึ่งดัดแปลงจากนิยายของ Michael Punke ก็นำเสนอความโหดร้ายของธรรมชาติและการเอาคืนที่เป็นสัญชาตญาณในรูปแบบที่ดิบและเข้มข้น ต่างจากสำนวนโก้หรูของ Dumas แต่มีความชัดเจนเดียวกันว่าการแก้แค้นมิได้จบแค่การตอบโต้ แต่ยังทิ้งบาดแผลและคำถามเชิงศีลธรรมไว้ อีกกรณีที่น่าสนใจคือหนังที่มาจากนิยายร่วมสมัย เช่น 'Gone Girl' ที่ดัดแปลงจากนิยายของ Gillian Flynn — การล้างแค้นในที่นี้ถูกนำเสนอเป็นเกมจิตวิทยาและวางกับดักสื่อ ทำให้เราเห็นว่าการแก้แค้นยุคใหม่มักเล่นกับการรับรู้ของสาธารณะ ในทางกลับกัน 'Carrie' จาก Stephen King เลือกใช้การล้างแค้นแบบพลังเหนือธรรมชาติผสมกับการเป็นนายสังคมรังแก ซึ่งทำให้ฉากระเบิดอารมณ์ออกมารุนแรงและสะเทือนใจ ชั้นยังชอบหนังที่ย่อโลกของการแก้แค้นให้เล็กลงแต่คมเข้ม เช่น 'Death Sentence' ที่ดัดแปลงจากนิยายของ Brian Garfield กับ 'Payback' ที่ได้แรงบันดาลใจจากนิยายของ Donald E. Westlake — งานพวกนี้เน้นความเป็นมนุษย์ด้านมืดและผลที่ตามมาจากการตัดสินใจแบบพุ่งตรง ไม่ได้ให้ความรู้สึกยกย่องการล้างแค้นแต่ชวนให้ตั้งคำถามมากกว่า นี่คือเหตุผลที่บางครั้งการดูหนังล้างแค้นที่ดัดแปลงจากนิยายมันทั้งสนุกและหนักหน่วงไปพร้อมกัน — เพราะมันมีทั้งโครงเรื่องที่มั่นคงจากต้นฉบับและการตีความภาพยนตร์ที่ทำให้รู้สึกถึงน้ำหนักของการกระทำแต่ละอย่าง

ใครจะคิดว่าปี 2022 จะมีหนังดัดแปลงจากนิยายให้เลือกดูเยอะจนเกือบล้นตารางฉายของฉันเลย ปีนั้นมีผลงานที่ดังจากหน้าหนังสือมาตีตั๋วเข้าจออย่างน่าสนใจ เช่น 'Where the Crawdads Sing' ที่เอานวนิยายของ Delia Owens มาเล่าเป็นหนังดราม่า-มิสทีเรียที่บรรยากาศหนาแน่นและการเล่าเรื่องชวนติดตาม, 'Death on the Nile' ที่กลับมาทำใหม่จากนิยายอาชญากรรมคลาสสิกของ Agatha Christie พร้อมฉากและคอสตูมที่จัดเต็ม, แล้วก็มีเวอร์ชันเยอรมันของ 'All Quiet on the Western Front' ที่กระแทกอารมณ์กับภาพสงครามจากบทประพันธ์ของ Erich Maria Remarque อีกเรื่องที่ชอบคือ 'White Noise' ซึ่งเอานวนิยายของ Don DeLillo มาปรุงเป็นหนังที่ทั้งตลกร้ายและลึกลับ ส่วนสายบู๊ก็มี 'The Gray Man' ที่ดัดแปลงจากนิยายสายลับแอ็กชัน กลายเป็นหนังบล็อกบัสเตอร์แนวไล่ล่าที่เน้นฉากแอ็กชันเป็นหลัก มุมมองส่วนตัว ผมชอบการที่นักสร้างภาพยนตร์กล้าส่งงานที่ยังคงกลิ่นอายของต้นฉบับไว้ได้ในบางเรื่อง แต่ก็ปรับเปลี่ยนเพื่อให้เหมาะกับภาษาภาพยนตร์ในบางผลงาน ซึ่งทำให้ปี 2022 เป็นปีที่หลากหลายสำหรับคนชอบทั้งนิยายและหนังเลย

เราไม่คิดว่าจะมีงานดัดแปลงไหนที่ยิ่งใหญ่และทรงอิทธิพลเท่า 'The Lord of the Rings' ของปีเตอร์ แจ็กสัน — นี่คือการรวมภาพยนตร์ที่บาลานซ์ระหว่างความจิ๋วของตัวละครกับความยิ่งใหญ่ของโลกเอาไว้ได้อย่างน่าทึ่ง ในฐานะแฟนที่โตมากับนิยายของโทลคีน เราเห็นชัดว่าการเลือกตัดฉากบางส่วนออกหรือปรับบทให้ตัวละครเด่นขึ้น เช่นการเพิ่มบทของอาร์เวน ถูกใช้อย่างชาญฉลาดเพื่อให้เรื่องเล่าไหลลื่นในรูปแบบภาพยนตร์ ความยาวและการจัดวางฉากของแจ็กสันทำให้ธีมที่ซับซ้อนอย่างการเสียสละ มิตรภาพ และการต่อสู้กับความชั่วร้าย ถูกสื่อสารได้ชัดเจนโดยไม่ทำให้โลกในนิยายลดทอน นอกจากนั้น งานวิชวล เอฟเฟกต์ และดนตรีประกอบช่วยยกระดับอารมณ์เรื่องราวจนทำให้ฉากเล็ก ๆ กลายเป็นความประทับใจที่ยาวนาน เราเองมักนึกถึงฉากที่กองทัพเคลื่อนผ่านทุ่งกว้างหรือช่วงที่ฟรอดโดและแซมเผชิญหน้ากับความมืด เป็นตัวอย่างที่ดีของการดัดแปลงที่เคารพต้นฉบับแต่กล้าตัดสินใจสร้างสิ่งใหม่ ผลลัพธ์คือหนังชุดที่ยืนหยัดได้ทั้งในฐานะงานภาพยนตร์และการแปลความนิยายให้เป็นภาษาภาพยนตร์

คอลึกๆ ในวงการหนังไทยมีเรื่องราวความรักและการเมืองที่ถูกหยิบขึ้นมาจากหน้ากระดาษแล้วกลายเป็นภาพยนตร์ที่คนไม่ลืมง่ายๆ ผมยกตัวอย่าง 'คู่กรรม' ที่มาจากนิยายคลาสสิกของไทย เรื่องนี้โดดเด่นเพราะว่ามีองค์ประกอบทั้งความรักข้ามวัฒนธรรม สงคราม และการชนกันของค่านิยมที่ทำให้ตัวละครแทบทลายเป็นสัญลักษณ์ของยุคสมัย การนำไปสร้างทั้งฉบับละครเวที ฉบับโทรทัศน์ และภาพยนตร์แต่ละเวอร์ชันก็เลือกตีความต่างกัน บางเวอร์ชันเน้นดราม่าชีวิตครอบครัว บางเวอร์ชันขยี้ปมทางประวัติศาสตร์ ทำให้ผมชอบดูหลายเวอร์ชันเพื่อเปรียบเทียบว่าผู้สร้างจะอ่านงานต้นฉบับอย่างไร สิ่งที่ทำให้หนังจากนิยายเล่มนี้ยังคงทรงพลังคือความขัดแย้งภายในจิตใจของตัวละครซึ่งยังเป็นเรื่องที่คนดูร่วมยุคและคนรุ่นหลังเข้าใจได้ แม้บางฉากจะดูโบราณ แต่ประเด็นเรื่องอำนาจ ความรัก และการยอมจำนนกลับสะท้อนสังคมได้ชัดเจน จบด้วยความรู้สึกค้างคาแบบที่หนังดีๆ ควรทิ้งไว้ให้คิดต่อไป

เคยตื่นเต้นทุกครั้งที่เห็นวรรณคดีหรือเรื่องเล่าพื้นบ้านของเราโผล่มาเป็นหนังใหญ่บนจอ — มันให้ความรู้สึกเหมือนเห็นเพื่อนเก่าถูกแต่งตัวใหม่ในชุดที่วิบวับขึ้นอีกนิด ผมชอบเริ่มจากงานวรรณกรรมคลาสสิกก่อน เพราะนั่นคือแหล่งวัตถุดิบที่ผู้กำกับไทยหยิบมาต่อยอดบ่อยที่สุด เช่น วรรณคดีเรื่อง 'ขุนช้างขุนแผน' ถูกนำไปดัดแปลงหลากหลายครั้ง ทั้งภาพรวมของเรื่องราวความรัก การแย่งชิง และฉากต่อสู้ที่มีรายละเอียดพื้นบ้านชัดเจน ทำให้หนังหลายยุคหยิบส่วนที่แตกต่างกันไปเล่าใหม่ได้เสมอ อีกชิ้นที่เห็นบ่อยคือ 'พระอภัยมณี' — โดยเฉพาะฉากทะเลและนางเงือกที่ผู้สร้างมักเลือกตีความทั้งแบบแฟนตาซีและแบบสร้างสรรค์เพื่อสะท้อนประเด็นสังคม นอกจากงานวรรณคดีเก่า ๆ ยังมีนิยายสมัยใหม่และเรื่องเล่าสำหรับผู้ใหญ่ที่เข้ามาเป็นต้นทางของหนังไทยหลายเรื่อง เช่น เรื่องราวความรักซับซ้อนในนิยายฉบับผู้ใหญ่ที่ถูกดัดแปลงเป็นภาพยนตร์อย่างจริงจัง บางเรื่องเน้นบรรยากาศและตัวละครจนกลายเป็นหนังดราม่าที่คนจดจำ ในอีกกรณีหนึ่ง ผู้กำกับเลือกโฟกัสฉากสำคัญจากหนังสือแล้วขยายความเป็นประเด็นภาพยนตร์ ทำให้หนังที่ได้ออกมามีลักษณะเฉพาะตัวมากขึ้น สรุปแบบไม่ชี้เป็นชี้ตายก็คือ วรรณกรรมไทยตั้งแต่วรรณคดีโบราณ นิยายร่วมสมัย ไปจนถึงเรื่องสั้นสำหรับผู้ใหญ่ ต่างมีโอกาสถูกแปลงเป็นหนังไทยเสมอ ความสนุกของผมคือการเทียบฉบับหนังกับต้นฉบับ อ่านแล้วคิดตามว่าเขาตัดอะไร ทิ้งอะไร และตอนจบที่เปลี่ยนไปทำให้ความหมายของเรื่องแปรเปลี่ยนอย่างไร — นี่แหละเสน่ห์ของการดูหนังที่มาจากบทประพันธ์

พูดถึงหนังผีไทยตลกที่สร้างจากนิยายตรงๆ นั้นหาได้ยากมากในวงการหนังไทย แต่ไม่ใช่ว่าแนวนี้จะขาดของดี—แค่มักมาจากแหล่งอื่นมากกว่า เช่น ตำนานพื้นบ้าน ละครเวที หรือบทโทรทัศน์มากกว่าจะเป็นนิยายเล่มหนึ่งเล่มเดียว ผมมักชอบชี้ให้เพื่อนดูว่าเรื่องที่คนจดจำได้ง่ายๆ มักเป็นงานที่ดัดแปลงจากตำนาน/เรื่องเล่าพื้นบ้าน เช่น 'พี่มาก..พระโขนง' ที่เอาตำนาน 'แม่นาก' มาหยอกล้อจนกลายเป็นหนังผีตลกเต็มตัว อีกตัวอย่างที่คนไทยชอบคุยคือ 'หอแต๋วแตก' ซึ่งกลิ่นอายตลกร้ายและผีแบบการ์ตูนมาจากการเล่นมุกเวทีและสเก็ตช์มากกว่าหนังสือ สุดท้ายจะบอกว่าสิ่งที่น่าสนใจคือพอผู้สร้างเลือกเอาเนื้อหาวรรณกรรม (รวมทั้งนิทานพื้นเมืองหรือเรื่องสั้น) มาปรับจังหวะเป็นตลก ผีที่เคยน่ากลัวกลับกลายเป็นความสนุก ที่ชอบที่สุดคือความยืดหยุ่นของวัสดุต้นฉบับ—มันทำให้หนังผีตลกไทยมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ไม่ต้องเหมือนต้นฉบับเป๊ะๆ แต่ยังคงกลิ่นเรื่องเดิมอยู่ในแบบขำๆ และน่าจดจำ