เจ้าสาวที่กลัวฝนควรวางแผนงานแต่งอย่างไร?

วิดีโอที่แฟนขอเลขาสาวแต่งงานกลายเป็นไวรัลบนโลกออนไลน์ ทุกคนต่างพูดกันว่าโรแมนติกและซาบซึ้งใจมาก เลขาสาวโพสต์ข้อความสารภาพรักว่า【ในที่สุดก็ได้เจอคุณ โชคดีที่ฉันไม่ยอมแพ้ คุณหลี่คะ ชีวิตต่อจากนี้ไป ขอคุณนำทางด้วยนะคะ】 คอมเมนต์เต็มไปด้วยเสียงเชียร์【ฟินมาก! เลขาสาวกับท่านประธานผูู้เผด็จการ คู่จิ้นของฉันนี่มันหวานที่สุดไปเลยยยย!】 ฉันไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย เพียงแค่ปิดหน้าเว็บอย่างเงียบๆ แล้วไปหาแฟนเพื่อขอคำอธิบาย แต่กลับได้ยินเขาคุยกับเพื่อนว่า “ช่วงไม่ได้ ถ้าฉันไม่แต่งกับเธอล่ะก็ เธอก็จะถูกครอบครัวบีบบังคับให้แต่งงานกับคนที่เธอไม่รัก” “แล้วเซี่ยเซี่ยล่ะ เธอต่างหากที่เป็นแฟนจริงๆของนาย นายไม่กลัวว่าเธอจะโกรธเหรอ?” “โกรธแล้วจะทำอะไรได้? เซี่ยเซี่ยอยู่กับฉันมาเจ็ดปีแล้ว เธอไม่มีทางไปจากฉันได้หรอก” สุดท้าย ฉันกับเขาก็แต่งงานในวันเดียวกัน รถแต่งงานแล่นสวนกัน ขณะที่เจ้าสาวกำลังแลกช่อดอกกัน และในวินาทีที่เห็นฉันอยู่ในรถแต่งงานอีกคัน เขาก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

ในคืนที่ฝนตกหนักภูชิชย์ ได้เปิดประตูต้อนรับ 'หนูแพร' ลูกสาวของเพื่อนรักที่อยู่ในสภาพเมาแอ๋ เธอพึ่งอกหักมา "คุณอารู้ไหมคะ ว่าหนูเคยแอบชอบคุณอาด้วยตอนยังเด็ก" "แล้วตอนนี้ล่ะ?"

ข้ากับสามี คือคนสองคนที่เกลียดชังกันมากที่สุดในโลกนี้ เขาเกลียดข้า เพราะข้าพรากเขาออกจากผู้หญิงที่เขารัก และข้าก็เกลียดเขา เพราะหัวใจของเขายังคงถูกผู้หญิงอีกคนครอบครองอยู่เสมอ ตลอดแปดปีของชีวิตแต่งงาน คำพูดที่เรามอบให้กันมากที่สุด ไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่หน้าที่ หากแต่เป็นคำสาปแช่ง แต่ในวันที่เมืองล่มสลาย ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ธงศัตรูปรากฏให้เห็นแล้วเบื้องหลังประตูชั้นใน เขาควบม้านำหน้า และยืนขวางเส้นทางไว้ ใช้ร่างของเขากั้นกลางระหว่างศัตรูกับเส้นทางหลบหนีของข้า “จงมีชีวิตอยู่” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา จากนั้นเขาก็ยกดาบขึ้น และไม่หันกลับมาอีกเลย ลูกธนูโปรยปรายลงมาราวกับสายฝน ขณะที่มันพุ่งทะลวงร่างเขา เขาหันหน้ามามองเพียงครั้งเดียว—เพียงครั้งเดียวเท่านั้น— หลังจากนั้น ร่างของเขายืนหยัดขวางเส้นทางไว้ และไม่มีสิ่งใดผ่านไปได้อีก “หากมีชาติหน้า…ขอฝ่าบาทโปรดเมตตา ให้ข้าได้เป็นของนาง” คืนนั้น เมื่อเมืองกลายเป็นซากปรักหักพัง และผู้คนล้มตายหรือหลบหนี ข้าปีนขึ้นไปยังหอคอยที่สูงที่สุดของพระราชวัง แล้วข้าก็กระโดดลงมา เมื่อข้าลืมตาขึ้นอีกครั้ง ข้าก็ไปเข้าเฝ้าพระราชา “อาณาจักรทางเหนือกำลังต้องการเจ้าสาวเชื้อพระวงศ์” ข้ากล่าว “ข้าจะไปเอง” ในชาตินี้ ข้าจะเป็นฝ่ายก้ามข้ามพรมแดนนั้นเอง ในชาติก่อน เขาตายไปโดยเชื่อว่าตนล้มเหลวในการปกป้องนาง ครั้งนี้ ข้าจะไม่ยอมให้ความเสียใจนั้นเกิดขึ้นอีก ข้าจะรับการแต่งงานที่เดิมทีเป็นของนาง ข้าจะสวมมงกุฎที่ถูกกำหนดมาเพื่อเนรเทศนาง ข้าจะก้าวเข้าสู่อนาคตที่นางไม่ควรต้องเผชิญ ให้นางได้อยู่ต่อไป ให้เขาได้ปกป้องนาง ให้เขาใช้ชีวิต โดยเชื่อว่าในที่สุดเขาก็รักษาคำสัญญาได้แล้ว

เรื่องราวของท่านชายผู้มั่งคั่งแห่งเอลเจนสโตน ที่บังเอิญสนใจงานอดิเรกคล้ายๆกับหญิงสาวที่ชอบอิสระปราดเปรียว และชอบทำอะไรแปลก ๆ แหวกแนวไม่เหมือนชาวบ้าน เช่นชอบสืบสวนเรื่องราวต่างๆ ชอบงานเสี่ยง ตื่นเต้น ระทึกใจ จนกระทั่งลิขิตได้จัดสรรให้ชายหนุ่มหญิงสาวได้มาแต่งงานกัน จะเรียกว่าความสนุกหรือวุ่นวายในชีวิตคู่ของสาวอิสระเริ่มต้นขึ้นแล้วเพราะเขาเป็น "เจ้าบ่าวอันตราย"...

บางครั้งความรักมักเล่นตลก... รู้ทั้งรู้ว่าหากไม่ยึดติดก็ไม่ต้องเสียใจ แต่ใครจะทำใจได้ง่ายๆ เช่นเดียวกับ ‘ปรายฝน’ ที่ตั้งใจมาเป็นแค่เพื่อนเจ้าสาว แต่กลับตกกระไดพลอยโจนกลายเป็น ‘เจ้าสาวตัวจริง’ โดยไม่ทันตั้งตัว “หรือจะให้ผมช่วย...” เสียงทุ้มแหบพร่าที่กระซิบชิดทำเอาปรายฝนสะดุ้งจนเสียหลัก ทว่า ‘ฐานทัพ’ กลับว่องไวกว่า ชายหนุ่มตวัดวงแขนรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้าแนบอกได้ทันท่วงที “ไม่ใช่คุณคนเดียวที่ตกใจนะ... แต่คุณกำลังจะทำผมหัวใจวายไปด้วย” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยดุ ทว่าแววตากลับทอดมองมาด้วยความห่วงใย ร่างเล็กเริ่มดิ้นขลุกขลักจนเขาต้องคุมตัวเองให้คลายอ้อมแขนออกอย่างนึกเสียดาย พลางเอ่ยตัดพ้อ “ช่วยเบาๆ มือหน่อยเถอะครับ ผมไม่ใช่ไวรัสร้ายที่จะแพร่เชื้อใส่คุณนะ” คำพูดนั้นทำให้ปรายฝนรู้สึกผิด... ความจริงถ้าตัดเรื่องกวนใจก่อนหน้านี้ออกไป เขาก็คือผู้ชายที่ใส่ใจคนอื่นจนน่าใจหาย

***นิยายชุดเจ้าสาว***สาวมั่นที่เพิ่งจบจากรั้วมหาวิทยาลัยมาหมาดๆ ถูกบุพการีขีดเส้นให้ต้องแต่งงานกับชายหนุ่มที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน เธอมีหรือจะยอม หากแต่"ธีร์ภาณุ" นายเล็กแห่งไร่แสงตะวันชายหนุ่มอายุสามสิบสอง ซึ่งเป็นที่หมายปองของสาวๆครึ่งค่อนจังหวัด ที่ดูเหมือนจะตกหลุมรักเจ้าสาวของตัวเองตั้งแต่เจอหน้ามีหรือจะยอมง่ายๆ งานนี้ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล ไม่ได้ด้วยมนตร์ก็คงต้องใช้คาถา ให้มันรู้ไปว่าเขาจะปราบเจ้าสาวแสนพยศได้หรือเปล่า ก็ในเมื่อฝ่ายสนับสนุนของชายหนุ่มคือทั้งพ่อแม่ของเขาและเธอ ก็น่าจะรู้ๆกันอยู่ว่าใครถือไพ่เหนือกว่า