Novel & Cerita หนีการแต่งงาน

พันธะร้ายแสนรัก ความจริงแล้วการที่เขากลับมาที่ไทยในครั้งนี้เขาไม่ได้จะมาสร้างครอบครัวกับเธอหรอกนะ แต่เขาตัดสินใจดีแล้วว่าเขาอยากจะมาหย่ากับเธอเพราะตอนนี้เขาโตขึ้นแล้ว โตขึ้นมากกว่า 4 ปีที่แล้วและผ่านเรื่องราวที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต เขาอยากจะเป็นคนที่กล้าตัดสินใจด้วยตัวของเขา เขาจะไม่ยอมอยู่ใต้อาณัติขอพ่อหรือย่าของเขาอีกแล้ว “ผมตัดสินใจแล้วนะ” สายตาคู่คมจ้องสบตาของเธอด้วยแววตาที่แน่วแน่ “ผมว่าเราหย่ากันเถอะ” รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าของเธอกลับเลือนหายไปในทันทีเหมือนคำพูดของเขานั้นกระชากทั้งความสุขและความปรารถนาของเธอให้หลุดออกไปจากชีวิตโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว “คุณว่าอะไรนะ” “เราไม่ได้รักกันและผมคงจะอยู่กับคุณในฐานะสามีต่อไปไม่ได้ ผมทำไม่ได้จริง ๆ มันทรยศความรู้สึกของผม” คำพูดของเขามันทำให้เธอขัดใจเป็นที่สุด เธอไม่ได้เสียใจที่เขาพูดว่าเราไม่ได้รักกันเพราะความจริงมันก็เป็นอย่างนั้นแหละ ตั้งแต่ที่จดทะเบียนสมรสกันมา 4 ปีก็ไม่ได้เจอหน้าค่าตากันเลย เธอเพิ่งจะมาเห็นหน้าของสามีที่จดทะเบียนด้วยก็วันนี้นี่ “ฉันไม่หย่า”  

ความยุ่งเหยิงจากกระเป๋าเดินทางใบนั้นนับแต่วินาทีแรก คือสื่อความสัมพันธ์ให้เขาและเธอต้องว้าวุ่นกับพรหมลิขิตแสนเจ้าเล่ห์

ดาราสาวตกอับเพราะข่าวฉาวที่ตัวเองกุเรื่องสร้างขึ้น ทำให้ไอริณ หรือจันทน์กะพ้อ อินทขันต์ เรตติ้งตกฮวบฮาบงานหดหาย เดือดร้อนช่องสังกัดต้องคิดหาทางกู้สถานการณ์ตกต่ำของดาราสาวขึ้นมาใหม่อีกครั้ง แต่เธอคิดว่ามันไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก กำนันจอมพล สาลี พ่อหม้ายลูกติดที่ถูกเมียทิ้ง กิ๊กเก่าดาราดัง จำต้องยื่นมือเข้าช่วยเหลือ เมื่อดาราดังขอความช่วยเหลือต้องการมาทำเรียลริตี้หวนคืนบ้านนา อำเภอบางปลาม้า แต่กำนันคนดังหื่นกามคนนี้ ไม่ใช่คนง่าย ๆ คนจริงทำจริง พูดคำไหนคำนั้น ในเมื่อเมียรักหวนคืนกลับมาอีกครั้ง เขาจะไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปเด็ดขาด ฟิลกู๊ด ดีต่อใจ มีมุขตลกให้หัวเราะ และระดับ NC25+

เมื่อถูกพ่อบังคับให้ต้องแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จัก เค้กส้มจึงยอมทำลายพรหมจรรย์ของตัวเองกับคนขับรถที่เพิ่งจ้างมาใหม่ “ในเมื่อพ่ออยากให้ฉันแต่งงานมากขนาดนั้น ก็ขอเอาซิงไปเปิดกับคนที่ถูกใจก่อนแล้วกันนะ”

ซ่งอวิ้นอวิ้นแต่งงาน แต่เจ้าบ่าวกลับไม่เคยออกมาปรากฏตัวเลยภายใต้ความแค้น ในคืนวันแต่งงานเธอจึงมอบกายให้แก่ชายแปลกหน้าคนหนึ่งหลังจากนั้น เธอก็ได้เข้าไปพัวพันกับชายคนนี้ สุดท้ายกลับรู้ความจริงว่าชายคนนี้ คือคนเดียวกันกับเจ้าบ่าวที่หนีงานแต่งไป

ปรากฏทายาทตัวแสบของดรุณทอง เผ่นหนีไปไกลถึงแอลเอเพื่อหนีการหมั้นที่พ่อกับแม่ของเขา อยากจะให้หมั้นหมายกับลูกสาวบุญธรรมอย่างมทินา เขาไม่ชอบหน้าเธอตั้งแต่ที่เธอเข้ามาในบ้านดรุณทอง ป๋องแป้งคอยแกล้งน้อง รังแกน้อง หนักสุดคือลักเป็ดน้องไป ขาย! ถ้าน้องเป็นน้ำมันเขาก็เป็นไฟ อยู่กันได้ที่ไหน หี!

ในเมื่อไม่อยากเป็นเมียแต่ง เขาจะทำให้เธอ กลายเป็นแค่ 'เมียบำเรอ' แต่อัคคีคงไม่รู้ว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ ดาริกา ลูกสาวของลูกหนี้ ที่เขาบังคับให้แต่งงานด้วย! *** อัคคี สิทธิไกวัลย์ นักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลของภาคใต้ ที่ใครต่างให้ฉายาว่า เจ้าพ่อเกาะร้อยดาว เขามีลูกชายน่ารักวัยห้าขวบที่กำพร้าแม่ ชื่อน้องพี เมื่อมารดาต้องการให้หาแม่คนใหม่ให้ลูกชาย โดยเสนอลูกสาวของลูกหนี้ เขาเห็นรูปเธอครั้งแรกก็ตกลงใจยอมแต่ง แต่ดาริกากลับหนีงานแต่งงาน เมื่อถูกหยามขนาดนี้มีหรือเจ้าพ่อเกาะร้อยดาวจะยอม เขาตามไล่ล่าจนจับหญิงสาวมาได้ในสภาพความจำเสื่อม ในเมื่อไม่อยากเป็นเมียแต่ง เขาจะทำให้เธอ กลายเป็นแค่ 'เมียบำเรอ' แต่อัคคีคงไม่รู้ว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ ดาริกา ลูกสาวของลูกหนี้ ที่เขาบังคับให้แต่งงานด้วย!

“อยากได้ฉันเป็นผัวจนตัวสั่นสินะ” คนอื่นอาจจะมองเธอแล้วดูน่ารัก เเต่สำหรับฉันมีแต่ความน่ารำคาญ ❌ไม่นอกกาย❌ไม่นอกใจ เฮียเดย์&น้องคณิน

เธอเปรียบเสมือนน้ำมัน ส่วนเขาเป็นไฟเมื่อมาเจอกันจึงพร้อมแผดเผากันและกันให้มอดไหม้ "ฉันเคยเตือนเธอแล้วใช่ไหมอลินดาว่าให้เลิกยุ่งกับน้องสาวฉัน" "ฉันกับน้องสาวคุณเรารักกัน ฉันจะไม่มีวันทำตามคำสั่งคุณ" "เธอดื้อรั้นเองนะอลินดาจะมาหาว่าฉันใจร้ายกับเธอไม่ได้" "คุณคิดจะทำอะไร ออกไปนะ!" "ฉันจะทำให้เธอรู้ไงว่าท่อนเอ็นของผู้ชายมันดีกว่านิ้วเล็ก ๆ เป็นไหน ๆ"

ในวันที่จวนสกุลไป๋ต้องรักษาหน้าเอาไว้ ไป๋ซูเหยาถูกบีบบังคับให้สวมใส่อาภรณ์มงคลสีแดง สวมผ้าคลุมหน้า...และขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวแทนผู้เป็นพี่สาวต่างมารดาที่หายตัวไป หากไม่แต่งเข้าจวนหลี่อ๋องก็ต้องกลายเป็นอนุภรรยาลำดับที่สิบห้าของเศษรฐ๊เฒ่าอ้วนลงพุงแทน ไป๋ซูเหยาต้องแต่งงานกับบุรุษที่เย็นชาอย่าง...หลี่เจิ้งเฉินอย่างไร้หนทางขัดขืน และทั้งที่เขารู้ว่า...นางหาใช่สตรีในดวงใจทว่ากลับรับเอาไว้ จวนหลี่อ๋องใหญ่โตโอ่อ่า ทว่ากลับคับแคบเหลือเกิน นางไม่มีแม้แต่พื้นที่จะได้หายใจ ต้องอยู่ภายในเงาของไป๋เหยียนหลันไม่สามารถเอ่ยปากบอกกลับผู้ใดได้ มิหนำซ้ำ อารมณ์ของบุรุษผู้นี้ก็เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย นางถูกตราหน้าว่าแย่งชิงวาสนาของผู้อื่นทั้งที่ถูกบังคับอย่างไร้หนทางให้เลือก นางถูกกักขังให้อยู่เรือนหลังจวน ถูกเขามองด้วยสายตาเหยียดหยาม ดูแคลน ถูกเขาสาดคำพูดหยามเกียรติ ใส่อย่างไร้ศักดิ์ศรี...ราวกับว่านี่เป็นความผิดของนาง