เคนชิน ในภาพยนตร์คนแสดงต่างจากมังงะอย่างไรบ้าง?

การได้ดูฉบับหนังคนแสดงของ 'รูโรนิ เคนชิน' ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวละครถูกปรับให้กระชับและมีน้ำหนักทันทีเมื่อเทียบกับมังงะ เนื้อเรื่องหลักยังคงแกนเดียวกันคืออดีตของเคนชินกับการไถ่บาป แต่ผู้สร้างต้องตัดรายละเอียดรองจำนวนมาก ทำให้บางฉากที่ในมังงะให้เวลาขยายความความคิดภายในหรือแบ็กสตอรี่มาก ๆ กลายเป็นฉากที่อธิบายผ่านการกระทำแทน ตัวอย่างเช่นเส้นเรื่องของตัวละครรองบางคนถูกย่อจนความสัมพันธ์กับเคนชินดูรวบรัดกว่าเดิม อีกทั้งโทนของเรื่องก็ถูกดึงให้หนักกว่าในบางช่วง — มังงะมีมุกตลกและโมเมนต์อบอุ่นแทรกเป็นระยะ แต่หนังเลือกเน้นความจริงจังเพื่อให้ภาพรวมสอดคล้องกับการต่อสู้และฉากแอ็กชัน การนำฉากต่อสู้จากหน้ากระดาษมาสู่การถ่ายทำจริงมีทั้งข้อได้เปรียบและข้อจำกัด การออกแบบท่าต่อสู้เน้นความเรียลและพละกำลังของนักแสดงมากกว่าท่าฟันเว้าแบบการ์ตูน ผลลัพธ์คือฉากบู๊บางตอนดูหนักแน่นและมีแรงกระแทก แต่สูญเสียความพลิ้วของภาพลายเส้นในมังงะไปบ้าง นอกจากนี้เสียงและมุมกล้องถูกใช้เป็นเครื่องมือเล่าเรื่องแทนคติความคิดภายในของตัวละครหลายฉาก ฉะนั้นคนที่หวังเห็นทุกช็อตเหมือนมังงะต้นฉบับอาจรู้สึกขาด แต่ในแง่ของการสร้างอารมณ์ภาพยนตร์ฉบับนี้ทำหน้าที่ได้ดี สรุปแบบไม่ต้องการสรุปย้ำมากนักคือฉบับหนังเลือกเดินเส้นทางเป็นงานภาพยนตร์ที่ยึดแกนจากมังงะ แต่กล้าตัดและปรับเพื่อให้รวบรัดและเข้มข้นขึ้น ถ้ามองว่าเป็นการตีความอีกเวอร์ชัน มันมีเสน่ห์เฉพาะตัวที่ทำให้ผมยิ้มได้เวลาเห็นฉากสำคัญบางฉากถูกตีความใหม่ แม้จะเสียดายรายละเอียดบางส่วน แต่ก็สนุกกับการดูเคนชินในมิติที่ต่างออกไป

ความเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนที่สุดระหว่างฉบับภาพยนตร์ของ 'เคนชิน ซามูไรพเนจร' ภาค 3 กับมังงะคือลำดับและความละเอียดของเรื่องราวที่ถูกย่อรวมและปรับโทนให้เหมาะกับหน้าจอใหญ่ ในมังงะฉากการเมืองเบื้องหลังของยุคเมจิและแรงจูงใจเชิงกลยุทธ์ของตัวร้ายอย่างชิชิโอถูกเปิดเผยอย่างค่อยเป็นค่อยไป มีการขยายความการปะทะทั้งทางความคิดและอุดมการณ์ ทำให้บทสรุปของการต่อสู้ไม่ใช่แค่การฟาดฟันทางกายเท่านั้น แต่ยังมีน้ำหนักทางประวัติศาสตร์ ความขัดแย้งภายในของตัวละครหลายตัว และการพัฒนาตัวละครรองที่ใช้หน้ากระดาษเยอะพอสมควร ในเวอร์ชันภาพยนตร์ ฉันรู้สึกว่าโปรดักชันเลือกเน้นจังหวะอารมณ์และการแสดงออกทางกายภาพมากขึ้น ฉากต่อสู้ถูกออกแบบมาเพื่อความเข้มข้นและความรุนแรงที่จับตาได้ทันที โดยบางซีนจากมังงะถูกตัดหรือย่อ ทำให้พล็อตเดินเร็วขึ้นและความซับซ้อนของแผนการต่างๆ ถูกบีบให้สั้นลง ตัวละครบางคนที่ในมังงะมีโมเมนต์ภายในยาว ๆ จึงถูกเปลี่ยนให้แสดงออกด้วยการกระทำหรือบทพูดสั้น ๆ แทน สรุปคือหนังรักษาแก่นหลักของ arc เอาไว้ แต่ลดรายละเอียดปลีกย่อยด้านการเมืองและฉากรองเพื่อให้คนดูทั่วไปเข้าถึงได้ง่ายขึ้นและไม่หลุดจังหวะของหนังโรง

ประเด็นที่ทำให้ตื่นเต้นเสมอเมื่อเปรียบเทียบฉบับภาพยนตร์และมังงะของ 'เคนชิน ซามูไรพเนจร' ภาคแรกคือความรู้สึกของเรื่องที่เปลี่ยนไปตามขีดจำกัดและจุดแข็งของแต่ละสื่อ ผมมองว่ามังงะของโนบูฮิโระ วัตสุกิให้พื้นที่กับการปูตัวละคร ฉากหลัง และมุกตลกย่อยๆ ที่ทำให้โลกของเคนชินมีน้ำหนัก ในขณะที่ภาพยนตร์เลือกกระชับเส้นเรื่อง ปรับจังหวะ และเน้นการต่อสู้อย่างเข้มข้นเพื่อให้คนดูที่ไม่เคยอ่านตามทันและรู้สึกตื่นเต้นตั้งแต่ต้นเรื่อง การปรับตัวในภาพยนตร์ทำให้บางตัวละครหรือเหตุการณ์ถูกย่อส่วนหรือรวมบทบาทกันเพื่อให้เรื่องราวเดินหน้าได้เร็วขึ้น เช่นความสัมพันธ์ระหว่างเคนชินกับคาโอะรุหรือการแนะนำซาโนสุเกะ อาจถูกทำให้ง่ายลงแต่ก็แลกมาด้วยโมเมนต์ที่ทรงพลังกว่าเดิมในฉากสำคัญๆ ฉากต่อสู้ถูกออกแบบมาให้สมจริงและมีพลังทางสายตา ด้วยการใช้บทร่างกายจริง การใช้ดาบจริง และคิวบู๊ที่สมูทมากขึ้น จึงให้ความรู้สึกแตกต่างจากมังงะที่บางครั้งใช้เฟรม คัท และเอฟเฟกต์ภาพเพื่อสื่อจังหวะหรือความเว่อร์วังของท่าไม้ตาย ความโหดร้ายของการสู้ในหนังจึงรู้สึกดิบและใกล้ตัวมากกว่า ส่วนมังงะจะมีช่องให้จินตนาการและความโหดถูกกรองผ่านสไตล์การวาดของผู้แต่ง อีกส่วนที่ชัดคือโทนของเรื่องในภาพยนตร์มักจะจริงจังและดาร์กขึ้น ในขณะที่มังงะมีการบาลานซ์ระหว่างดราม่า แอ็กชัน และคอเมดี้ ทำให้ผู้อ่านได้เห็นมุมคาแรคเตอร์ที่หลากหลายกว่า การเล่าเรื่องในมังงะยังมีพื้นที่ให้ย้อนอดีตของเคนชินและผลกระทบจากอดีตนักฆ่าอย่างละเอียดกว่า ฉบับภาพยนตร์แม้จะเก็บแก่นกลางของปมในใจเคนชินไว้ แต่รายละเอียดบางอย่างของอดีตหรือแรงจูงใจตัวร้ายอาจถูกปรับให้กระชับหรือเปลี่ยนมุมมองเพื่อให้เข้ากับความเข้มข้นของหนัง นอกจากนี้งานออกแบบฉาก เสื้อผ้า และบรรยากาศในหนังมีความเป็นภาพยนตร์ชัดเจน ทั้งการใช้ภาพ เสียง และมุมกล้อง ทำให้ความรู้สึกของยุคเมจิและระบบสังคมถูกย่อให้เข้าใจง่ายขึ้นสำหรับคนดูทั่วไป สุดท้ายแล้วผมรู้สึกว่าทั้งสองเวอร์ชันมีเสน่ห์ต่างกัน มังงะเหมาะกับคนที่อยากดื่มด่ำโลกของ 'เคนชิน ซามูไรพเนจร' แบบละเอียด ปล่อยให้ความสัมพันธ์กับตัวละครค่อยๆ ก่อตัวและสนุกกับมุกตลกหรือการพัฒนาความคิดความเชื่อของเคนชิน ส่วนภาพยนตร์เป็นการตีความที่ทุ่มเทด้านการแสดงและแอ็กชัน ทำให้ฉากสำคัญมีพลังมากขึ้นและเข้าถึงอารมณ์ได้โดยตรง ผมจึงยินดีที่จะชมทั้งสองเวอร์ชันสลับกัน ขึ้นอยู่กับอารมณ์วันนั้นว่าอยากได้ความละเมียดจากมังงะหรือความกระแทกใจจากหน้าจอใหญ่

ความแตกต่างที่ชัดเจนที่สุดคือจังหวะการเล่าเรื่องและขอบเขตของเนื้อหา ระหว่างฉบับมังงะกับอนิเมะของ 'เคนชิน ซามูไรพเนจร' พอแตกหักกันทันที: มังงะเดินเรื่องต่อเนื่องจากต้นจนจบตามวิสัยทัศน์ของผู้เขียน ส่วนอนิเมะทีวีหยุดก่อนจะข้ามไปยังส่วนสุดท้ายของมังงะ ทำให้ต้องเติมตอนเสริมและตอนออริจินัลบางตอนเข้ามาเพื่อคงจำนวนตอนในทีวี ในฐานะแฟนที่อ่านทั้งสองเวอร์ชัน ผมชอบที่มังงะให้ความสำคัญกับพัฒนาการตัวละครและปมจิตใจอย่างเป็นระบบ ขณะที่อนิเมะทีวีมีจังหวะช้าบ้างเร็วบ้างตามต้องการของรายการทีวี และภาพเคลื่อนไหวกับซาวด์แทร็กช่วยเสริมอารมณ์ได้ดี แต่เหตุการณ์บางอย่างในมังงะที่มีผลต่อความรู้สึกของตัวเอกถูกแทนที่หรือย่อความในอนิเมะ ทำให้ฟีลของตอนจบกับบทลงโทษทางจิตใจบางอย่างเปลี่ยนไป ประเด็นอีกอย่างที่ควรพูดถึงคืองานออวาและสปินออฟของแฟรนไชส์: 'Trust & Betrayal' พยายามเล่าอดีตของเคนชินอย่างมืดมนและจริงจัง แตกต่างจากแฟลชแบ็กสั้นๆ ในอนิเมะทีวี ส่วนงานออวาที่ชื่อ 'Reflection' ก็เลือกนำเสนออีกมุมและจบลงต่างไปจากมังงะโดยสิ้นเชิง ดังนั้นถาต้องการความครบถ้วนของโครงเรื่องและฉากสำคัญ แนะนำให้เริ่มจากมังงะ แล้วค่อยตามอนิเมะหรือออวาสำหรับบรรยากาศและมุมมองที่ต่างออกไป

การ์ตูนทีวีเวอร์ชันของ 'เคนชิน ซามูไร เอ็กซ์' ให้สัมผัสที่ต่างไปจากมังงะตั้งแต่โทนเรื่องจนถึงจังหวะเล่าเรื่องเลยล่ะ ฉันชอบเวอร์ชันทีวีเพราะดนตรีประกอบและแอนิเมชันที่เติมพลังให้ฉากต่อสู้ แต่ก็รู้สึกได้ทันทีว่ามันถูกปรับให้เหมาะกับการออกอากาศทีวี: มีการลดความดิบและเลือดสาดลงบ้าง และบางฉากอารมณ์หนักๆ ถูกเบรกด้วยมุกขำหรือช่วงเบาเพื่อลดความเข้มข้น การปรับเนื้อหาทำให้เรื่องราวบางช่วงขยายออกเป็นอาร์คต้นฉบับที่เป็นฟิลเลอร์ ทำให้ตัวละครรองบางคนมีเวลากล้องมากขึ้นในทางที่ต่างจากต้นฉบับมังงะ ข้อดีคือได้เห็นมุมมองอื่นของตัวละครเหล่านั้น แต่ข้อเสียคือจังหวะของส่วนสำคัญแบบ 'เคียวโตะ' ถูกกระเทือนและความตึงเครียวทางอารมณ์บางครั้งลดทอนลงไป สิ่งที่ทำให้ใจสั่นจริงๆ คือความแตกต่างของตอนจบ: มังงะมีการพัฒนาไปจนถึงบทสุดท้ายที่ให้ความคมชัดทั้งการแก้แค้นและการเยียวยา ในขณะที่อนิเมะทีวีเลือกจบแบบที่ไม่ตามมังงะทั้งหมด ทำให้บางประเด็นอย่างเรื่องราวของเอนิชิหรือผลกระทบจากอดีตของเคนชินไม่ได้รับการอธิบายลึกเท่าเดิม โดยรวมแล้ว ฉันรู้สึกว่าอนิเมะคือการตีความที่สวยงามและเข้าถึงได้ แต่การอ่านมังงะจะได้แง่มุมดิบและรายละเอียดทางใจที่ครบถ้วนกว่าอย่างเห็นได้ชัด

เริ่มจากเวอร์ชันภาพยนตร์ญี่ปุ่นก่อนเลย — นี่เป็นประตูเข้าโลกของเรื่องราวที่ฉันรู้สึกว่าได้นำเสนอมิติบางอย่างแตกต่างจากมังงะดั้งเดิมอย่างชัดเจน เมื่ออ่านมังงะกับดูหนังแล้ว ความแตกต่างที่เด่นชัดที่สุดในสายตาฉันคือ 'การตัดต่อเรื่อง' และ 'การให้ความสำคัญกับตัวละครบางคน' มากกว่ารายละเอียดเชิงตรรกะ ตัวอย่างเช่น อาร์คบางส่วนถูกย่อหรือผสมรวมเพื่อให้พอดีกับความยาวภาพยนตร์ ผลลัพธ์คือจังหวะเรื่องเร็วขึ้น ฉากไคลแมกซ์เน้นภาพและอารมณ์มากกว่าการไต่สวนเชิงตรรกะละเอียดอ่อนเหมือนที่มังงะชอบใช้เล่า ฉันชอบทั้งสองแบบ แต่ถ้าใครคิดจะดูเพื่อชื่นชมเกมจิตวิทยาระหว่าง Light กับ L แบบเต็มๆ จะรู้สึกว่าหนังลดระดับความละเอียดของการไล่ล่าไปพอสมควร นอกจากนั้นการตีความตัวละครก็แตกต่างในทางโทนและความลึก ปลายสุดของมังงะให้เวลาพัฒนาตัวละครหลายตัวอย่างละเอียด เช่น กระบวนการคิดของ Light หรือความตั้งใจของ L แต่ในหนังบางฉากตัวละครจะถูกแสดงออกด้วยการกระทำหรือการแสดงอารมณ์มากกว่าการบรรยายความคิดภายใน จึงรู้สึกว่า Light ในหนังบางเวอร์ชันมีเสน่ห์แบบมืดเข้มและเห็นแก่ตัวชัดเจน ในขณะที่มังงะค่อยๆ สร้างภาพว่าเขาเชื่อจริงในอุดมคติของตัวเอง นอกจากนี้ผู้สร้างหนังมักเพิ่มหรือเปลี่ยนฉากเล็กๆ เพื่อให้หนังมีน้ำหนักทางภาพ เช่น เพิ่มมู้ดภาพและดนตรีที่เน้นความตึงเครียด ซึ่งช่วยให้บางฉากมีพลังทางสายตาแต่แลกมาด้วยรายละเอียดเชิงตรรกะที่หายไป สรุปในมุมมองของคนที่รักทั้งสองเวอร์ชัน: ถ้าอยากได้ประสบการณ์เชิงภาพและอารมณ์ที่กระชับ หนังญี่ปุ่นทำได้ดีและมีความเป็นหนังสูงกว่า แต่ถ้าต้องการสำรวจเกมสมอง ความคิดในหัวตัวละคร และการวางโครงเรื่องอย่างประณีต มังงะยังคงให้ความพึงพอใจมากกว่า ทั้งสองเวอร์ชันเติมเต็มกันในแง่ที่ต่างกัน ทำให้ยังคงรู้สึกสนุกทุกครั้งที่กลับไปเปรียบเทียบกัน

ย้อนไปสมัยที่ได้ดูทั้งฉบับการ์ตูนและฉบับภาพยนตร์พร้อมกัน ผมรู้สึกชัดเจนเลยว่าความต่างสำคัญของ 'Rurouni Kenshin' อยู่ที่โทนกับจังหวะการเล่าเรื่อง ฉบับอนิเมะ/มังงะมักให้พื้นที่กับมุกตลก ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร และช่วงเวลาสงบ ๆ ที่ช่วยสร้างความอบอุ่น เช่นฉากบ้านแล้วยิ้มของเคนชินกับคาโอรุ ซึ่งทำให้ความผูกพันค่อย ๆ โตขึ้น ในทางกลับกันฉบับภาพยนตร์ยึดจังหวะทิ้งน้ำหนักไปทางการต่อสู้และการแสดงอารมณ์เข้มข้นมากกว่า ฉากบู๊จึงถูกออกแบบให้ดุดัน รวดเร็ว และมีภาพแบบภาพยนตร์ซามูไรคลาสสิก ทำให้ความรู้สึกของเหตุการณ์สำคัญเปลี่ยนไปเพราะเวลาเล่าเรื่องสั้นกว่า นอกจากนี้การสื่อสารของเคนชินในสองเวอร์ชันต่างกันพอสมควร ผมคิดว่าอนิเมะปล่อยให้เคนชินแสดงความอ่อนโยนและความตลกจิ๊ด ๆ ได้บ่อย จนคนดูเห็นความขัดแย้งภายในระหว่างอดีตฆาตกรกับคนที่เลือกจะไม่ฆ่า ส่วนภาพยนตร์จะเน้นความทรงพลังของอดีตมากขึ้น บางฉากย้อนอดีตหรือความเจ็บปวดได้รับการต่อยอดให้ดราม่าขึ้นจนภาพรวมดูจริงจังขึ้น ความต่างในงานออกแบบเช่นทรงผม เสื้อผ้า สีสันของฉาก และท่าฟัน ก็ส่งผลต่ออารมณ์โดยรวมด้วย ผมชอบทั้งสองเวอร์ชันในแบบที่ต่างกัน — อนิเมะให้ความอบอุ่นและขำขัน ส่วนภาพยนตร์ให้พลังและความเข้มข้นที่จับใจ

แปลกใจอยู่ไม่น้อยที่การเห็น 'เอล' ในฉบับคนแสดงทำให้รายละเอียดเล็กๆ หลายอย่างชัดขึ้นแต่ความลึกบางอย่างกลับจางลง ฉันรู้สึกว่าฉบับภาพยนตร์ญี่ปุ่นปี 2006 ให้ความสำคัญกับภาษากายและคอสตูมเป็นหลัก — นักแสดงพยายามนำท่าทางแปลกๆ ของเขามาสู่โลกจริง ผลคือการแสดงออกกลายเป็นจุดเด่น แต่บางมุมของความคิดภายในที่มังงะและอนิเมะถ่ายทอดผ่านมุมกล้องหรือคำบอกเล่าในหัวกลับถูกย่อหรือแปลงให้เป็นฉากรวบรัด ฉากตรวจสอบหลักฐานหรือการเผชิญหน้าระหว่าง 'เอล' กับไลท์มักสั้นลง มีการตัดต่อให้กระชับเพื่อตอบโจทย์เวลาภาพยนตร์ จึงทำให้ความค่อยเป็นค่อยไปของเกมจิตวิทยาที่มังงะถ่ายทอดไว้น้อยลง อีกฝั่งหนึ่ง ความเป็นมนุษย์ของ 'เอล' ในภาพยนตร์กลับโดดเด่นขึ้นผ่านรายละเอียดสมมติ เช่น การใส่แว่นชั่วคราวหรือฉากเร่งด่วนที่เพิ่มเข้ามาเพื่อสร้างอารมณ์ร่วม ซึ่งเป็นวิธีเล่าเรื่องที่ต่างจากการปล่อยให้ผู้อ่านค่อยๆ เข้าใจตัวละครผ่านหน้ากระดาษ การเผชิญหน้าบางฉากเลยรู้สึกเข้มข้นขึ้นเพราะการแสดงมากกว่าความคิดเชิงวิเคราะห์แบบชิ้นต่อชิ้นเหมือนในมังงะ ส่วนตัวแล้วผมชอบความเป็นภาพยนตร์ที่จับต้องได้ แต่อยากได้เวลามากกว่านี้สำหรับการไล่ระดับความคิดของตัวละคร

เสียงของเคนชินเวอร์ชันพากย์ไทยเป็นเรื่องที่แฟนการ์ตูนพูดถึงกันบ่อย ผมโตมากับการ์ตูนที่ฉายทางทีวีและจำได้ว่าความรู้สึกต่อเสียงพากย์มันติดตา แต่เรื่องชื่อผู้พากย์ไทยของ 'Rurouni Kenshin' (หรือที่หลายคนเรียก 'ซามูไร X') กลับไม่ชัดเจนเท่าไหร่ในความทรงจำของชุมชนแฟนๆ ผมจำบรรยากาศการดูทีวีสมัยก่อนแล้วนึกย้อนถึงเสียงพากย์ที่นำเสนอความอ่อนโยนผสานความหนักแน่นของตัวละครได้ดี แต่มักไม่มีเครดิตตอนฉายทีวี ดังนั้นคนที่ชอบรวบรวมข้อมูลมักจะต้องพึ่งแผ่น VCD/DVD หรือต้นฉบับที่มีเครดิตชัดเจน ความจริงคือมีการพากย์หลายเวอร์ชัน ทั้งเวอร์ชันฉายทางทีวีกับเวอร์ชันแผ่นหรือภาพยนตร์ ที่อาจใช้ทีมพากย์ไม่เหมือนกัน จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมชื่อผู้พากย์ไทยที่แน่นอนสำหรับเคนชินจึงไม่ค่อยถูกยืนยันอย่างกว้างขวาง ถ้ามองจากมุมของแฟนเก่าผม มันสนุกตรงที่ได้ตามหาเบาะแสเหล่านี้เองและแลกเปลี่ยนกับคนอื่นๆ ในชุมชน เสียงพากย์ไทยของเคนชินสำหรับผมจึงเป็นทั้งความทรงจำและปริศนาเล็กๆ ที่ยังคงชวนคุยกันต่อไป

ฉากเปิดที่ทำให้ใครหลายคนติดตามคือการพบกันครั้งแรกระหว่างเคนชินกับคาโอรุ ซึ่งในภาคแรกของ 'เคนชิน ซามูไรพเนจร' ถูกดัดแปลงจากมังงะอย่างตรงไปตรงมา ทั้งการที่คาโอรุพยายามรักษาชื่อเสียงของดินแดนคามิยะโดจิและการที่เคนชินปรากฏตัวด้วยรอยแผลเป็นและคนที่ไม่อยากใช้ชีวิตแบบอดีตนักฆ่า ฉากเจรจาเล็กๆ ในโดจิที่ดูเป็นกันเองแต่แฝงด้วยอารมณ์หนักหน่วง คือฉากที่มังงะชี้นำไว้ชัดเจน ผมชอบวิธีที่อนิเมะคงจังหวะตลกกับการสร้างบรรยากาศให้ตัวละครค่อยๆ เปิดเผยอดีตของตัวเอง เหมือนอ่านหน้ามังงะแล้วเห็นมันขยับขึ้นมามีลมหายใจ นอกจากนั้น ยังมีซีนต่อเนื่องที่เกี่ยวกับคำมั่นสาบานว่าจะไม่ฆ่าอีกต่อไป ซึ่งเป็นแกนสำคัญของตัวละครเคนชินในมังงะและถูกยกมาใช้ในหลายตอนของภาคแรก ทำให้ผู้ชมเข้าใจความขัดแย้งภายในของเขาได้ทันที แม้ว่าบางตอนจะมีการแทรกเนื้อหาออริจินัลเพิ่มเพื่อขยายจังหวะเรื่อง แต่แก่นของความสัมพันธ์ระหว่างเคนชินกับคาโอรุยังคงยืนอยู่ตามต้นฉบับ ซึ่งนั่นแหละทำให้ฉากแรกๆ ในภาคแรกรู้สึกคุ้นเคยและหนักแน่นเหมือนอ่านมังงะแล้วได้เห็นภาพเคลื่อนไหว