หนีการแต่งงาน Novels & Stories

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร พอเห็นนางอยากจะหย่าร้าง คิดจะสะบัดเขาหนีเช่นนี้ เขาก็ยิ่งไม่อยากให้เป็นไปตามที่นางคิด "ข้าเป็นคนที่ซื่อตรงคนหนึ่ง พวกเราเพิ่งจะแต่งงานใหญ่กัน แล้วจะมาทิ้งกันง่ายๆ ได้อย่างไร? ถ้าลือกันออกไปชื่อเสียงข้าก็คงจะย่ำแย่ไปด้วย"

ายที่สุดในแผ่นดิน ในขณะที่ข้าต้องบากหน้าไปทนรับความอับอายเพื่อเตรียมงานแต่งงานกับเจ้า เจ้ากลับลอบคบชู้สู่ชาย ซ่อนตัวบุรุษอื่นเอาไว้ในใจ ซ้ำยังกล้าวางแผนหอบสมบัติหนีตามกันไปในยามวิกาลเช่นนี้ เจ้าเห็นข้าเป็นตัวโง่งม เป็นสะพานให้เจ้าเหยียบย่ำข้ามไปหาสามีใหม่กระนั้นหรือ เจ้าคิดจ ะสวมเขาให้ข้าก่อนที่เราจะเข้าพิธีแต่งงานเสียด้วยซ้ำ ช่างเลวทรามต่ำช้าเกินกว่าที่มนุษย์จะพึงกระทำได้"

หญิงสาวหัวเราะเสียงใส ใช่สิ การแต่งงานที่ไม่ได้เกิดจากความรักและเต็มไปด้วยเงื่อนไขการเงินแบบนี้เรียกว่าเป็น ‘ธุรกิจ’ ก็เหมาะสมแล้ว เอาล่ะ ได้เวลาจัดกระเป๋าเดินทางไปเจอว่าที่สามีแล้ว ไม่ใช่ครั้งแรกที่เดินทางมาต่างประเทศ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่การมาท่องเที่ยวหรือมาแลกเปลี่ยนความร

นั่นไง ทิ้งฉันไว้กลางทางเอาตัวเองรอดไปแล้ว อาธารณ์เขายังไม่อยากแต่งงาน แล้วก็ไม่รู้ว่าความอยากแต่งงานอยากมีแฟนจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ด้วย เมื่อโดนย้อนเข้าหน่อยก็เลยทิ้งฉันได้อย่างไม่ต้องคิดเยอะ

“รักมากมันต้องทำแบบนี้เหรอวะอีเดียร์ นี่หรอคนรักเขาทำกันแบบนี้เหรอ เค้าต้องโกหกกันแบบนี้เหรอ บางทีถ้าบอกกับกูตรง ๆ มันอาจจะรู้สึกดีกว่าการได้มารู้ที่หลังแบบนี้ด้วยซ้ำ” “กูเข้าใจ แล้วมึงจะเอายังไงต่อไป” “ไม่เอายังไงหรอก กูก็จะทำแบบเดิม กูจะไม่ยอมแต่งงานเด็ดขาดกล้าตามกู ก็กล้าหนี”

ภัทรียาลืมเรื่องนี้เสียสนิท เพราะมัวแต่ดีใจที่ปลดหนี้สินที่รัดตัวมานานได้สำเร็จ “ใครว่าฉันแพ้ ฉันยังไม่แพ้สักหน่อย เพราะฉันยังไม่ได้แต่งงาน การจดทะเบียนสมรสครั้งนี้เป็นการแต่งงานหลอกๆ ไม่ได้แต่งงานจริงๆ สักหน่อย” ภัทรียาเถียงข้างๆ คูๆ

เธอแค่นหัวเราะ รู้ว่าเขาประชดแต่ก็ไม่คิดจะเถียง “คุณแน่ใจเหรอคะว่าอยากแต่งงานกับฉัน” “ไม่แน่ใจสักนิด” “อ้าว” “แต่อะไรที่ทำให้คุณหนีผมไปไม่ได้ ผมจะทำทั้งหมดนั่นแหละ”

การแต่งงานไม่ได้ขึ้นอยู่กับการชอบกันเท่านั้น คนที่นี่ไม่ได้แต่งงานกับคนรักของตัวเองทั้งหมด ส่วนใหญ่พ่อแม่เป็นคนหาสามีภรรยาให้ ซุนเผยในเวลานี้เขาอายุยังไม่ถึง 17 ปีด้วยซ้ำ หนีออกจากบ้านว่าชีวิตลำบากแล้ว ยังไร้ที่พึ่ง จะยังมีบ้านไหนต้องการเขาเป็นลูกเขยอีก

เฉินหลินไม่ได้คิดเลยจริงๆ ในขณะที่เจ้าตัวหนีไปไกลเป็นพันลี้ และกำลังจะแต่งงานกับคนอื่นอยู่แล้ว ฟูไห่นานยังสามารถมองว่ามันเป็นแค่การทะเลาะกันธรรมดาๆ และนั่งเฝ้ารักวัยเด็กได้อย่างสบายใจ

พอนึกถึงหน้าที่ตอนกลางคืนก็หน้าแดงจนต้องก้มหน้าหลบสายตาซ่อนความเขินอาย ยิ่งหมิงซั่วที่อยากรู้คำตอบขยับเข้ามาใกล้ๆ เธอก็ยิ่งทำหน้าทำตัวไม่ถูกเลย "ฉัน... ฉัน..." เธอพูดตะกุกตะกัก "ฉัน...เพิ่งนึกได้ว่ามีธุระค่ะ" ในสถานการณ์ที่กดดัน ทางออกที่ดีที่สุดสำหรับซื่อหยาก็คือ 'หนี' ไป การแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลยนะ มันต้องค่อยๆ คิดไหม แต่ดูจากสีหน้าและท่าทางของหมิงซั่วแล้วเหมือนต้องการจะฟังคำตอบตอนนี้ เดี๋ยวนี้ซะให้ได้ ชายหญิงแต่งงานกันไม่ใช่แค่นอนจับมือกันสวยๆ แล้วหลับไป