อลิซในแดนมหัศจรรย์ 2 นักแสดงหลักมีใครบ้าง?

เราเป็นแฟนหนังแฟนตาซีที่ชอบดูรายละเอียดตัวละครเล็กๆ น้อยๆ ในฉากมากกว่าฉากบู๊ใหญ่ ๆ และเมื่อพูดถึง 'Alice in Wonderland' ฉบับภาพยนตร์ของผู้กำกับที่มีสไตล์เฉพาะ ตัวรายชื่อนักแสดงหลักที่โดดเด่นสำหรับฉันคือ: มียา วาซิโควสกา (Mia Wasikowska) รับบทเป็นอลิซ, จอห์นนี เดปป์ (Johnny Depp) ในบทมาดแฮตเทอร์, เฮเลนา บอนแฮม คาร์เตอร์ (Helena Bonham Carter) เป็นราชินีแดง, แอนน์ แฮทธาเวย์ (Anne Hathaway) เป็นราชินีขาว, และคริสปิน โกลเวอร์ (Crispin Glover) ที่เล่นเป็นตัวละครสำคัญอีกคนหนึ่ง ภาพรวมของการแคสต์ยังรวมถึงนักแสดงที่ทำหน้าที่พากย์หรือรับบทสนับสนุนที่เติมชีวิตให้โลกแฟนตาซีนี้ เช่น สตีเฟน ไฟร์ (Stephen Fry) ในเสียงของเจตซ์เชอร์แคท, ไมเคิล เชน (Michael Sheen) ในบทกระต่ายขาว, อลัน ริกแมน (Alan Rickman) ที่ให้เสียงตัวหนอนอับโซเล็ม, และคริสโตเฟอร์ ลี (Christopher Lee) ที่มีบทพากย์สำคัญอีกบทหนึ่ง การจัดทีมนักแสดงแบบผสมระหว่างนักแสดงเด็กหน้าใหม่กับคนที่มีประสบการณ์ด้านการพากย์ ทำให้ฉากแปลกประหลาดทั้งหลายมีมิติและน้ำหนัก การดูชื่อเหล่านี้แล้วจะเข้าใจว่าทำไมหนังถึงให้ความรู้สึกทั้งสวยงามและประหลาดไปพร้อมกัน — การแสดงของแต่ละคนเติมเต็มโลกที่มีทั้งความขบขันและความลึกลับได้อย่างลงตัว ทำให้ฉากอย่างงานน้ำชาของมาดแฮตเทอร์หรือฉากการเผชิญหน้ากับราชินีแดงมีพลังมากกว่าคำพูดลอยๆ เท่านั้น

ความทรงจำเกี่ยวกับ 'อลิซในแดนมหัศจรรย์' มักจะพาฉันกลับไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยความประหลาดและตัวละครที่ต่างคนต่างมีคาแรกเตอร์ชัดเจน ฉันมองว่า 'อลิซ' คือแกนกลางของเรื่อง เธอเป็นเด็กสาวที่ตกลงไปในโพรงกระต่ายแล้วพบว่าตัวเองโต-เล็กไปมา ทำให้ฉากเปลี่ยนสัดส่วนกลายเป็นเครื่องมือสำคัญในการสำรวจตัวตนและความอยากรู้อยากเห็น ต่อมาที่ฉันมักนึกถึงคือ 'กระต่ายขาว' ตัวรีบร้อนกับนาฬิกาในมือ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ผลักดันให้อลิซออกผจญภัยอย่างไม่ตั้งใจ โต๊ะน้ำชาของ 'เจ้าชายหมวกบ้า' กับ 'มาร์ช แฮร์' และ 'ดอร์มอซ' ก็เป็นอีกมุมที่ฉันหลงรัก ทั้งบทสนทนาที่ไม่มีตรรกะและความรู้สึกของเวลาแปลก ๆ ที่ทำให้ฉากนั้นทั้งน่าขำและน่าสะเทือนใจในคราวเดียว สุดท้าย 'ราชินีแห่งหัวใจ' กับคำสั่งสุดโหดว่า "ตัดหัวพวกมัน!" สะท้อนความไม่ยุติธรรมและความบ้าคลั่งของอำนาจได้อย่างเฉียบคม ฉากการเล่นครอกเก็ตที่ใช้นกฟลามิงโกเป็นไม้ตีเป็นหนึ่งในภาพที่ติดตาฉันมาก เพราะมันรวมความลึกลับ ความฮา และความรุนแรงแบบเย้ยหยันเอาไว้ในฉากเดียว มุมมองส่วนตัวคือเรื่องนี้ไม่ได้มีแค่ตัวละครหลักเพียงไม่กี่คน แต่เป็นการออกแบบตัวละครที่ทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ต่าง ๆ ซึ่งทำให้ทุกครั้งที่อ่านฉันค้นพบแง่มุมใหม่ ๆ ของเรื่องเสมอ

การกลับมาของ 'อลิซในแดนมหัศจรรย์ 2' พาฉันกลับเข้าไปในโลกที่คุ้นเคย แต่คราวนี้โทนเรื่องเน้นความคิดถึงและการแก้แค้นของหัวใจมากขึ้น ฉากเปิดแสดงให้เห็นว่าอลิซเติบโตขึ้น กลายเป็นกัปตันเรือที่มีหน้าที่และความฝันของตัวเอง ยามที่เธอกลับสู่แดนมหัศจรรย์เพื่อช่วยเพื่อนเก่าอย่างฮัทเตอร์ เรื่องราวเลยกลายเป็นการเดินทางของเวลา — ไม่ใช่แค่การผจญภัยแบบเดิม แต่เป็นการย้อนดูอดีตผ่านสิ่งที่เรียกว่าโครโนสเฟียร์ (Chronosphere) แล้วลองเปลี่ยนแปลงอดีตเพื่อแก้ไขบาดแผลในใจ ฉันชอบว่าภาพรวมของหนังไม่ได้มุ่งแต่การต่อสู้หรือฉากตะลุมบอน แต่ยอมถอยมาสำรวจความสูญเสีย การยอมรับ และการเติบโตของตัวละครหลัก แม้เรื่องจะมีความแฟนตาซีจัดเต็ม แต่แก่นคือบทเรียนเรื่องการปล่อยวางและการยอมรับชะตากรรม ซึ่งทำให้ฉากสุดท้ายดูมีน้ำหนักขึ้นกว่าภาคแรกอย่างชัดเจน

กลับมาที่ 'Alice Through the Looking Glass' ฉบับปี 2016 ตัวละครใหม่ที่โดดเด่นที่สุดคือ 'Time' (ยักษ์เวลา) ที่แสดงโดย Sacha Baron Cohen ตัวละครนี้เป็นผู้ควบคุมเวลาทั้งหมดในแดนมหัศจรรย์ มีบุคลิกหวงแหนอำนาจแต่ก็ขี้เล่นในแบบแปลกๆ นอกจากนี้ยังมี 'Mirana' ราชินีขาววัยเด็กที่เราได้เห็นเบื้องหลังความสัมพันธ์กับพี่สาวอย่าง 'Iracebeth' ราชินีแดง ก่อนจะกลายมาเป็นศัตรูกัน รวมถึงฉากแฟลชแบ็คที่แสดงให้เห็น 'Zanik Hightopp' ตัวละครใหม่ที่เป็นพ่อของ Mad Hatter ซึ่งช่วยอธิบายที่มาของครอบครัวฮัตเตอร์มากขึ้น

Disney+ เป็นที่แรกที่ควรเช็คเลย เพราะเขามีหนัง Disney เยอะมาก รวมถึง 'Alice Through the Looking Glass' ด้วย เคยนั่งดูกับน้องชายที่บ้านผ่านแพลตฟอร์มนี้ สัมผัสได้ถึงความสะดวกสบายของการดูหนังใหญ่บนจอทีวี ภาพคมชัด เสียงใส แถมมีซับไทยให้เลือกด้วย ถ้าใครชอบความบันเทิงแบบครบวงจรและไม่ต้องห่วงเรื่องคุณภาพ ก็แนะนำที่นี่เลย

ฉันหลงใหลในความซับซ้อนของตัวละครที่เรื่อง 'อลิซในแดนมรณะ' ปั้นออกมา — ทั้งคนที่เป็นเพื่อนและคนที่กลายเป็นศัตรูล้วนมีมิติที่ทำให้ใจเต้น Arisu เป็นศูนย์กลางของเรื่อง เขาเริ่มจากคนธรรมดาที่ถูกโยนเข้าไปในเกมโหดแล้วต้องเรียนรู้วิธีคิดเร็วและเลือกเส้นทางเพื่ออยู่รอด ความสัมพันธ์ของเขากับเพื่อนเก่าอย่าง Karube และ Chota เป็นเสมือนจุดยึดทางอารมณ์ในช่วงแรก พวกเขาเป็นสายสัมพันธ์มนุษย์ที่ทำให้โลกแห่งเกมยังคงมีความหมาย แต่การสูญเสียของพวกเขาก็เป็นเหตุผลสำคัญที่ผลักดัน Arisu ให้โตขึ้น Usagi เข้ามาเป็นพาร์ตเนอร์และคู่หูที่ต่างจากใคร เธอไม่ใช่คนเก่งเหนือมนุษย์ แต่มีสัญชาตญาณ ความเด็ดเดี่ยว และความสามารถในการเอาตัวรอดซึ่งเติมเต็มจุดอ่อนของ Arisu ความไว้วางใจระหว่าง Arisu กับ Usagi ค่อย ๆ พัฒนาเป็นพันธะที่เข้าใจได้โดยไม่ต้องพูดมาก อีกคนที่ต้องพูดถึงคือ Chishiya — ชายเย็นชาที่ใช้ปัญญาล้วน ๆ ในการเอาตัวรอด เขาเป็นทั้งพันธมิตรและปริศนา มุมมองของเขามักท้าทายจริยธรรมของ Arisu และทำให้เรื่องราวมีเส้นแบ่งระหว่างความถูกต้องและผลประโยชน์ชัดเจนขึ้น โดยสรุปโครงสร้างความสัมพันธ์เป็นเครือข่ายของการพึ่งพา ความสูญเสีย และการต่อรองทางจิตใจ ซึ่งทำให้การเดินทางของตัวละครทุกคนมีน้ำหนักขึ้น

นี่คือภาพรวมตัวละครหลักใน 'อลิซในแดน มรณะ' ฉบับมังงะที่ผมชอบเล่าให้เพื่อนฟังเสมอ ผมเริ่มจากตัวเอกอย่าง อาริสึ (Arisu) ที่เป็นคนธรรมดาที่ถูกดึงเข้าไปสู่โลกของเกมโหด เขาทำหน้าที่เป็นนักแก้ปริศนา ใช้ตรรกะกับสัญชาตญาณเพื่อหาทางรอดและช่วยเพื่อนร่วมทีม ซึ่งการเติบโตของเขาไม่ได้มาจากพลังพิเศษ แต่จากการเรียนรู้จะตัดสินใจเมื่อความเสี่ยงสูงสุด อยากพูดถึง ยูซุฮะ 'อูซางิ' ด้วย — เธอเป็นคนที่มีทักษะภาคสนาม เก่งเรื่องการปีนป่ายและหาเส้นทางหนี เธอไม่ใช่แค่ผู้ร่วมทางที่น่ารัก แต่เป็นคนที่สร้างสมดุลให้กับกลุ่มเวลาวิกฤต จังหวะที่เธอช่วยอาริสึคือหนึ่งในฉากที่ยังคงติดตา ส่วน ชุนทาโร่ 'ชิชิยะ' นั้นเยือกเย็นและเจ้าแผนการ เขามองเกมเป็นแผงกระดานและมักจะคาดเดาคนอื่นได้ดี การกระทำของเขามีทั้งแรงจูงใจส่วนตัวและความลึกลับที่ค่อยๆ เผย อีกคนที่ต้องพูดถึงคือตัวละครที่เป็นเพื่อนร่วมทีมประเภทปฏิบัติการ—คะรึเบะ (Karube) กับคนอื่นๆ ที่บางคนเลือกจะเสี่ยงหรือเสียสละเพื่อต่อชีวิตให้คนที่เหลือ เรื่องราวไม่ได้มีแค่การเอาชีวิตรอดเท่านั้น แต่ยังเป็นการสำรวจว่ามิตรภาพ ความกลัว และความผิดพลาดผลักดันตัวละครไปทางไหน ใครชนะก็ไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่เก่งที่สุด แต่เป็นคนที่รู้จักเลือกในเวลาที่ยากที่สุด

ฉันมองว่าภาคสองเลือกเดินทางทางอารมณ์ที่ต่างจากภาคแรกอย่างชัดเจน ภาคแรกของ 'อลิซผจญภัยในแดนมหัศจรรย์' ให้ความรู้สึกเหมือนงานแฟนตาซีฉับไว เต็มไปด้วยการออกแบบโลกที่ฉูดฉาดและภาพนิ่งๆ ที่ทำให้เราหลงใหล ส่วนภาคสองกลับค่อยๆ คลายความแปลกประหลาดนั้นออก แล้วหันมาจับประเด็นเรื่องเวลา ความเสียใจ และการไถ่บาปของตัวละครบางคนมากขึ้น ฉากในภาคสองที่เป็นการย้อนอดีตหรือการพบกับตัวเองในวัยก่อน ๆ ทำให้โทนภาพและจังหวะเปลี่ยนจากความสนุกแบบฉับพลันมาเป็นสิ่งที่ต้องใช้ความรู้สึกดู ในแง่โครงเรื่อง ภาคแรกวางตัวเป็นการผจญภัยชิ้นต่อชิ้น อาศัยความรู้สึกอัศจรรย์และตัวละครสีสันสดใสเป็นแรงขับ แต่ภาคสองเอาโครงเรื่องมาเป็นตัวกำหนดความเคลื่อนไหวของตัวละคร สำคัญที่การแก้ไขอดีตหรือการเดินทางข้ามเวลา ซึ่งทำให้ตัวละครอย่างหมวกใบใหญ่มีมิติและจุดเปลี่ยนทางใจมากขึ้น นั่นทำให้ฉันรู้สึกว่าภาคสองเป็นงานที่โตขึ้นและกล้าเจาะลึกความเจ็บปวดมากกว่าแค่โชว์โลกแฟนตาซีอย่างเดียว