LOGINShare
บทที่ 1
Latest chapter
การแต่งงานที่ไม่ได้มีไว้เพื่อฉัน บทที่ 8
เขาขยับก่อนที่ข้าจะได้หายใจทันชั่วขณะก่อนยังมีระยะห่างระหว่างเรา—ธรรมเนียม พรมแดน โชคชะตา—แต่ในวินาทีถัดมา มือของเขาก็คว้าข้อมือข้าไว้แน่น จนเราทั้งคู่ยังตกใจ“เราไปกันเถอะ” เอเดรียนกล่าวไม่ใช่คำขอ ไม่ใช่แผน แต่เป็นคำสั่งจากสัญชาตญาณ เฉียบคม ไร้การลังเล—เหมือนคำสั่งในสนามรบที่การหยุดชะงักหมายถึงความตายข้าถอยเซไปครึ่งก้าวเข้าหาเขาทหารยามเริ่มเคลื่อนไหว เสียงเหล็กเสียดสีกับฝักดังแผ่วข้าเงยหน้ามองเขา ตกตะลึง—ไม่ใช่เพราะความเจ็บที่ข้อมือ แต่เพราะความโกรธเปลือยเปล่าในดวงตาของเขาความยับยั้งชั่งใจ วินัยที่เคยกำหนดตัวตนของเขา—หายไปหมดนี่ไม่ใช่แม่ทัพที่กำลังชั่งน้ำหนักผลลัพธ์ แต่นี่คือชายคนหนึ่งที่เดินมาถึงจุดสิ้นสุดของตัวเองแล้ว“ตอนนี้” เขาพูดอีกครั้ง เสียงต่ำลง “ก่อนที่นี่จะพรากอะไรจากเจ้าไปอีก”ชั่ววินาทีหนึ่ง ข้าอยากไปกับเขา ข้าอยากหันม้ากลับลงใต้และไม่หันหลังกลับมาอีก—อยากให้เขาดึงข้าออกจากฝันร้ายนี้ และแสร้งว่าข้อตกลง เลือด และปีแห่งการสังเวยไม่เคยมีอยู่แต่ความต้องการ ไม่เคยหยุดสงครามได้“ปล่อยข้า” ข้ากล่าวแต่มือของเขากลับบีบแน่นขึ้น“ข้าจะไม่เสียเจ้าให้ที่นี่” เขา
การแต่งงานที่ไม่ได้มีไว้เพื่อฉัน บทที่ 7
มุมมองเอลิสข้าเลิกคาดหวังการช่วยเหลือไปแล้วและบางที นั่นอาจเป็นสิ่งที่อันตรายที่สุดดินแดนเหนือสอนบทเรียนได้รวดเร็ว ความเงียบปลอดภัยกว่าการต่อต้าน ความนิ่งเฉยดึงดูดความสนใจน้อยกว่าความหวาดกลัวในวันที่สาม หนึ่งในหญิงรับใช้ที่ถูกส่งมาดูแลข้าดึงแขนเสื้อแรงเกินไปขณะช่วยแต่งกายสำหรับเข้าวัง และข้าไม่ทันได้หลบ ผ้าจึงขาดคมมีดที่ตามมานั้นรวดเร็วและไร้ความปรานี ราวกับตั้งใจย้ำเตือนว่าข้ายืนอยู่ในสถานะใดเลือดแห้งเป็นคราบสีเข้มบนผ้าขนสัตว์สีอ่อนไม่มีใครเอ่ยคำขอโทษและข้าก็ไม่ได้เรียกร้องมันถึงคืนที่สี่ ข้าจึงเข้าใจว่าเอลาร่าเคยเผชิญอะไรในอีกชีวิตหนึ่ง—การทดสอบที่ไม่สิ้นสุด ความโหดร้ายเงียบงันที่ถูกซ่อนใต้คำว่า “ประเพณี” และการเฝ้ารอดูว่าเมื่อใดเจ้าสาวจากแดนใต้จะพังทลายแต่ข้าจะไม่เป็นเช่นนั้นหากนี่คือราคาของสันติภาพ ข้าก็ยืนหยัดจะจ่ายมันนั่นจึงเป็นเหตุผลที่เมื่อทหารยามประกาศว่ามีผู้ขอเข้าเฝ้า—โดยไม่คาดคิดและไม่มีการนัดหมาย—ข้าคิดว่ามันก็เป็นเพียงความอัปยศอีกครั้งที่ถูกห่อหุ้มด้วยคำว่า “มารยาท”ขุนนางทางเหนืออีกคนที่อยากรู้ว่าเจ้าหญิงยังมีความอดทนเหลืออยู่แค่ไหนข้าเชิดคางแล
การแต่งงานที่ไม่ได้มีไว้เพื่อฉัน บทที่ 6
มุมมองเอเดรียนถนนสู่ทิศเหนือคลี่ออกใต้กีบม้าของข้า ผ่านไปไมล์แล้วไมล์เล่าบนพื้นดินเยือกแข็งที่ฉีกทำลายภาพลวงตาสุดท้ายที่ว่าข้ายังมีเวลาข้าเคยเห็นจุดจบนี้มาก่อนในชาติก่อน เอลาร่าเป็นคนที่ถูกส่งไปทางเหนือ—ตัวสั่น ร้องไห้ เกาะทุกคำอำลาราวกับเป็นเส้นชีวิตนางเขียนจดหมายมาครั้งหนึ่ง แล้วก็ไม่อีกเลยหนึ่งปีต่อมา ข่าวก็มาถึงเมืองหลวง—พระชายาทางเหนือปลิดชีพตนเองราชสำนักไว้อาลัยเพียงชั่วครู่ข้าบอกตัวเองว่ามันหลีกเลี่ยงไม่ได้ข้าบอกตัวเองว่าข้าได้ทำในสิ่งที่หน้าที่เรียกร้องแล้วข้าคิดผิดครั้งนี้ เป็นนางผู้หญิงที่ควบม้าออกไปลำพังผ่านประตูเมืองโดยไร้น้ำตา ไร้คำตัดพ้อ และไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเมืองที่สังเวยนางและนั่นคือสิ่งที่ทำให้ข้าหวาดกลัวที่สุดถึงคืนที่สาม ข้าก็เริ่มได้ยินมันทุกหนแห่ง—ความจริงที่ข้าฝังไว้ใต้ระเบียบวินัยและเกียรติยศขุนนางทางเหนือไม่ปล่อยให้สตรีที่เปราะบางมีชีวิตรอดพวกเขาทดสอบพวกนางทำลายพวกนางไม่ก็ฆ่าพวกนางข้ารู้ธรรมเนียมของพวกเขา ข้ารู้ว่าพวกเขาดูแคลนพันธมิตรที่ผูกมัดด้วยเลือดที่พวกเขาไม่เคารพเพียงใดเจ้าหญิงจากใต้ ไม่ว่าจะสงบนิ่งเพียงใด ก็จะเป็
การแต่งงานที่ไม่ได้มีไว้เพื่อฉัน บทที่ 5
ใบหน้าคุ้นเคยใต้ผ้าคลุมกระแทกใจเขาราวกับถูกฟาด“เอลาร่า!”นางโผเข้าหาอ้อมแขนเขา กำอกเขาแน่นราวกับพื้นดินใต้เท้าหายไป“ทำไม—ทำไมถึงเป็นเจ้า?” เขาถามเสียงแหบทันทีที่คำพูดหลุดออกไป ความคิดเย็นเยียบก็ก่อตัวขึ้นสายตาของเอลาร่าหลบเลี่ยง น้ำเสียงของนางอ่อนลง แฝงความไม่สบายใจและบางสิ่งที่ถูกซ่อนไว้อย่างระมัดระวัง“ข้า… ข้าไม่รู้” นางกล่าว“เมื่อวานราชโองการถูกแก้ไข พวกเขาบอกว่า… เอลิสถูกส่งไปทางเหนือแทนข้า”ห้องทั้งห้องเหมือนหมุนเอียง“เจ้าว่าอย่างไรนะ?”เอเดรียนคว้าไหล่นางไว้ นิ้วจิกแน่นจนแทบจะทิ้งรอยช้ำ“ถ้านางไปทางเหนือ—แล้วผู้หญิงที่ควบม้าออกไปคนเดียวผ่านประตูเมือง—”“เอลาร่า” มีเสียงเรียกอย่างร้อนรนจากด้านนอก“ท่านแม่ทัพ—ท่านจะไปไหน?”เอเดรียนปล่อยนางราวกับถูกความร้อนลวกเขาไม่ตอบทั้งที่ยังสวมชุดพิธีสีแดง เขาคว้าดาบจากแท่น ก้าวข้ามห้องในสามก้าว แล้วหายไป—กระโดดขึ้นหลังม้า ควบมันฝ่าค่ำคืน ไม่สนเสียงตะโกน ไม่สนมือที่ยื่นมาหยุดเขาคืนเดียวกันนั้น ณ ดินแดนเหนืออันห่างไกล ข้ายืนอยู่ลำพังใต้หลังคาที่ไม่คุ้นเคยอากาศอบอวลด้วยกลิ่นเหล็กและควันข้าเตรียมใจมาสำหรับการเจรจาสำ
การแต่งงานที่ไม่ได้มีไว้เพื่อฉัน บทที่ 4
เอเดรียนยืนอยู่หน้าห้องของข้าตลอดทั้งวันทั้งคืนข้าไม่เคยเปิดประตูเลยในคืนก่อนการแต่งงานทางการเมือง แสงจันทร์ทอดเงาร่างของเขาบนธรณีประตู—สูงตรง แข็งทื่อ ไม่ขยับ ในที่สุด เสียงของเขาก็ทำลายความเงียบ“เอลิส” เขาเอ่ยในที่สุดน้ำเสียงของเขาต่ำ เขากดไว้—ควบคุมเกินไปสำหรับชายที่ยืนอยู่บนขอบของทางเลือกที่เขายังไม่เข้าใจทั้งหมด“ข้าจะแต่งงานกับเจ้า”ข้าพิงหลังกับประตูและไม่ตอบ“ข้าจะใช้ทั้งชีวิตชดใช้ต่อคมดาบนั้น” เขากล่าวต่อทุกคำถูกเลือกอย่างระมัดระวัง ราวกับมาจากหลักที่เขายึดถือมาตั้งแต่วัยเยาว์“ข้าสาบาน—ไม่ใช่ในฐานะคนรัก แต่ในฐานะทหาร”มีช่วงหนึ่งของความเงียบ“ข้าจะปกป้องเจ้า ดั่งที่ข้าปกป้องแผ่นดินนี้” เขากล่าวในที่สุด “ด้วยร่างกายของข้า ด้วยชีวิตของข้า”เขาไม่ได้เอ่ยคำว่ารักเขาเอ่ยเพียงสิ่งเดียวที่เขาเคยถูกสอนว่ามีความหมายตลอดไปข้ายังคงเงียบครู่หนึ่ง เสียงฝีเท้าของเขาก็ค่อย ๆ ห่างออกไปตามทางเดิน—มั่นคง ชัดเจน ราวกับการจากไปเป็นเพียงคำสั่งอีกข้อที่เขายอมรับภายในห้อง ข้าเอาหน้าผากแนบกับบานประตูมุมปากของข้ายกขึ้นโดยแทบไม่รู้ตัว และหยดน้ำตาหนึ่งก็ไหลลงมายามรุ่งสาง เม
การแต่งงานที่ไม่ได้มีไว้เพื่อฉัน บทที่ 3
ข้าเข้าร่วมงานเลี้ยงไหว้พระจันทร์ครั้งสุดท้ายในแผ่นดินเกิดของตนเมื่อข้ามาถึง ท้องพระโรงใหญ่ก็เต็มไปด้วยเสียงดนตรีแผ่วเบา แสงเทียนริบหรี่—และหยาดน้ำตาเอลาร่ายืนอยู่กลางวงของสตรีชนชั้นสูง ดวงตาแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นไหวพอให้เรียกความสงสารโดยไม่ถึงกับแตกสลาย นางกำผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมแน่น ราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวนางไว้ได้“หลังเทศกาลนี้ องค์หญิงเอลาร่าจะถูกส่งไปนอกชายแดนทางเหนือ…” สตรีคนหนึ่งถอนหายใจเสียงดัง“ช่างน่าเศร้า” อีกคนพึมพำ “และองค์รัชทายาทหญิงก็ไม่ทำอะไรเลย—ไม่ทำอะไรทั้งนั้น—นอกจากวิ่งไล่ตามความโปรดปรานของแม่ทัพเอเดรียน”“อย่างน้อยเอลาร่าก็เข้าใจหน้าที่” อีกเสียงเสริม “ความทุ่มเทต่อแผ่นดินเช่นนี้…”ไหล่ของเอลาร่าสั่นไหว ใต้แขนเสื้อที่บดบังใบหน้า มีบางสิ่งวาบผ่าน—สั้น คม และพึงพอใจแล้วนางก็เห็นข้าลมหายใจของนางสะดุดข้าไม่เคยชอบงานเช่นนี้ ในปีก่อน ๆ ข้าแทบไม่เคยเข้าร่วมงานเลี้ยงไหว้พระจันทร์เลยด้วยซ้ำนางคาดการณ์ไว้แล้วข้าสบตานางจากอีกฟากของห้อง ยกมุมปากเป็นรอยยิ้มบางเบาที่อ่านไม่ออก แล้วนั่งลงโดยไม่เอ่ยคำเสียงซุบซิบพลันคมชัดขึ้นทันที“สายตานั่นหมายความว่าอย
การแต่งงานที่ไม่ได้มีไว้เพื่อฉัน บทที่ 2
เช้าวันถัดมา ข้าแต่งกายเรียบง่ายและก้าวออกจากห้อง— เพียงเพื่อถูกกระแทกกลับไปชนกำแพงหิน“เหตุใดเจ้าจึงดื้อดึงนัก” เขาคำรามเสียงแหบ “ถึงได้บีบให้พระราชาส่งเอลาร่าไปทางเหนือ?”ความเจ็บปวดแล่นผ่านหัวไหล่เมื่อแรงบีบของเขาแน่นขึ้นลิน่าวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก แต่เขาเพียงปรายตามองไปครั้งเดียว“ออก
