อลิซในแดนมหัศจรรย์ 2 มีเพลงประกอบจากศิลปินใด?

เพลงประกอบ 'อลิซ ในแดนมหัศจรรย์ 2' มีหลายเพลงที่โดดเด่น แต่เพลงที่หลายคนจดจำคือ 'Just Like Fire' โดย Pink ซึ่งเป็นเพลงธีมหลักของเรื่อง มันสะท้อนความ rebellious และพลังของอลิซได้อย่างสมบูรณ์แบบ อีกเพลงที่ควรค่าแก่การกล่าวถึงคือ 'Alice' โดย Avril Lavigne ที่ใช้ในเครดิตตอนจบ เนื้อเพลงพูดถึงการเดินทางและการค้นพบตัวเอง ซึ่งเข้ากับธีมของหนังมาก ความพิเศษของเพลงประกอบในหนังเรื่องนี้คือการผสมผสานระหว่างสไตล์ป็อปสมัยใหม่กับบรรยากาศแฟนตาซี

เสียงทำนองจากฉากดั่งความฝันของ 'อลิซ ในแดน มหัศจรรย์' ฉบับการ์ตูนคลาสสิกยังคงอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอ ตอนนั่งดูครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันชอบแยกเอาเพลงแต่ละช่วงมาพูดถึง เพราะแต่ละเพลงช่วยบอกเล่าอารมณ์ของฉากได้ชัดเจนและสนุกด้วยกันทุกเพลง ฉบับดิสนีย์ปีเก่ามีเพลงที่คนจดจำได้ทันที เช่น 'All in the Golden Afternoon' ที่เปิดเรื่องด้วยจังหวะละมุน และเพลงจังหวะตลกอย่าง 'I'm Late' ของราชากระต่ายที่เราชอบร้องตาม นอกจากนั้นยังมีเพลงเฉลิมฉลองที่เป็นไฮไลท์ในการชงน้ำชาอย่าง 'The Unbirthday Song' บทเพลงฮา ๆ ของมาดแฮตเทอร์กับมาร์ชแฮร์ แล้วก็ฉากแปลก ๆ อย่างเพลงสำหรับเต่าม็อกที่ร้อง 'Beautiful Soup' และฉากสวนกุหลาบที่มี 'Painting the Roses Red' — ทุกเพลงกลายเป็นส่วนหนึ่งของการพาเราหลุดเข้าไปในโลกประหลาดนั้นไปโดยปริยาย และฉันยังยิ้มทุกครั้งเมื่อได้ยินทำนองเหล่านี้จบลงด้วยความอิ่มเอมแบบเด็ก ๆ

สียงพาโนรามาของธีมหลักจากเวอร์ชันปี 2010 ยังคงตามหลอกหลอนฉันอยู่เมื่อลองย้อนฟังอีกครั้ง ธีมหลักที่ Danny Elfman ประพันธ์ให้กับภาพยนตร์ 'Alice in Wonderland' ของทิม เบอร์ตัน เด็ดเดี่ยวและกว้างใหญ่ มันไม่ใช่แค่เมโลดี้หวานชวนฝัน แต่มีมิติของความมืดและความเยือกเย็นที่ทำให้ภาพโลกแฟนตาซีดูมีคมขึ้นมากกว่าที่คิดไว้ในตอนแรก การเรียงเครื่องสายและฮอร์นบางช่วงทำงานเหมือนแสงสะท้อนที่มองเห็นความประหลาดใจและอันตรายพร้อมกัน มันทำให้ผมคิดถึงฉากที่อลิซยืนอยู่กลางภูมิประเทศแปลกประหลาด—ดนตรีพาอารมณ์ไปจากความสงสัยสู่ความกล้าหาญได้ในทันที แบบเพลงประกอบที่ชวนให้ลืมตัวและอยากตามไปดูภาพยนตร์ซ้ำหลายครั้ง นี่แหละสาเหตุที่ผมยังหยิบธีมนี้มาฟังเวลาต้องการความหวือหวาร่วมกับความคิดว้าวุ่นแบบเด็กอยากรู้อยากเห็น

รายชื่อนักแสดงหลักของ 'อลิซในแดนมหัศจรรย์ 2' ที่ฉันชื่นชอบมีหลายคนที่ทำให้ฉากต่าง ๆ สดขึ้นด้วยบุคลิกชัดเจน นักแสดงนำสำคัญคือ Mia Wasikowska ที่รับบทเป็น Alice Kingsleigh—เธอให้ความเป็นผู้ใหญ่และความกล้าหาญแบบเงียบ ๆ แก่ตัวละครนี้ ขณะเดียวกัน Johnny Depp กลับมาสวมบท Tarrant Hightopp หรือ Mad Hatter ในเวอร์ชันที่ยังคงความเพี้ยนแต่ลุ่มลึกกว่าที่เคยเห็น Helena Bonham Carter และ Anne Hathaway เป็นคู่อริ-พี่น้องที่เด่นชัดโดย Helena เล่น Iracebeth หรือ Red Queen ด้วยคาแรกเตอร์ดุดัน ส่วน Anne ในบท Mirana หรือ White Queen มีความอบอุ่นเยือกเย็นที่เติมมิติให้โลกแห่งเทพนิยายนี้ อีกคนที่น่าสนใจคือ Sacha Baron Cohen ที่มารับบทเป็น Time ซึ่งเป็นตัวละครใหม่สำคัญที่ขยับโครงเรื่องและให้โทนของเรื่องแตกต่างไปจากภาคแรก ยังมี Rhys Ifans ที่รับบท Zanik Hightopp ซึ่งเชื่อมโยงกับประวัติของ Mad Hatter และ Matt Lucas ที่กลับมาเป็น Tweedledee/Tweedledum ตลอดจน Timothy Spall ที่มีบทสนับสนุนเชื่อมต่อโลกของสัตว์และมนุษย์ ฉันคิดว่านี่คือกลุ่มนักแสดงหลักที่ผลักดันทั้งอารมณ์และธีมของ 'อลิซในแดนมหัศจรรย์ 2' ให้น่าสนใจขึ้นมากกว่าแค่ภาคต่อทั่วไป

เสียงดนตรีจาก 'อลิซในแดนมรณะ' มีพลังมากกว่าที่หลายคนคาดคิด เพราะมันเป็นตัวขับความรู้สึกให้แต่ละเกมรู้สึกหนักแน่นขึ้นและเปราะบางพร้อมกัน ผมชอบที่งานดนตรีของซีรีส์นี้เน้นไปที่สกอร์ออเคสตราแนวโมเดิร์นผสมอิเล็กทรอนิกส์ ส่วนใหญ่แต่งโดย Yutaka Yamada ซึ่งผลงานของเขาให้โทนทั้งตึงเครียดและเหงาในเวลาเดียวกัน อัลบั้มอย่างเป็นทางการมักถูกตั้งชื่อว่า 'Alice in Borderland (Original Soundtrack)' และมักรวมทั้งธีมหลักกับ cue ต่างๆ ที่ได้ยินในฉากไคลแม็กซ์หรือฉากสะเทือนใจ ถ้าต้องการฟังแบบเป็นทางการ ให้ลองมองหาอัลบั้มนี้บนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งหลักอย่าง Spotify, Apple Music, YouTube Music หรือ Amazon Music นอกจากนี้ยังมีการวางจำหน่ายแผ่นซีดีในร้านค้าญี่ปุ่นและร้านออนไลน์นำเข้า เช่น CDJapan หรือ Tower Records Japan การฟังจากอีพีซิโอเดย์บน Netflix ก็เป็นอีกทางเลือก เพราะเพลงจะผูกกับซีนโดยตรง ทำให้เข้าใจการใช้ดนตรีของซีรีส์นี้ได้ดีขึ้น ผมมักกลับไปฟังธีมหลักตอนอยากได้บรรยากาศดราม่าแบบหวิวๆ และมันยังคงทำให้รู้สึกสะเทือนได้ทุกครั้ง

ฉันมองว่าภาคสองเลือกเดินทางทางอารมณ์ที่ต่างจากภาคแรกอย่างชัดเจน ภาคแรกของ 'อลิซผจญภัยในแดนมหัศจรรย์' ให้ความรู้สึกเหมือนงานแฟนตาซีฉับไว เต็มไปด้วยการออกแบบโลกที่ฉูดฉาดและภาพนิ่งๆ ที่ทำให้เราหลงใหล ส่วนภาคสองกลับค่อยๆ คลายความแปลกประหลาดนั้นออก แล้วหันมาจับประเด็นเรื่องเวลา ความเสียใจ และการไถ่บาปของตัวละครบางคนมากขึ้น ฉากในภาคสองที่เป็นการย้อนอดีตหรือการพบกับตัวเองในวัยก่อน ๆ ทำให้โทนภาพและจังหวะเปลี่ยนจากความสนุกแบบฉับพลันมาเป็นสิ่งที่ต้องใช้ความรู้สึกดู ในแง่โครงเรื่อง ภาคแรกวางตัวเป็นการผจญภัยชิ้นต่อชิ้น อาศัยความรู้สึกอัศจรรย์และตัวละครสีสันสดใสเป็นแรงขับ แต่ภาคสองเอาโครงเรื่องมาเป็นตัวกำหนดความเคลื่อนไหวของตัวละคร สำคัญที่การแก้ไขอดีตหรือการเดินทางข้ามเวลา ซึ่งทำให้ตัวละครอย่างหมวกใบใหญ่มีมิติและจุดเปลี่ยนทางใจมากขึ้น นั่นทำให้ฉันรู้สึกว่าภาคสองเป็นงานที่โตขึ้นและกล้าเจาะลึกความเจ็บปวดมากกว่าแค่โชว์โลกแฟนตาซีอย่างเดียว

การกลับมาของ 'อลิซในแดนมหัศจรรย์ 2' พาฉันกลับเข้าไปในโลกที่คุ้นเคย แต่คราวนี้โทนเรื่องเน้นความคิดถึงและการแก้แค้นของหัวใจมากขึ้น ฉากเปิดแสดงให้เห็นว่าอลิซเติบโตขึ้น กลายเป็นกัปตันเรือที่มีหน้าที่และความฝันของตัวเอง ยามที่เธอกลับสู่แดนมหัศจรรย์เพื่อช่วยเพื่อนเก่าอย่างฮัทเตอร์ เรื่องราวเลยกลายเป็นการเดินทางของเวลา — ไม่ใช่แค่การผจญภัยแบบเดิม แต่เป็นการย้อนดูอดีตผ่านสิ่งที่เรียกว่าโครโนสเฟียร์ (Chronosphere) แล้วลองเปลี่ยนแปลงอดีตเพื่อแก้ไขบาดแผลในใจ ฉันชอบว่าภาพรวมของหนังไม่ได้มุ่งแต่การต่อสู้หรือฉากตะลุมบอน แต่ยอมถอยมาสำรวจความสูญเสีย การยอมรับ และการเติบโตของตัวละครหลัก แม้เรื่องจะมีความแฟนตาซีจัดเต็ม แต่แก่นคือบทเรียนเรื่องการปล่อยวางและการยอมรับชะตากรรม ซึ่งทำให้ฉากสุดท้ายดูมีน้ำหนักขึ้นกว่าภาคแรกอย่างชัดเจน

กลับมาที่ 'Alice Through the Looking Glass' ฉบับปี 2016 ตัวละครใหม่ที่โดดเด่นที่สุดคือ 'Time' (ยักษ์เวลา) ที่แสดงโดย Sacha Baron Cohen ตัวละครนี้เป็นผู้ควบคุมเวลาทั้งหมดในแดนมหัศจรรย์ มีบุคลิกหวงแหนอำนาจแต่ก็ขี้เล่นในแบบแปลกๆ นอกจากนี้ยังมี 'Mirana' ราชินีขาววัยเด็กที่เราได้เห็นเบื้องหลังความสัมพันธ์กับพี่สาวอย่าง 'Iracebeth' ราชินีแดง ก่อนจะกลายมาเป็นศัตรูกัน รวมถึงฉากแฟลชแบ็คที่แสดงให้เห็น 'Zanik Hightopp' ตัวละครใหม่ที่เป็นพ่อของ Mad Hatter ซึ่งช่วยอธิบายที่มาของครอบครัวฮัตเตอร์มากขึ้น

เราเคยรู้สึกว่าหนังสืออย่าง 'อลิซในแดนมหัศจรรย์' เป็นเหมือนตะกร้าของมุกลับหัว ที่เอาคำพูดและความไม่สมเหตุสมผลมาวางเรียงเป็นตอน ๆ มากกว่าจะมีพล็อตหลักเดียวเหมือนหนัง แต่พอเปิดดูเวอร์ชันการ์ตูนคลาสสิกอย่าง 'Alice in Wonderland' ของดิสนีย์ จะเห็นได้ชัดว่าภาพยนตร์เลือกจัดระเบียบเรื่องให้เป็นการผจญภัยต่อเนื่อง มีเพลงและฉากเชื่อมโยงกันเพื่อให้เด็กดูแล้วเข้าใจง่ายขึ้น ในเล่มต้นฉบับ ภาษาเล่นคำ สัญลักษณ์ทางสังคม และมุกตลกเชิงตรรกะเป็นแกนกลางของเรื่องราว ขณะที่ภาพยนตร์มักตัดหรือเปลี่ยนมุกเหล่านั้นเป็นภาพอธิบายแทน เช่น ฉากงานเลี้ยงน้ำชาที่ในหนังสือเป็นการเล่นกับความไม่ต่อเนื่องของเวลา แต่ในหนังดิสนีย์จะเปลี่ยนให้เป็นฉากที่มีเพลงสนุก ๆ และจังหวะตลกที่เน้นงานภาพ การตัดเนื้อหาบางส่วนจึงทำให้ประเด็นเสียดสีทางสังคมลาง ๆ หายไป อีกอย่างที่เห็นชัดคือการให้ความสำคัญกับตัวละคร การ์ตูนและหนังหลายเวอร์ชันมักจะเน้นให้อลิซมีบทบาทเชิงฮีโร่มากขึ้น ทำให้เกิดเส้นเรื่องชัดเจนกว่าในหนังสือที่อลิซเป็นผู้เผชิญเหตุการณ์แปลก ๆ มากกว่าเป็นผู้แก้ปริศนา บวกกับภาพ สี และดนตรีที่เติมอารมณ์ให้รู้สึกต่างจากการอ่านอย่างมาก ผลลัพธ์คือความสนุกคนละแบบ: หนังให้ความบันเทิงทันทีและแบบครอบครัว ส่วนหนังสือชวนให้จับความหมายและหัวเราะกับคำเล่นของผู้เขียนในเชิงลึกกว่า