ตรงกันข้ามกับภาพลักษณ์แข็งแกร่งภายนอก ผมเห็นเคซีนเป็นผู้ให้ความปลอบประโลมเชิงยุทธศาสตร์ในหลายจังหวะของเรื่อง โดยเฉพาะฉากที่เขายอมถอยเพื่อให้คนอื่นได้เดินหน้า—ฉากแบบนี้ทำให้ผมนึกถึงมิติความสัมพันธ์แบบพ่อ-ลูกหรือครู-ศิษย์ที่ปรากฏใน 'The Last of Us' แต่เคซีนถูกวางให้เป็นผู้มีเหตุผลมากกว่าอารมณ์