อ่อมคืออาหารควรทานคู่กับข้าวสวยหรือข้าวเหนียว

กลิ่นสมุนไพรของ 'อ่อม' กระทบจมูกก่อนเสมอ ทำให้รู้เลยว่านี่ไม่ใช่แค่ซุปธรรมดา แต่เป็นรสชาติของอีสานบ้านเฮา อธิบายแบบตรงไปตรงมา 'อ่อม' คืออาหารพวกแกง/ต้มแบบอีสาน (มีรากมาจากอาหารลาวด้วย) ที่เน้นเนื้อสัตว์กับผักพื้นบ้านเคี่ยวในน้ำซุปปรุงรสด้วยของพื้นถิ่น รสโดยรวมจะออกสมุนไพร เผ็ด และมีความเค็ม-หอมจากวัตถุดิบหมักที่คนอีสานชอบใช้ ส่วนผสมหลักที่พบได้บ่อยคือเนื้อสัตว์อย่างหมู ไก่ หรือเนื้อวัว และบางสูตรใช้อาหารทะเลเช่นปลา รวมไปถึงหน่อไม้หรือผักสดๆ ที่หาได้ในท้องถิ่น เครื่องเทศสำคัญได้แก่ตะไคร้ ข่า ใบมะกรูด หอมแดง และพริกสดหรือพริกแห้ง ย้ำว่า 'ปลาร้า' ถือเป็นหัวใจของรสอีสานในหลายสูตร เพราะให้กลิ่น-รสลุ่มลึกแบบที่น้ำปลาทั่วไปให้ไม่ได้ ส่วนวิธีการทำไม่ได้ซับซ้อนนัก นำเนื้อกับหน่อไม้หรืิอผักมาต้มจนเปื่อย ใส่สมุนไพรลงไปเคี่ยวพอให้กลิ่นขึ้น แล้วชิมปรับรสด้วยปลาเค็มหรือปลาร้า บางพื้นที่นิยมโรยผักชีลาวหรือผักพื้นบ้านเพิ่มความหอม ปรุงให้รสเข้มข้นเล็กน้อยเพราะเวลารับประทานคนมักกินคู่กับข้าวเหนียวหรือข้าวสวยที่ช่วยตัด ความรสจัดของอ่อมได้ดี โดยสไตล์และวัตถุดิบจะเปลี่ยนไปตามชุมชน — บางที่เน้นใส่เลือดหรือเครื่องใน บางที่ใส่เห็ดป่าและผักท้องถิ่น ทำให้มีความหลากหลายสูง เวลาเจออ่อมร้อนๆ ในตลาดสด เราจะนึกถึงมื้อเที่ยงที่เรียบง่ายแต่น่าจดจำ มันไม่ใช่แค่อาหารเป็นจานๆ แต่คือประวัติศาสตร์รสชาติของคนอีสานที่ใช้วัตถุดิบใกล้ตัวปรุงอาหารอย่างภูมิปัญญา ถ้าอยากลอง แนะนำเริ่มจากอ่อมธรรมดาๆ ใส่เนื้อและหน่อไม้แล้วลองชิมความเปลี่ยนแปลงเมื่อมีปลาร้าหรือสมุนไพรเพิ่มเข้าไป จะเห็นภาพการปรุงของคนท้องถิ่นชัดขึ้น และก็จะเข้าใจว่าเพราะเหตุใดอ่อมถึงอยู่ในใจคนบ้านเดียวกันได้ยาวนาน

ชอบจัดจานกับช้อนส้อมให้เป็นงานศิลป์ที่กินได้มากกว่าจะทำแค่ให้เรียบร้อยบนโต๊ะอาหาร วิธีง่ายๆ ที่ทำให้ภาพรวมดูดีคือเริ่มจากการกำหนด ‘จุดศูนย์กลาง’ ของสายตา นั่นคือจานใหญ่หรือชามหลัก วางไว้ตรงกลางแล้วจัดช้อนส้อมให้สมดุลกับรูปร่างจาน: ใส่ส้อมทางซ้าย ใส่มีดและช้อนทางขวาโดยให้คมมีดหันเข้าหาจาน เส้นแนวนอนของด้ามช้อนส้อมควรขนานกันเพื่อความเป็นระเบียบและสายตาไม่กระเจิง ส่วนช้อนส้อมที่ใช้จิ้มของหวานสามารถวางเหนือจานในแนวนอนหรือเก็บไว้ด้านบนของที่ตั้งจานถ้าต้องการความเป็นทางการ การเล่นเรื่องพื้นผิวและสีช่วยเพิ่มความสวยงามได้มาก เลือกผ้าเช็ดปากที่มีสีตัดกับจานแต่เข้ากับโทนรวม เช่น จานลายดินเผาสีน้ำตาลเข้มกับผ้าลินินครีม จะทำให้มีมิติ วางแก้วสำหรับน้ำและแก้วไวน์ชิดด้านบนขวาในแนวเฉียงเล็กน้อย และถ้าจัดดอกไม้เป็นศูนย์กลางควรเลือกช่อเตี้ยๆ เพื่อไม่บดบังการมองเห็นระหว่างแขก พอจัดเสร็จแล้วภาพรวมจะดูเป็นระเบียบแต่ยังมีความอบอุ่น เหมาะทั้งมื้อเย็นสบายๆ และงานเลี้ยงเล็กๆ ที่อยากให้แขกประทับใจ

อ่อมเป็นเมนูอีสานที่ทำง่ายกว่าที่คนทั่วไปคิดไว้มาก และวัสดุที่ต้องเตรียมไม่กี่อย่างก็ได้รสกลมกล่อมแล้ว ฉันมักเริ่มจากการตัดสินใจว่าจะทำอ่อมแบบเนื้อหรือแบบผัก เพราะส่วนผสมหลักจะเปลี่ยนตามนั้น — ถ้าเลือกหมูหรือไก่ก็ต้องเตรียมเนื้อสดให้พอประมาณ แต่ถ้าอยากกินแบบเบา ๆ ก็ใช้ผักหรือหน่อไม้แทน วัตถุดิบพื้นฐานที่ควรมี ได้แก่ เนื้อสัตว์หรือผักตามชอบ (เช่น หมูสับ ชิ้นเล็ก ๆ หรือหน่อไม้ต้ม) ตะไคร้ซอยบาง ๆ หอมแดงบุบ กระเทียมบุบ พริกแห้งหรือพริกสดสำหรับเผ็ด ปรุงรสด้วยน้ำปลาและเกลือ ถ้าชอบกลิ่นเข้มข้นให้เพิ่มปลาร้าต้มสุกเล็กน้อย สมุนไพรเพิ่มความหอมเช่น ใบมะกรูดซอยและข่าแผ่นบาง ๆ ช่วยให้รสชาติมีมิติ ใบผักกินเคียงที่เข้ากันได้ดีคือผักหวานบ้านหรือใบแมงลักซอยละเอียด เทคนิคเล็ก ๆ ที่ฉันมักใช้คือการคั่วพริกและหอมแดงก่อนตำเล็กน้อยเพื่อให้กลิ่นหอมขึ้น แล้วก็เคี่ยวน้ำซุปด้วยกระดูกหรือหนังหมูเล็กน้อยถ้าต้องการน้ำซุปกลมกล่อม แต่ถ้าอยากให้อ่อมใสและเบา ให้ลวกเนื้อกับผักในน้ำเดือดแล้วปรุงรสท้ายสุด การเติมหน่อไม้ต้มจะให้เท็กซ์เจอร์ที่ดี ส่วนผักทั่วไปอีกอย่างหนึ่งคือใส่มะเขือเปราะหั่นลูกเต๋าแล้วเคี่ยวพอเปื่อยนิด ๆ ก็ได้รสหวานธรรมชาติ สุดท้ายปรับความเค็มด้วยน้ำปลาและเติมมะนาวหรือมะขามเปียกเล็กน้อยถ้าชอบรสเปรี้ยวฉันมักเสิร์ฟอ่อมกับข้าวเหนียวร้อน ๆ และผักลวกอ่อน ๆ ดีอย่างยิ่งสำหรับมื้อเย็นที่ต้องการความอุ่นใจและเรียบง่าย

วันอังคารที่เป็นวันพระมักทำให้การตัดสินใจเรื่องอาหารละเอียดขึ้นกว่าปกติ เพราะอยากได้ทั้งความเรียบง่ายและความเคารพในบรรยากาศของวัน ในมุมของคนทำกับข้าวที่ชอบให้ทุกคนทานอิ่มและสบายท้อง ผมมักจะเลือกเมนูเน้นผักและเต้าหู้เป็นหลัก เช่น 'แกงจืดเต้าหู้เห็ด' ที่ต้มแบบใส น้ำซุปใส ๆ โรยต้นหอมและพริกไทยเล็กน้อย อร่อยและไม่หนักท้อง อีกจานที่ทำบ่อยคือ 'ผักลวกหลากชนิด' เสิร์ฟกับเต้าเจี้ยวหรือซอสน้ำมันงา ซึ่งเป็นตัวเลือกที่ดีเมื่อต้องการความสดและวิตามินสูง หากอยากมีรสชาติอบอุ่นสบาย ๆ การทำ 'ต้มจืดผักรวมกับมิโสะเล็กน้อย' ก็ช่วยให้มื้อไม่จืดเกินไปและยังคงความอ่อนโยนของวันพระ เรื่องของขนมและเครื่องดื่ม ผมชอบให้มีผลไม้ตามฤดูกาล เช่น ส้มโอหรือมะม่วงสุกหั่นเตรียมไว้แทนของหวานหนัก ๆ บางครั้งก็ทำ 'กล้วยเชื่อมแบบหวานน้อย' ให้เป็นตัวเลือกสำหรับคนที่อยากได้ความหวานเล็ก ๆ หลังมื้อเย็น สรุปคือมื้อในวันพระที่ดีควรเป็นอาหารที่ย่อยง่าย ไม่หนักท้อง และให้ความรู้สึกสงบ รวมถึงทำให้กายและใจรู้สึกเบาขึ้นหลังทาน

กลิ่นสมุนไพรในอ่อมพาฉันกลับไปยังมื้อเย็นที่บ้านเกิด ถึงแม้มือนั้นจะไม่ใช่ของฉันแล้ว แต่ภาพหม้อดินเดือดร้อน ๆ กับสมุนไพรซอยละเอียดยังชัดเจนอยู่เสมอ ผมเล่าแบบคนที่เคยกินอ่อมมาตั้งแต่เด็ก: อ่อมเป็นเมนูที่มีต้นกำเนิดจากชาวลาวในภาคอีสานของไทย ซึ่งมีรากร่วมกับอาหารพื้นบ้านของลาวข้ามฝั่ง เมนูนี้โดดเด่นเพราะการใช้สมุนไพรสด เครื่องเทศท้องถิ่น และบางครั้งใส่ปลาร้าหรือปลาส้มเพื่อเพิ่มรสชาติที่เข้มข้นแบบท้องถิ่น ภาพรวมทางวัฒนธรรมของอ่อมคือการเป็นอาหารครอบครัวที่เตรียมกันง่ายและปรับได้ตามวัตถุดิบที่มี ในหลายชุมชนอีสานจะทำอ่อมจากเนื้อหมู ไก่ หรือปลาน้ำจืด ใส่ตะไคร้ ใบแมงลัก หอมแดง ข่า ใบมะกรูด พริก และแครอทหรือผักท้องถิ่นอื่น ๆ น้ำซุปจะไม่ข้นแบบแกงไทยกลาง แต่จะเป็นซุปใสที่หอมสมุนไพร มีทั้งแบบแห้งที่เคี่ยวจนหมูรสเข้ม และแบบน้ำซุปร้อน ๆ ช่วยให้กินกับข้าวเหนียวแล้วอร่อยมาก ความใกล้เคียงกับเมนูอื่นอย่าง 'ลาบ' หรือ 'น้ำตก' คือการใช้สมุนไพรและรสจัด แต่อ่อมออกมาเป็นสตูว์/แกงที่กินร้อนเป็นอาหารจานหลัก ไม่ใช่อาหารยำเย็น ในมุมมองของคนท้องถิ่น อ่อมไม่ได้เป็นแค่ของกิน แต่มันคือความทรงจำงานบุญ งานบวช งานเลี้ยงบ้าน การที่คนในครัวมีสูตรเฉพาะตัวทำให้อ่อมของแต่ละครอบครัวมีเอกลักษณ์ บางบ้านเน้นปลาร้าให้กลิ่นจัด ในขณะที่บางบ้านใช้น้ำปลาและสมุนไพรสดจนหอมสะอาด ปัจจุบันเมนูนี้เริ่มถูกพูดถึงในร้านอาหารสมัยใหม่ที่นำสมุนไพรอีสานมาปรับรสให้ละมุนขึ้น แต่สำหรับผมแล้ว ต่อให้ได้ลิ้มรสเวอร์ชันฟิวชั่นกี่ครั้ง ก็มักจะชอบรสอ่อมแบบบ้าน ๆ ที่คุ้นเคยมากกว่า มื้ออ่อมในวันฝนตกกับข้าวเหนียวร้อน ๆ นั่นแหละคือเสียงเรียกของบ้านที่ไม่เคยจางหาย

สตรีทฟู้ดเกาหลีที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นสิ่งปลอบใจยามหนาวอย่าง 'ออมุก' เป็นปลากัดรูปแบบหนึ่งที่ผ่านการบดและปรุงรสจนกลายเป็นแผ่นหรือก้อน มีทั้งทอดและต้ม จัดเสิร์ฟบนไม้เสียบจุ่มน้ำซุปร้อนๆ ซึ่งฉันมักจะนึกถึงรสชาติเค็มเล็กน้อยกับความหนึบของเนื้อปลา การเกิดของ 'ออมุก' เกิดขึ้นจากการผสมผสานวัตถุดิบท้องถิ่นกับเทคนิคการแปรรูปปลาในเมืองท่า ช่วงแรกเริ่มมีการพัฒนาเพื่อเก็บรักษาและแปรรูปปลาให้กินได้นานขึ้น ก่อนจะกลายเป็นของขายบนแผงริมถนน เมนูที่พบได้บ่อยคือไม้เสียบจุ่มซุป ใส่ในสุกี้หรือผัดรวมกับแป้งต๊อก เสน่ห์ของมันคือความเรียบง่ายและการปรับตัว—จะเป็นของว่าง จานหลัก หรือส่วนผสมในซุปก็รอดทั้งนั้น ในฐานะคนชอบตามรอยรสชาติแบบบ้านๆ ผมชอบที่จะคิดถึง 'ออมุก' เป็นตัวแทนของความอบอุ่นในถ้วยซุปยามค่ำ คืนหนึ่งที่มีลมหนาว เดินผ่านแผงขายแล้วได้ไม้หนึ่งชิ้นคือความสุขแบบตรงไปตรงมา

การจะทำอ่อมมังสวิรัติให้อร่อยต้องเริ่มจากการสร้าง 'ความลึก' ให้กับน้ำแกงก่อนเป็นอันดับแรก ผมมักให้ความสำคัญกับน้ำซุปที่มีอูมามิชัดเจนโดยไม่ต้องพึ่งเนื้อสัตว์: ใช้เห็ดแห้งอย่างเห็ดหอมหรือเห็ดหิน ต้มรวมกับรากผักชี กระเทียม และหัวหอมจนกลิ่นหอม แล้วกรองเก็บน้ำไว้ ตรงนี้ถ้ามีสาหร่ายคอมบุหรือสาหร่ายทะเลบางๆ ก็ใส่เพิ่มเพื่ออูมามิตัวช่วยอีกชั้น ส่วนถ้าชอบกลิ่นควันเล็กน้อย การเติมเต้าหู้ทอดกรอบลงไปตอนท้ายจะช่วยให้สัมผัสที่ใกล้เคียงกับเนื้อได้ดี การจัดวางเท็กซ์เจอร์สำคัญไม่แพ้รสชาติ ผมมักผสมทั้งเต้าหู้แข็งหั่นชิ้นใหญ่ เส้นข้าวโพดหรือหน่อไม้ฉ่ำๆ และเห็ดนางรมผัดไฟให้มีขอบกรอบเล็กน้อย เพื่อให้คำแรกที่กินไม่รู้สึกน่าเบื่อ นอกจากนั้นการใส่ข้าวคั่วหรือถั่วลิสงคั่วบดบางส่วนลงไปก่อนเสิร์ฟจะให้ความรู้สึก 'เต็ม' ในปาก ที่สำคัญคือสมดุลรส: อ่อมควรมีรสเปรี้ยวจากมะขามเปียกหรือมะนาว รสหวานจากน้ำตาลปี๊บเล็กน้อย และรสเค็มจากซีอิ๊วแทนน้ำปลา การชิมและปรับรสชาติตอนท้ายช่วยให้ได้อ่อมที่กลม เทคนิคสุดท้ายที่ผมย้ำอยู่เสมอคือการเติมสมุนไพรสดในจังหวะที่ถูกต้อง ใบมะกรูดฉีก ลวกใบโหระพาหรือผักชีลาวก่อนเสิร์ฟช่วยยกกลิ่นให้สดขึ้น แต่ถาต้มร่วมตลอดเวลา กลิ่นจะหาย ยิ่งไปกว่านั้น การเคี่ยวช้าๆ ให้เครื่องแกงซึมเข้าเนื้อเต้าหู้และเห็ดจะทำให้อ่อมมีรสเข้มข้นขึ้น การใช้ภาชนะที่เก็บความร้อนได้ดีจะทำให้อาหารอบอวลและรสชาติเข้ากันดียิ่งขึ้น ลองปรับสัดส่วนของเครื่องปรุงทีละนิดและจดไว้เป็นสูตรของตัวเอง แล้วจะรู้สึกว่าวัตถุดิบธรรมดากลายเป็นอ่อมมังสวิรัติที่กินแล้วอบอุ่นใจได้อย่างไม่น่าเชื่อ

มีหลายมุมมองที่ทำให้การเลือกระหว่างอ่าน 'ท่านและข้า วาสนา ครองคู่' แบบนิยายกับแบบเว็บตูนแตกต่างกันอย่างชัดเจน และผมอยากเล่าในมุมของผู้ใหญ่ที่ติดตามเรื่องเล่าอย่างละเอียดหน่อย ดิฉันมักเริ่มจากความชอบด้านรายละเอียด: ถาต้องการการลงลึกในจิตใจตัวละคร ฉากบรรยายบรรยากาศ และภาษาที่สื่อความหมายซับซ้อน นิยายจะตอบโจทย์ได้ดีกว่าเพราะผู้เขียนมีพื้นที่ขยายความคิด อ่านแล้วจะได้เห็นมิติของความสัมพันธ์และโลกทัศน์ของตัวละครที่บางครั้งเว็บตูนอาจต้องย่อลงเพื่อให้พอดีกับกรอบภาพ ตัวอย่างที่ชัดเจนสำหรับผมคือความต่างระหว่างการอ่านฉากคล้าย ๆ กันในงานที่มีทั้งนิยายและภาพ เช่นความรู้สึกที่ละเอียดอ่อนระหว่างสองตัวละคร มักจะถูกถ่ายทอดในนิยายด้วยประโยคสั้น ๆ ที่เต็มไปด้วยน้ำเสียงและการเปรียบเทียบ ขณะที่ภาพวาดในเว็บตูนจะเน้นพลังทางสายตาและโมเมนต์สำคัญ อย่างไรก็ตาม ประสบการณ์การอ่านเว็บตูนก็มีเสน่ห์ที่ไม่ควรมองข้าม ส่วนตัวผมชอบเวอร์ชันเว็บตูนเมื่ออยากเห็นคาแรกเตอร์และชุดฉากเป็นรูปธรรม จังหวะคอมพ์และการจัดแผงภาพทำให้ฉากโรแมนติกหรือการเผชิญหน้ามีพลังทันที เหมือนตอนที่ดูฉากเด็ด ๆ ใน 'Solo Leveling' ที่ภาพตอกย้ำความรู้สึกได้รวดเร็ว แต่เว็บตูนมักต้องตัดตอนเนื้อหาเพื่อรักษาจังหวะ บางประเด็นเชิงคิดหรือมงคลของโลกอาจถูกย่อหรือเปลี่ยนมุมมองไปบ้าง ดังนั้นผมมักแนะนำให้เลือกตามจุดประสงค์: อยากอินเร็ว อยากเห็นภาพสวยๆ เลือกเว็บตูนก่อน แต่ถ้าอยากดื่มด่ำกับการบรรยายและความลึกของตัวละคร ให้เปิดนิยายเป็นหลัก คนที่มีเวลาน้อยอาจเริ่มจากเว็บตูนเพื่อรู้โครงเรื่องก่อนค่อยกลับมาอ่านนิยายเมื่อต้องการรายละเอียดเพิ่มเติม สุดท้ายแล้วการอ่านสองเวอร์ชันซ้อนกันกลับให้รสชาติที่ครบถ้วนกว่าการจำกัดตัวเองเพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง

อ่อมสำหรับคนอีสานมักถูกมองว่าเป็นอาหารที่กินได้ทุกวัน แต่ถ้าจะพูดถึงเทศกาลที่มักเห็นอ่อมปรากฏบ่อย ๆ ก็คงต้องยกให้เทศกาลสงกรานต์และงานบุญประจำหมู่บ้าน ฉันชอบนึกภาพหม้ออ่อมลอยควันตั้งกลางลานบ้าน ตอนที่ญาติพี่น้องกลับมาหากัน ช่วงสงกรานต์ที่คนกลับภูมิลำเนาเป็นภาพจำ: ข้าวเหนียว, ส้มตำ, ปลาเผา แล้วก็อ่อมที่มีทั้งอ่อมปลา อ่อมไก่ หรืออ่อมผักป่าซึ่งรสชาติดั้งเดิมมักใช้ปลาร้าหรือกะปิเป็นเบส เครื่องสมุนไพรท้องถิ่นเช่นตะไคร้ ข่า ใบแมงลัก และผักหวานเข้ามาทำให้กลิ่นหอมและความเผ็ดร้อนของอ่อมมีมิติ การได้ตักอ่อมร้อน ๆ ระหว่างคุยหัวเราะกับญาติมันให้ความรู้สึกอุ่นใจแบบบ้าน ๆ ที่ไม่ค่อยหาได้ในเมืองใหญ่ คนที่โตมาในชนบทจะบอกอีกมุมว่าอ่อมไม่ได้จำกัดแค่สงกรานต์ เพราะงานบุญอย่าง 'บุญบั้งไฟ' หรือวันทำบุญประจำหมู่บ้านก็มักจะมีหม้ออ่อมใหญ่ ๆ เสิร์ฟให้คนมากินร่วมกัน ในงานแบบนั้นอ่อมมักจะทำปริมาณเยอะ ใส่เนื้อสัตว์หลายอย่างเพื่อให้เข้ากับจำนวนคนที่มา บางบ้านยังใส่ผักป่าและเห็ดตามฤดูกาล ทำให้อ่อมแต่ละหม้อมีเอกลักษณ์ไม่ซ้ำกันเลย เรื่องนี้ทำให้รู้สึกว่าการกินอ่อมเป็นการร่วมแบ่งปันและยืนยันความเป็นชุมชนมากกว่าจะเป็นแค่เมนูธรรมดาๆ ถ้ามองในเชิงรสชาติและการเตรียม อ่อมมีความยืดหยุ่นสูง ผมชอบอ่อมปลาช่อนที่เคี่ยวจนปลานุ่มแล้วปล่อยให้เครื่องเทศซึมเข้าเนื้อ อีกคนอาจชอบอ่อมไก่ใส่หน่อไม้และผักพื้นบ้าน ความหลากหลายนี้ทำให้อ่อมสามารถปรับตัวเข้ากับเหตุการณ์ต่าง ๆ ได้ ทั้งงานเลี้ยงทั่วไป งานแต่งงาน หรือแม้แต่เป็นอาหารถวายพระในพิธีสงฆ์ สรุปคืออ่อมเป็นเมนูที่แม้จะกินได้ทุกเวลา แต่จะโดดเด่นที่สุดในเทศกาลที่คนกลับมาอยู่รวมกันและต้องการอาหารที่อุ่นใจและอิ่มท้อง—แบบที่กินแล้วได้คุยและได้เชื่อมความสัมพันธ์ไปพร้อมกัน

หม่าล่าเป็นอาหารที่สามารถปรับแต่งได้หลากหลายตามความชอบ แต่ถ้าถามถึงเนื้อสัตว์ที่ลงตัวที่สุดสำหรับฉันคงหนีไม่พ้นเนื้อหมูสไลซ์บางๆ เนื้อหมูมีความมันพอเหมาะ เมื่อโดนน้ำซุปเผ็ดร้อนของหม่าล่า มันจะซึมซับรสชาติได้ดีโดยไม่แห้งจนเกินไป เคยลองใส่เนื้อวัวเช่นสันนอก แต่บางครั้งเนื้ออาจแข็งเกินไปเมื่อโดนความร้อนสูง ส่วนเนื้อไก่ก็อร่อยแต่ขาดความมันที่ช่วยเสริมรสชาติของหม่าล่า หมูจึงเป็นตัวเลือกที่ลงตัวที่สุดในความคิดของคนที่ชอบความสมดุลระหว่างรสชาติและเนื้อสัมผัส