อลิซในดินแดน มหัศจรรย์ ตัวละคร

ความทรงจำเกี่ยวกับ 'อลิซในแดนมหัศจรรย์' มักจะพาฉันกลับไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยความประหลาดและตัวละครที่ต่างคนต่างมีคาแรกเตอร์ชัดเจน

ฉันมองว่า 'อลิซ' คือแกนกลางของเรื่อง เธอเป็นเด็กสาวที่ตกลงไปในโพรงกระต่ายแล้วพบว่าตัวเองโต-เล็กไปมา ทำให้ฉากเปลี่ยนสัดส่วนกลายเป็นเครื่องมือสำคัญในการสำรวจตัวตนและความอยากรู้อยากเห็น ต่อมาที่ฉันมักนึกถึงคือ 'กระต่ายขาว' ตัวรีบร้อนกับนาฬิกาในมือ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ผลักดันให้อลิซออกผจญภัยอย่างไม่ตั้งใจ

โต๊ะน้ำชาของ 'เจ้าชายหมวกบ้า' กับ 'มาร์ช แฮร์' และ 'ดอร์มอซ' ก็เป็นอีกมุมที่ฉันหลงรัก ทั้งบทสนทนาที่ไม่มีตรรกะและความรู้สึกของเวลาแปลก ๆ ที่ทำให้ฉากนั้นทั้งน่าขำและน่าสะเทือนใจในคราวเดียว สุดท้าย 'ราชินีแห่งหัวใจ' กับคำสั่งสุดโหดว่า "ตัดหัวพวกมัน!" สะท้อนความไม่ยุติธรรมและความบ้าคลั่งของอำนาจได้อย่างเฉียบคม ฉากการเล่นครอกเก็ตที่ใช้นกฟลามิงโกเป็นไม้ตีเป็นหนึ่งในภาพที่ติดตาฉันมาก เพราะมันรวมความลึกลับ ความฮา และความรุนแรงแบบเย้ยหยันเอาไว้ในฉากเดียว

มุมมองส่วนตัวคือเรื่องนี้ไม่ได้มีแค่ตัวละครหลักเพียงไม่กี่คน แต่เป็นการออกแบบตัวละครที่ทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ต่าง ๆ ซึ่งทำให้ทุกครั้งที่อ่านฉันค้นพบแง่มุมใหม่ ๆ ของเรื่องเสมอ

ตัวเอกของเรื่องคือเด็กสาวอลิซ ที่ฉันมองว่าเป็นเส้นเลือดหลักของนิทานทั้งเรื่อง แม้โลกใน 'อลิซในดินแดน มหัศจรรย์' จะมีตัวละครแปลกประหลาดมากมาย แต่ทุกเหตุการณ์ถูกสะท้อนผ่านมุมมองของเธอ ทำให้ผู้อ่านรู้สึกว่าโลกนั้นทั้งขัดแย้งและมีเสน่ห์ไปพร้อมกัน

เมื่อฉันย้อนกลับไปดูฉากที่เธอตกลงไปในรูของกระต่ายหรือช่วงที่เธอถูกย่อและขยายขนาด ฉากพวกนั้นไม่ได้เป็นแค่เหตุการณ์มหัศจรรย์ แต่เป็นการแสดงออกถึงความอยากรู้อยากเห็นและการต่อสู้กับความไม่แน่นอนในวัยเด็ก ผมชอบที่นิยายเลือกให้อลิซเป็นศูนย์กลาง เพราะเราได้เห็นโลกตะมุตะมิทั้งหมดผ่านสายตาของคนที่ยังไม่ถูกกำหนดว่าจะต้องคิดยังไง

บทสนทนาไม่ว่าจะกับแมวที่หายตัวได้หรือกับหมอแปลก ๆ ล้วนพลิกมุมมองและทำให้อลิซต้องตัดสินใจหรือทบทวนตัวเองตลอดเวลา นี่แหละทำให้เธอชัดเจนว่าเป็นตัวเอก — ไม่ใช่แค่เพราะเหตุการณ์เกิดรอบตัวเธอ แต่เพราะเธอเป็นคนพาเราเดินผ่านมันไปด้วยกัน

จักรวาลของ 'อลิซ ในแดน มหัศจรรย์' สำหรับฉันคือกระจกเงาที่สะท้อนความไร้เหตุผลของสังคมมากกว่ามนต์แฟนตาซีเพียงอย่างเดียว

ฉันเคยชอบมองราชินีแห่งหัวใจเป็นตัวแทนของอำนาจที่ใช้อารมณ์ตัดสินทุกสิ่ง—การตัดสินใจแบบไม่ยึดหลักเหตุผลของเธอทำให้ฉากต่าง ๆ กลายเป็นการเสียดสีศาลเตี้ยและอำนาจนิยมที่ฉันเห็นในประวัติศาสตร์และวรรณกรรมอื่น ๆ ด้วยตาเดียวกัน นาฬิกาของกระต่ายขาวทำให้ฉันนึกถึงการวิ่งตามความคาดหวังของสังคมซึ่งทำให้ตัวละครต้องรีบเร่งโดยไร้จุดหมาย

อีกฝั่งหนึ่ง แมวเชสเชียร์ที่หายตัวไปครึ่งเดียวและยังคงยิ้มอยู่ สะท้อนถึงความไม่แน่นอนของคติสังคมและภาษา—มันพูดให้ความหมายสับสนและชวนให้ตั้งคำถามว่าความจริงนั้นสัมพัทธ์เสมอไปหรือเปล่า สรุปแล้ว บทบาทของตัวละครเหล่านี้ช่วยฉันมองว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่เทพนิยายเด็ก แต่เป็นบทสนทนาเชิงปรัชญาที่กล้าท้าทายขนบเดิม ๆ ของยุควิคตอเรีย

เคยสงสัยไหมว่าตัวละครบางตัวที่เราจำได้จากหน้าหนังสือกลับมีหน้าตาและบทบาทเปลี่ยนไปเมื่อขึ้นจอหรือเวที? ฉันชอบสังเกตการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ โดยเฉพาะเมื่อเทียบต้นฉบับ 'Alice's Adventures in Wonderland' กับเวอร์ชันที่คนทั่วโลกคุ้นเคย

ในมุมของฉัน เวอร์ชันคลาสสิกของ 'หนังสือการ์ตูน/ภาพยนตร์' มักจะย่นบทหรือเพิ่มสีสันให้ตัวละคร เช่นในฉบับของ Disney ตัวละครอย่าง White Rabbit ถูกทำให้มีบุคลิกฮิสทีริกขึ้นเพราะต้องเป็นตัวนำจังหวะเรื่อง ขณะที่ Cheshire Cat ถูกทำให้น่ารัก-พิศวงมากขึ้นเพื่อดึงเด็ก ๆ ให้ชอบ ส่วน Queen of Hearts ถูกย่อมาจากความโหดของ Lewis Carroll ให้กลายเป็นลับๆ น่ากลัวแต่ก็ขำขันไปพร้อมกัน

อีกตัวอย่างที่ผมมองว่าน่าสนใจคือการนำตัวละครบางตัวออกหรือรวมบท เช่น Mock Turtle กับ The Walrus and the Carpenter บ่อยครั้งจะถูกตัดทอนหรือรวมกับฉากอื่น เพื่อลดความยาวหรือรักษาจังหวะของหนัง ฉะนั้นเมื่อใดที่เห็นหน้าตาคุ้นแต่พฤติกรรมแปลกไป ให้รู้ไว้เลยว่ามันอาจถูกดัดแปลงทั้งบทและหน้าที่ในเรื่อง — และนั่นคือเสน่ห์ที่ทำให้แต่ละเวอร์ชันมีสีสันเป็นของตัวเอง

พูดถึงตัวละครที่ถูกแปลงโฉมจนแทบจำไม่ได้เมื่อพากย์ลงจอภาพยนตร์ ผมมองว่า 'The Mad Hatter' หรือในฉบับภาพยนตร์ของทิม เบอร์ตัน ได้รับการเปลี่ยนแปลงมากที่สุดจากต้นฉบับเชิงวาทกรรมของลูอิส แคร์รอลล์ มันไม่ใช่แค่การแต่งหน้าจัดจ้านหรือท่าทางเพี้ยน ๆ แต่เป็นการให้ประวัติ ความเจ็บปวด และบทบาทเชิงดราม่าที่ต้นฉบับแทบไม่มีใครคาดคิดว่าจะมี

ในหนังสือ 'Alice's Adventures in Wonderland' ตัวตลกอย่างฮัตเทอร์เป็นตัวละครสั้น ๆ ที่เน้นตลกสมองกลวง และบทสั้นๆ ในงานเลี้ยงชาที่ทำให้เกิดความขบขันและความไร้เหตุผล ส่วนในฉบับแอนิเมชันของดิสนีย์ (1951) ฮัตเทอร์ถูกขยายให้เป็นตัวตลกน่ารักตลกเท่าที่ฉากจะต้องการ แต่ในเวอร์ชันของทิม เบอร์ตัน (2010) ฮัตเทอร์ไม่ได้เป็นแค่ตัวตัดฉากอีกต่อไป เขามีชื่อจริง มีอดีต มีความสัมพันธ์กับตัวละครอื่น ๆ และกลายเป็นศูนย์กลางทางอารมณ์ของเรื่อง การใส่บทให้เขามีความทรงจำเกี่ยวกับครอบครัว ความสูญเสีย และความเศร้าทำให้ภาพลักษณ์จากเดิมที่เป็นอุปกรณ์เชิงตลกกลายเป็นคนที่มีจิตใจซับซ้อน เหตุนี้จึงแปลกใหม่และกระแทกใจคนดูจนยากจะกลับไปมองฉบับเดิมแบบเดิม

อีกมุมที่คนมักจะหยิบมาเปรียบคือราชินี (Queen of Hearts / Red Queen) ที่แปลงโฉมจนกลายเป็นตัวละครใหม่ในหลายเวอร์ชัน โดยเฉพาะการรวมลักษณะของราชินีสององค์หรือการขยายบุคลิกให้เป็นคนบ้าบิ่นและโหดร้าย แต่การปรับของราชินีส่วนใหญ่ยังคงยืนบนพื้นฐานของการเป็นผู้ปกครองเผด็จการและเป็นตัวแทนของอำนาจ ในขณะที่การปรับของฮัตเทอร์เปลี่ยนหน้าที่ของตัวละครจาก 'ตัวตลกประปราย' ให้กลายเป็น 'ผู้เล่นหลักที่มีภารกิจทางอารมณ์' นั่นคือความต่างเชิงระดับของการเปลี่ยนแปลง ผมเห็นได้ชัดว่าการเปลี่ยนบทของฮัตเทอร์ส่งผลต่อโครงเรื่องและโทนของเรื่องมากกว่าการเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ภายนอกของตัวละครอื่นๆ

สรุปด้วยมุมมองส่วนตัว การทำให้ฮัตเทอร์กลายเป็นตัวละครที่มีชั้นเชิงทางอารมณ์และเรื่องราวในฉบับภาพยนตร์เป็นสิ่งที่ทำให้เวอร์ชันนั้นโดดเด่นและถกเถียงกันได้มากกว่าการดัดแปลงตัวละครอื่น ๆ เพราะมันเปลี่ยนบทบาทของตัวละครจากผู้ให้ความบันเทิงเพียงชั่วคราว เป็นคนที่จุดประกายความเห็นใจและเชื่อมโยงกับอลิซในแบบที่ต้นฉบับไม่ได้ทำไว้ การตีความแบบนี้สำหรับฉันให้ความรู้สึกว่ามันเติมชีวิตให้โลกของ 'อลิซ' อย่างน่าประหลาดใจ

เราเป็นแฟนหนังแฟนตาซีที่ชอบดูรายละเอียดตัวละครเล็กๆ น้อยๆ ในฉากมากกว่าฉากบู๊ใหญ่ ๆ และเมื่อพูดถึง 'Alice in Wonderland' ฉบับภาพยนตร์ของผู้กำกับที่มีสไตล์เฉพาะ ตัวรายชื่อนักแสดงหลักที่โดดเด่นสำหรับฉันคือ: มียา วาซิโควสกา (Mia Wasikowska) รับบทเป็นอลิซ, จอห์นนี เดปป์ (Johnny Depp) ในบทมาดแฮตเทอร์, เฮเลนา บอนแฮม คาร์เตอร์ (Helena Bonham Carter) เป็นราชินีแดง, แอนน์ แฮทธาเวย์ (Anne Hathaway) เป็นราชินีขาว, และคริสปิน โกลเวอร์ (Crispin Glover) ที่เล่นเป็นตัวละครสำคัญอีกคนหนึ่ง

ภาพรวมของการแคสต์ยังรวมถึงนักแสดงที่ทำหน้าที่พากย์หรือรับบทสนับสนุนที่เติมชีวิตให้โลกแฟนตาซีนี้ เช่น สตีเฟน ไฟร์ (Stephen Fry) ในเสียงของเจตซ์เชอร์แคท, ไมเคิล เชน (Michael Sheen) ในบทกระต่ายขาว, อลัน ริกแมน (Alan Rickman) ที่ให้เสียงตัวหนอนอับโซเล็ม, และคริสโตเฟอร์ ลี (Christopher Lee) ที่มีบทพากย์สำคัญอีกบทหนึ่ง การจัดทีมนักแสดงแบบผสมระหว่างนักแสดงเด็กหน้าใหม่กับคนที่มีประสบการณ์ด้านการพากย์ ทำให้ฉากแปลกประหลาดทั้งหลายมีมิติและน้ำหนัก

การดูชื่อเหล่านี้แล้วจะเข้าใจว่าทำไมหนังถึงให้ความรู้สึกทั้งสวยงามและประหลาดไปพร้อมกัน — การแสดงของแต่ละคนเติมเต็มโลกที่มีทั้งความขบขันและความลึกลับได้อย่างลงตัว ทำให้ฉากอย่างงานน้ำชาของมาดแฮตเทอร์หรือฉากการเผชิญหน้ากับราชินีแดงมีพลังมากกว่าคำพูดลอยๆ เท่านั้น

ในโลกของ 'อลิซในดินแดน มหัศจรรย์' สำหรับฉันแล้วตัวละครที่มีแรงจูงใจชัดเจนที่สุดคือกระต่ายขาว เพราะแรงขับของเขาไม่ได้ซับซ้อนแต่ชัดเจนตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเห็นเขา: ความเร่งรีบและความกลัวว่าจะสาย นี่เป็นแรงจูงใจที่เห็นได้ด้วยการกระทำมากกว่าคำพูดเชิงปรัชญา—เขาวิ่ง วิตก และดูนาฬิกาอยู่เสมอ จนกลายเป็นจุดที่ดึงให้อลิซตามเข้าไปสู่ดินแดนใหม่ ความง่ายของแรงจูงใจนี้ทำให้ทุกการปรากฏตัวของกระต่ายขาวมีความหมายต่อพล็อตอย่างตรงไปตรงมา เพราะมันเป็นเหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้ตัวละครอื่นต้องเคลื่อนไหวและเปลี่ยนทิศทางของเรื่องราว

การอ่านกระต่ายขาวในมุมมองเชิงสัญลักษณ์ยิ่งตอกย้ำความชัดเจนของแรงจูงใจเขา การยึดติดกับเวลาและความกังวลว่าจะถูกตัดสินหรือถูกลงโทษสะท้อนถึงความกลัวต่ออำนาจภายนอกหรือหน้าที่ที่ต้องปฏิบัติ ซึ่งทำให้เขาแตกต่างจากตัวละครอื่นที่ดูเหมือนขับเคลื่อนด้วยอารมณ์หรือจินตนาการ เช่นราชินีแห่งหัวใจที่มีแรงขับเรื่องอำนาจและความรุนแรง แต่แรงจูงใจของราชินีกลับเป็นแบบกว้างและเป็นสัญลักษณ์ของการปกครองที่ไร้เหตุผลมากกว่าจะเป็นแรงผลักดันเชิงบุคคลที่เห็นผลในทุกการกระทำของเธอ เช่นการตะโกนสั่งให้สับคอแบบไร้เหตุผล ซึ่งแม้จะชัดเจนว่าต้องการควบคุม แต่ก็ยังเป็นการแสดงออกที่คลุมเครือและสะท้อนมากกว่าการกระทำที่มีตรรกะภายในชัดเจนเหมือนกระต่ายขาว

ทิศทางของอลิซเองอาจถูกมองว่าเป็นแรงจูงใจหลักเพราะความอยากรู้อยากเห็น แต่ความอยากรู้นั้นคละเคล้าด้วยการค้นหาตัวตนและการทดลองทางภาษาและตรรกะ ต่างจากกระต่ายขาวที่พฤติกรรมซ้ำๆ และท่าทีเร่งรีบเป็นเสมือนเข็มทิศชัดเจนที่ชี้เส้นทางให้เรื่องราว ดังนั้นถ้าต้องเลือกตัวละครที่แรงจูงใจชัดที่สุดในเชิงการขับเคลื่อนพล็อตและการตีความโดยไม่ซ้อนชั้นมาก กระต่ายขาวมักจะเป็นคำตอบที่หนักแน่น เพราะทุกครั้งที่เขาปรากฏความเร่งรีบก็ยิ่งทวีความสำคัญและผลักดันให้เหตุการณ์ใหม่ๆ เกิดขึ้น

สรุปในเชิงความรู้สึก กระต่ายขาวเป็นตัวอย่างของตัวละครที่แรงจูงใจไม่ซับซ้อนแต่ทรงพลัง ความเรียบง่ายของเขาช่วยให้ผู้อ่านจับจุดได้ทันทีและรู้สึกถึงแรงผลักดันที่เป็นรูปธรรม ซึ่งนั่นทำให้ฉันชอบวิธีที่ตัวละครเล็กๆ นี้กลายเป็นศูนย์กลางของการผจญภัยและความไม่คาดคิดในเรื่องอย่างสนุกและอบอุ่น

ลองเปลี่ยนมุมมองดูจากตัวละครที่ดูโหดเหี้ยมแต่ซ่อนความอ่อนแอไว้ลึก ๆ: ราชินีแห่งหัวใจ มักเป็นชื่อแรกที่โผล่มาในหัวเวลาพูดถึงความขัดแย้งทางบุคลิกภาพใน 'อลิซในดินแดนมหัศจรรย์' เพราะเธอแสดงออกด้วยความดุร้าย ตะโกนสั่งตัดหัว แล้วก็ล้มเลิกการตัดสินใจอย่างรวดเร็ว แต่ถ้ามองให้ลึกกว่านั้นจะเห็นร่องรอยของความไม่มั่นคงและความต้องการควบคุมที่เกิดจากความเปราะบาง การกระทำรุนแรงของเธอมักเป็นการตอบโต้อย่างหุนหันพลันแล่นต่อการท้าทายอำนาจ ซึ่งสะท้อนความกลัวว่าความเป็นราชินีอาจถูกล้มล้างได้ นี่แหละทำให้บุคลิกเธอขัดแย้งระหว่างการเป็นผู้นำที่โหดเหี้ยมกับการเป็นมนุษย์ที่กลัวการสูญเสียตำแหน่ง

อีกหนึ่งตัวที่ชอบมีมุมสองด้านคือแมดแฮทเตอร์ — เขาเป็นเพื่อนที่ให้ความอบอุ่นในงานน้ำชาถาวร แต่ความบ้าคลั่งและการไม่ยึดติดกับกาลเวลาแฝงไว้ด้วยความเหงาและความไม่มั่นคง ชอบหยอกล้อและมีไหวพริบ แต่บางช่วงก็แสดงอาการเจ็บปวดทางจิตใจหรือความสับสนที่ทำให้รู้สึกเห็นใจ เวอร์ชันของทิม เบอร์ตันกับการตีความให้แมดแฮทเตอร์มีความเศร้าในสายตาทำให้ภาพลักษณ์ขัดแย้งนี้เด่นชัดขึ้นกว่าที่เคยเห็นในภาพวาดหรือหนังสือรุ่นเก่า ๆ อีกตัวที่น่าสนใจคือเชสเชอร์ แคต (Cheshire Cat) ซึ่งเหมือนจะเป็นผู้ให้คำแนะนำแก่อลิซและพร้อมจะยิ้มแล้วจากไป แต่ท่าทีที่เยือกเย็นและการพูดเป็นปริศนาทำให้ยากที่จะรู้ว่าจริงใจหรือกำลังล้อเลียน ทั้งสองมุมนี้ทำให้เชสเชอร์กลายเป็นตัวละครที่ยากจะจับต้อง แต่ก็ชวนให้คิดตาม

มุมมองอื่นที่ไม่ค่อยถูกพูดถึงคืออลิซเอง — เธอดูกระฉับกระเฉง ใฝ่รู้ และกล้าหาญ แต่ในเวลาเดียวกันก็มีความสับสน และบางครั้งตัดสินใจด้วยอารมณ์แทนเหตุผล นั่นคือความขัดแย้งระหว่างความเป็นเด็กที่อยากเล่นกับโลกแห่งจินตนาการและความพยายามยึดติดกับตรรกะของโลกจริง ฉันชอบฉากที่อลิซเถียงกับตัวเองหรือเปลี่ยนมุมมองซ้ำไปซ้ำมา เพราะมันสะท้อนการเติบโตของเด็กที่พยายามค้นหาตัวตนในโลกที่ไม่ยุติธรรม ความขัดแย้งในตัวอลิซเลยไม่ใช่ความบกพร่อง แต่เป็นสิ่งที่ทำให้เรื่องมีมิติและทำให้ผู้อ่านรู้สึกเชื่อมโยงได้

รวม ๆ แล้ว ตัวละครที่มีบุคลิกขัดแย้งมากที่สุดในความคิดของฉันคงหนีไม่พ้นราชินีแห่งหัวใจและแมดแฮทเตอร์ ทั้งคู่แสดงความรุนแรงหรือความบ้าคลั่งออกมาอย่างชัดเจน แต่เบื้องหลังนั้นมีความเปราะบาง ความเหงา หรือความงุนงงที่ชวนให้เข้าใจมากกว่าจะตัดสินเพียงผิวเผิน การได้ย้อนกลับไปอ่านฉากเล็ก ๆ ใน 'อลิซในดินแดนมหัศจรรย์' อีกครั้งทำให้รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ได้มีแต่ความแปลกประหลาดเพื่อความบันเทิง แต่ยังสื่อถึงการต่อสู้ภายในของตัวละครที่เรามักเห็นในชีวิตจริงด้วย ซึ่งนั่นแหละทำให้ฉันยังชอบเรื่องนี้อยู่เสมอ

กลับมาที่ 'Alice Through the Looking Glass' ฉบับปี 2016 ตัวละครใหม่ที่โดดเด่นที่สุดคือ 'Time' (ยักษ์เวลา) ที่แสดงโดย Sacha Baron Cohen ตัวละครนี้เป็นผู้ควบคุมเวลาทั้งหมดในแดนมหัศจรรย์ มีบุคลิกหวงแหนอำนาจแต่ก็ขี้เล่นในแบบแปลกๆ

นอกจากนี้ยังมี 'Mirana' ราชินีขาววัยเด็กที่เราได้เห็นเบื้องหลังความสัมพันธ์กับพี่สาวอย่าง 'Iracebeth' ราชินีแดง ก่อนจะกลายมาเป็นศัตรูกัน รวมถึงฉากแฟลชแบ็คที่แสดงให้เห็น 'Zanik Hightopp' ตัวละครใหม่ที่เป็นพ่อของ Mad Hatter ซึ่งช่วยอธิบายที่มาของครอบครัวฮัตเตอร์มากขึ้น

เราจะเล่าเรื่อง 'อลิซในแดนมหัศจรรย์' แบบยาว ๆ ให้ฟังในแบบที่ฉันชอบนึกภาพตาม: เริ่มจากเด็กสาวชื่ออลิซที่กำลังนั่งเบื่อ ๆ ริมฝั่งแม่น้ำ แล้วเธอสะดุดกับกระต่ายขาวสวมเสื้อกั๊กและนาฬิกาพกที่พูดได้—ความอยากรู้อยากเห็นของเธอทำให้เธอติดตามกระต่ายลงไปในโพรงลึกลับและตกลงไปในโลกที่ทุกอย่างกลับตาลปัตร

จากนั้นเป็นฉากที่ฉันชอบจินตนาการที่สุด: ห้องโถงที่เต็มไปด้วยประตูเล็ก ๆ และโต๊ะมีขวดเขียนว่า "ดื่มฉัน" กับเค้กเขียนว่า "กินฉัน" ซึ่งทำให้อลิซย่อและขยายตัวจนท่วมท้น เธอได้พบตัวละครแปลก ๆ มากมาย เช่น หนูที่เล่าเรื่องแข่งวิ่งหมอก (caucus race), หญิงแม่ครัวที่เต็มไปด้วยพริก, และเด็กทารกที่กลายเป็นลูกหมูเมื่อพ่อครัวโกรธ

ต่อมาอลิซเดินทางผ่านสวนแห่งการพูดจาฟุ้งซ่าน ไปเจอแมวเชเชียร์ที่ยิ้มแรกร้าวและพูดให้เธอสับสน ตามด้วยปาร์ตี้น้ำชาของ 'Mad Hatter' และ 'March Hare' ที่ไม่รู้จักความหมายของเวลา ข้ามฉากมาเธอเข้าไปเล่นครอกเก้ากับราชินีหัวใจซึ่งใช้ฟลามิงโกเป็นไม้ตีและนกชนิดต่าง ๆ เป็นลูกบอล สุดท้ายเกิดเรื่องที่เป็นจุดไคลแมกซ์คือการพิจารณาคดีของคนงานแจกไพ่—อลิซโตขึ้นโดยไม่ตั้งใจ ท้าทายกฎประหลาดทั้งหมดของแดนมหัศจรรย์ จนสุดท้ายเธอตื่นขึ้นมาพบว่าเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพียงความฝันระหว่างนอนหลับริมฝั่งแม่น้ำ เป็นการผจญภัยที่เต็มไปด้วยตรรกะกลับหัวและภาพน่าขบขันซึ่งยังคงทำให้ฉันยิ้มได้เสมอ