อลิซ ในแดนมหัศจรรย์ 2 มีตัวละครใหม่อะไรบ้าง

นี่คือภาพรวมของตัวละครใหม่ที่ผมคิดว่าโดดเด่นใน 'อลิซในแดนนรกภาค 2' — รายละเอียดพวกนี้ช่วยให้โลกของเรื่องขมคมขึ้นและผลักดันความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครเดิมให้เปลี่ยนไปอย่างมีเหตุผล นาระ โคฮารุ: ผู้หญิงที่มีอดีตลึกลับ ปรากฏตัวเหมือนคนไร้ที่มาแต่มีทักษะการอ่านสัญญาณและการจัดการกับกับดักในเกม เธอไม่ได้เปิดเผยตัวตนง่ายๆ แต่บทสนทนาเล็กๆ ระหว่างเธอกับตัวเอกทำให้เห็นว่ามีความผูกพันบางอย่างอยู่เบื้องหลัง นาระทำหน้าที่เป็นทั้งคู่หูและเงามืด — คอยช่วยแก้ปมปริศนาแต่ก็สร้างคำถามใหม่ๆ ขึ้นมาเรื่อยๆ ด็อกเตอร์คาเวย: นักวิทยาศาสตร์ที่ดูเหมือนจะรู้จักโครงสร้างของโลกแห่งนี้ดี เขามาพร้อมกับสมุดบันทึกที่เต็มไปด้วยสูตรและแผนภาพซึ่งทำให้ทีมได้เห็นมุมใหม่ของเกม คาเวยไม่ได้ชั่วร้ายชัดเจน แต่การทดลองของเขาสร้างผลข้างเคียงที่ทำให้สถานการณ์ตึงเครียด บทบาทของเขาคล้ายเส้นบางๆ ระหว่างผู้ให้ความรู้และผู้ที่ผลักดันเหตุการณ์ไปในทางร้าย มิยาบิ: เด็กสาวผู้ถือเหรียญแปลกประหลาด เป็นตัวแทนของความบริสุทธิ์ที่ถูกบีบคั้นจนต้องเลือก แม้เธอจะดูอ่อนแอแต่การตัดสินใจครั้งหนึ่งของมิยาบิเปลี่ยนทิศทางของเกมอย่างสิ้นเชิง ความสัมพันธ์ของมิยาบิกับตัวเอกเติมความเป็นมนุษย์ให้กับเนื้อเรื่องที่เต็มไปด้วยการทรยศ ฉันชอบการออกแบบตัวละครที่ทำให้แต่ละคนมีมุมมองทางจริยธรรมต่างกัน — บางคนเลือกเดินหน้าผ่านความโหดร้ายเพื่อความอยู่รอด บางคนเลือกยึดหลักจนต้องเสียบางอย่างไป การเพิ่มตัวละครใหม่อย่างนาระและคาเวยช่วยขยายขอบเขตของโลกในเชิงไอเดีย: ไม่ใช่แค่เกม แต่มันคือการทดลองทางสังคมที่ใช้คนจริงเป็นหน่วยทดลอง นี่ทำให้เรื่องยิ่งเข้มข้นและน่าเฝ้าดูต่อไป

การอ่าน 'อลิซในแดนมหัศจรรย์' ทำให้ฉันกลับมาคิดต่อเรื่องการเป็นตัวของตัวเองในแบบที่เป็นธรรมชาติและขบขันมากกว่าที่คิดไว้ ฉากที่อลิซกินหรือดื่มจนตัวเล็กตัวใหญ่เป็นภาพแทนของช่วงวัยที่ร่างกายและบทบาทเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว — มันเหมือนการทดลองกับตัวตน บางครั้งความสูงสั้นของอลิซก็เป็นการสะท้อนความไม่มั่นคงในตัวเอง เวลาเธอเปลี่ยนขนาด ฉันเห็นการต่อรองระหว่างความต้องการเป็นเด็กกับความคาดหวังให้โตเป็นผู้ใหญ่ ในมุมจิตวิทยา ฉันมองว่าหนังสือเล่นกับแนวคิดเรื่องการรับรู้ตัวตน (self-concept) และการปรับตัวต่อสภาพแวดล้อมที่ไม่แน่นอน อลิซต้องตั้งคำถามกับคำอธิบายของผู้อื่นและสังเกตการตอบสนองของตัวเอง ซึ่งเป็นทักษะสำคัญเมื่อคนต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงในชีวิตจริง เช่น การย้ายบ้าน เรียนต่อ หรือเริ่มงานใหม่ นอกจากนี้ การที่ตัวละครหลายตัวพูดจาไม่ตรงความจริงหรือใช้ตรรกะที่บิดเบี้ยวยังช่วยให้ฉันตระหนักว่าการคิดเชิงวิพากษ์และการตั้งคำถามเป็นเครื่องมือป้องกันความสับสนได้ดี ท้ายสุดแล้ว สิ่งที่ฉันเอากลับมาไม่ใช่คำตอบชัดเจนแต่เป็นวิธีมองโลกแบบยืดหยุ่น—ยอมรับว่าการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นบ่อยและไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายสมบูรณ์แบบ การเรียนรู้ที่จะหัวเราะกับความไร้สาระของบางสถานการณ์ กลับช่วยให้เดินต่อไปได้เบาใจขึ้น

ฉันมองว่าภาคสองเลือกเดินทางทางอารมณ์ที่ต่างจากภาคแรกอย่างชัดเจน ภาคแรกของ 'อลิซผจญภัยในแดนมหัศจรรย์' ให้ความรู้สึกเหมือนงานแฟนตาซีฉับไว เต็มไปด้วยการออกแบบโลกที่ฉูดฉาดและภาพนิ่งๆ ที่ทำให้เราหลงใหล ส่วนภาคสองกลับค่อยๆ คลายความแปลกประหลาดนั้นออก แล้วหันมาจับประเด็นเรื่องเวลา ความเสียใจ และการไถ่บาปของตัวละครบางคนมากขึ้น ฉากในภาคสองที่เป็นการย้อนอดีตหรือการพบกับตัวเองในวัยก่อน ๆ ทำให้โทนภาพและจังหวะเปลี่ยนจากความสนุกแบบฉับพลันมาเป็นสิ่งที่ต้องใช้ความรู้สึกดู ในแง่โครงเรื่อง ภาคแรกวางตัวเป็นการผจญภัยชิ้นต่อชิ้น อาศัยความรู้สึกอัศจรรย์และตัวละครสีสันสดใสเป็นแรงขับ แต่ภาคสองเอาโครงเรื่องมาเป็นตัวกำหนดความเคลื่อนไหวของตัวละคร สำคัญที่การแก้ไขอดีตหรือการเดินทางข้ามเวลา ซึ่งทำให้ตัวละครอย่างหมวกใบใหญ่มีมิติและจุดเปลี่ยนทางใจมากขึ้น นั่นทำให้ฉันรู้สึกว่าภาคสองเป็นงานที่โตขึ้นและกล้าเจาะลึกความเจ็บปวดมากกว่าแค่โชว์โลกแฟนตาซีอย่างเดียว

การกลับมาของ 'อลิซในแดนมหัศจรรย์ 2' พาฉันกลับเข้าไปในโลกที่คุ้นเคย แต่คราวนี้โทนเรื่องเน้นความคิดถึงและการแก้แค้นของหัวใจมากขึ้น ฉากเปิดแสดงให้เห็นว่าอลิซเติบโตขึ้น กลายเป็นกัปตันเรือที่มีหน้าที่และความฝันของตัวเอง ยามที่เธอกลับสู่แดนมหัศจรรย์เพื่อช่วยเพื่อนเก่าอย่างฮัทเตอร์ เรื่องราวเลยกลายเป็นการเดินทางของเวลา — ไม่ใช่แค่การผจญภัยแบบเดิม แต่เป็นการย้อนดูอดีตผ่านสิ่งที่เรียกว่าโครโนสเฟียร์ (Chronosphere) แล้วลองเปลี่ยนแปลงอดีตเพื่อแก้ไขบาดแผลในใจ ฉันชอบว่าภาพรวมของหนังไม่ได้มุ่งแต่การต่อสู้หรือฉากตะลุมบอน แต่ยอมถอยมาสำรวจความสูญเสีย การยอมรับ และการเติบโตของตัวละครหลัก แม้เรื่องจะมีความแฟนตาซีจัดเต็ม แต่แก่นคือบทเรียนเรื่องการปล่อยวางและการยอมรับชะตากรรม ซึ่งทำให้ฉากสุดท้ายดูมีน้ำหนักขึ้นกว่าภาคแรกอย่างชัดเจน

วันแรกที่ฉันเจอหนังสือปกเก่าเล่มหนึ่ง ฉันแทบหยุดหายใจเพราะภาพประกอบของ 'Alice in Wonderland' ที่วาดโดย John Tenniel ยังคงความคมและแปลกประหลาดในแบบคลาสสิกอยู่เสมอ การสะสมหนังสือและภาพพิมพ์เป็นทางเลือกที่ลึกซึ้งและคุ้มค่า: ฉันแยกหนังสือออกเป็นหมวดใหญ่ ๆ — ฉบับพิมพ์ครั้งแรกหรือฉบับแอนทิค, ฉบับศิลปินพิเศษเช่นฉบับที่ Salvador Dalí เคยทำ, และฉบับสวย ๆ ของสำนักพิมพ์อย่าง 'Folio Society' หรือซีรีส์ปกผ้าแบบ 'Penguin Clothbound' ที่พิมพ์ภาพประกอบใหม่ การได้ถือเล่มที่มีปกต้นฉบับหรือแผ่นภาพสลัวจากศิลปินชื่อดังมันให้ความรู้สึกเหมือนได้ถือชิ้นประวัติศาสตร์ เทคนิคการเก็บรักษาก็สำคัญ: ผมมักใส่หนังสือลงซองกรด-ฟรี วางในที่แห้งและไม่โดนแสงตรง ๆ และเลือกกรอบกระจกกัน UV สำหรับภาพพิมพ์ขนาดใหญ่ สิ่งที่น่าจับตามองเมื่อซื้อคือสภาพปก ความสมบูรณ์ของขอบกระดาษ และมีหรือไม่มีใบอนุญาตหรือป้ายคำอธิบายของสำนักพิมพ์ ยิ่งมีรายละเอียดครบ ยิ่งเพิ่มคุณค่าและความเพลิดเพลินเวลาเปิดอ่านหรือโชว์บนชั้นหนังสือแบบส่วนตัว

รายชื่อนักแสดงหลักของ 'อลิซในแดนมหัศจรรย์ 2' ที่ฉันชื่นชอบมีหลายคนที่ทำให้ฉากต่าง ๆ สดขึ้นด้วยบุคลิกชัดเจน นักแสดงนำสำคัญคือ Mia Wasikowska ที่รับบทเป็น Alice Kingsleigh—เธอให้ความเป็นผู้ใหญ่และความกล้าหาญแบบเงียบ ๆ แก่ตัวละครนี้ ขณะเดียวกัน Johnny Depp กลับมาสวมบท Tarrant Hightopp หรือ Mad Hatter ในเวอร์ชันที่ยังคงความเพี้ยนแต่ลุ่มลึกกว่าที่เคยเห็น Helena Bonham Carter และ Anne Hathaway เป็นคู่อริ-พี่น้องที่เด่นชัดโดย Helena เล่น Iracebeth หรือ Red Queen ด้วยคาแรกเตอร์ดุดัน ส่วน Anne ในบท Mirana หรือ White Queen มีความอบอุ่นเยือกเย็นที่เติมมิติให้โลกแห่งเทพนิยายนี้ อีกคนที่น่าสนใจคือ Sacha Baron Cohen ที่มารับบทเป็น Time ซึ่งเป็นตัวละครใหม่สำคัญที่ขยับโครงเรื่องและให้โทนของเรื่องแตกต่างไปจากภาคแรก ยังมี Rhys Ifans ที่รับบท Zanik Hightopp ซึ่งเชื่อมโยงกับประวัติของ Mad Hatter และ Matt Lucas ที่กลับมาเป็น Tweedledee/Tweedledum ตลอดจน Timothy Spall ที่มีบทสนับสนุนเชื่อมต่อโลกของสัตว์และมนุษย์ ฉันคิดว่านี่คือกลุ่มนักแสดงหลักที่ผลักดันทั้งอารมณ์และธีมของ 'อลิซในแดนมหัศจรรย์ 2' ให้น่าสนใจขึ้นมากกว่าแค่ภาคต่อทั่วไป

Disney+ เป็นที่แรกที่ควรเช็คเลย เพราะเขามีหนัง Disney เยอะมาก รวมถึง 'Alice Through the Looking Glass' ด้วย เคยนั่งดูกับน้องชายที่บ้านผ่านแพลตฟอร์มนี้ สัมผัสได้ถึงความสะดวกสบายของการดูหนังใหญ่บนจอทีวี ภาพคมชัด เสียงใส แถมมีซับไทยให้เลือกด้วย ถ้าใครชอบความบันเทิงแบบครบวงจรและไม่ต้องห่วงเรื่องคุณภาพ ก็แนะนำที่นี่เลย

มีหนังเรื่องหนึ่งที่ฉีกกรอบเดิมๆ ของก็อตซิลล่าไปในทางที่โหดและเศร้าพอสมควร: 'Godzilla Minus One' นั่นแหละ เรารู้สึกว่ามันไม่ใช่แค่หนังไททันทำลายเมือง แต่เป็นงานที่ใช้ก็อตซิลล่าเป็นสัญลักษณ์ของความทับถมหลังสงคราม เรื่องราวเล่าในบริบทญี่ปุ่นหลังสงครามโลก ดำเนินผ่านตัวละครหลักที่พยายามประคับประคองชีวิตท่ามกลางซากปรักหักพัง และเอาก็อตซิลล่าไปผนวกเข้ากับประเด็นความรู้สึกผิด ความสิ้นหวัง และโอกาสที่จะเริ่มต้นใหม่ พอพูดถึงตัวละคร ในนั้นมีตัวละครมนุษย์ใหม่ๆ เป็นศูนย์กลางของเรื่องที่ถูกเขียนมาให้มีมิติ ทั้งคนธรรมดาที่ต้องตัดสินใจยากๆ และคนที่เป็นตัวแทนของรัฐหรือการแพทย์ที่พยายามตอบโต้ภัยพิบัติ ส่วนก็อตซิลล่าในหนังมีความเป็น ’ภัยพิบัติเหนือธรรมชาติ’ มากกว่าจะเป็นเพื่อนหรือฮีโร่สไตล์ฮอลลีวูด ผลลัพธ์คือหนังที่หนักแน่นและเศร้าซึ้ง ใครที่ชอบหนังไททันที่มีชั้นเชิงทางอารมณ์จะได้อะไรกลับไปเยอะ ไม่ใช่แค่ฉากระเบิดอย่างเดียว

ความทรงจำเกี่ยวกับ 'อลิซในแดนมหัศจรรย์' มักจะพาฉันกลับไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยความประหลาดและตัวละครที่ต่างคนต่างมีคาแรกเตอร์ชัดเจน ฉันมองว่า 'อลิซ' คือแกนกลางของเรื่อง เธอเป็นเด็กสาวที่ตกลงไปในโพรงกระต่ายแล้วพบว่าตัวเองโต-เล็กไปมา ทำให้ฉากเปลี่ยนสัดส่วนกลายเป็นเครื่องมือสำคัญในการสำรวจตัวตนและความอยากรู้อยากเห็น ต่อมาที่ฉันมักนึกถึงคือ 'กระต่ายขาว' ตัวรีบร้อนกับนาฬิกาในมือ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ผลักดันให้อลิซออกผจญภัยอย่างไม่ตั้งใจ โต๊ะน้ำชาของ 'เจ้าชายหมวกบ้า' กับ 'มาร์ช แฮร์' และ 'ดอร์มอซ' ก็เป็นอีกมุมที่ฉันหลงรัก ทั้งบทสนทนาที่ไม่มีตรรกะและความรู้สึกของเวลาแปลก ๆ ที่ทำให้ฉากนั้นทั้งน่าขำและน่าสะเทือนใจในคราวเดียว สุดท้าย 'ราชินีแห่งหัวใจ' กับคำสั่งสุดโหดว่า "ตัดหัวพวกมัน!" สะท้อนความไม่ยุติธรรมและความบ้าคลั่งของอำนาจได้อย่างเฉียบคม ฉากการเล่นครอกเก็ตที่ใช้นกฟลามิงโกเป็นไม้ตีเป็นหนึ่งในภาพที่ติดตาฉันมาก เพราะมันรวมความลึกลับ ความฮา และความรุนแรงแบบเย้ยหยันเอาไว้ในฉากเดียว มุมมองส่วนตัวคือเรื่องนี้ไม่ได้มีแค่ตัวละครหลักเพียงไม่กี่คน แต่เป็นการออกแบบตัวละครที่ทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ต่าง ๆ ซึ่งทำให้ทุกครั้งที่อ่านฉันค้นพบแง่มุมใหม่ ๆ ของเรื่องเสมอ