แต่งงานก่อน รักทีหลัง นิยาย & เรื่องราว

"ตอบก่อนรักเค้าไหม? " "รัก..มึงล่ะ? ยังรักกูเท่าเดิมไหม?" "หวายรักเฟียนะ แต่งงานกันนะ"

ฉันจะร้องไห้ ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าสักวันต้องโดนขอแต่มันตื้นตันจริงๆนะ "นิครับ... แต่งงานกับพี่นะ" "มะ ไม่ขอเป็นแฟนก่อนเหรอคะTT" "งั้น... เป็นแฟนพี่นะ แต่งงานกับพี่นะ เป็นภรรยาพี่นะครับ"

แต่ก่อนแต่งงาน เธอเคยมีคนรักอยู่แล้ว ชายคนนั้นคือรักแรกของเธอ เพียงแต่เขาตายจากไปก่อนที่เธอจะรู้ว่า ตนเองมีเลือดเนื้อของเขาอยู่ในท้อง หลังแต่งงานกับอิทธิ เธอจึงเพิ่งรู้ตัวว่าตั้งครรภ์ วันนั้น เธอนั่งร้องไห้อยู่หน้ารูปถ่ายชายคนรักเก่า มือบางสั่นเทา น้ำตาไหลไม่หยุ ด

" ใช่ซี้...มีสามีแล้วลืมเพื่อนมันเป็นอย่างนี้นี่เอง ไหนแกบอกก่อนแต่งงานว่ายังไงก็ไม่มีทางรักสามีแกไง แล้วนี่มันยังไงมิทราบ " " ก็นั่นมันก่อนแต่ง แต่นี่หลังแต่งแล้ว ไม่เหมือนกันย่ะ มาคอสเค้ารักฉันฉันก็รักเค้าแฟร์ๆทั้งคู่ " " ย่ะ..หมั่นไส้ "

"ฉันหลีกทางให้คุณสองคนแน่นอนค่ะ" "ถึงคุณจะได้แต่งงานและได้จดทะเบียนสมรสกับพี่เจย์ซี แต่ฉันก็ไม่แคร์หรอกค่ะ เพราะฉันเป็นคนมาก่อน ส่วนคุณมาทีหลัง ต่อให้คุณมีใบทะเบียนสมรสถืออยู่ แต่พี่เจย์ซีเขารักฉัน เมื่อวานคุณก็ได้ยินแล้วไม่ใช่เหรอคะที่เขาบอกฉันว่าเขารอให้ฉันกลับมา

เธอวางมือตรงหัวใจของเขาแล้วยิ้มทั้งน้ำตา “เยี่ยหรง...คุณจะแต่งงานกับฉันไหมคะ” “เหยาเหยา...” “หลังจากนี้เราอาจพรากจากกันอีก ฉันบอกกับคุณก่อนที่จะเกิดเรื่องอะไรขึ้น...ฉันรักคุณค่ะ”

เขาก็ไม่ได้อยากรีบขนาดนั้น แต่เพราะเมื่อก่อนเขาใจเย็นมาก จนทางบ้านของเธอจับคู่ให้กับคนอื่น ตอนนี้เขาไม่อยากช้า แม้จะอยากทำให้เธอรักเขาก่อนแต่งงาน แต่ตอนนี้แต่งก่อนแล้วค่อยทำให้รักก็ได้นี่นา ปัง! ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะคุยกันรู้เรื่องมากไปกว่านี้ เสือก็เปิดประตูแล้วปิดมัน ลงเสียงดัง ก่อนจะเดินปรี่มาหาคนทั้งสอง

ปีที่แล้ว ในคืนวันแต่งงานของพวกเขา เขาได้นำกำลังเสริมออกศึก ก่อนเดินทาง เขาได้เอาผ้าคลุมหัวมงคลของนางออก และสัญญากับนางว่า "ข้า จ้านเป่ยว่างจะรักซีซีเพียงคนเดียวในชีวิตนี้ ย่อมไม่แต่งอนุเด็ดขาด!" จ้านเป่ยว่างรู้สึกกระดากใจเล็กน้อย และเบือนหน้าหนี "คำพูดแบบนี้ก็ลืมไป� �ะ ยามเวลาแต่งงานกับเจ้าข้ายังไม่รู้เรื่องความรักเท่าไร ข้าแค่คิดว่าเจ้าเหมาะสมที่จะเป็นภรรยาของข้า จนกระทั่งที่ข้าได้พบกับยี่ฝาง"

คำอวยพรใดล้วนไม่สำคัญเท่าความรักของบ่าวสาวที่มีให้กัน ด้วยนี่เป็นการแต่งงานหลังจากเกิดความรัก มิใช่การจับคู่ของบุพการี ไม่ใช่การบีบบังคับ แต่เป็นความยินยอมพร้อมใจของทั้งสองคนอย่างแท้จริง ในห้องหอ...เยี่ยนเสวี่ยหรูเท้าคางมองสามีของตนด้วยรอยยิ้ม นางปล่อยผมยาวสยายเช่นกันกับเขาที่มอ งมาด้วยรอยยิ้ม “ยิ้มอะไร”

ยลดาแยกเขี้ยวขาวๆ ใส่เพื่อนสนิท ที่คิดจะทำอะไรแผลงๆ “ว่าแต่ตอนแกกับสามี ใครจีบใครก่อน” “ก็ต่างคนต่างจีบมั้ง เอ๊ะ! หรือว่าฉันจีบก่อน เอาเถอะๆ ใครจะจีบใครก่อนก็ช่าง สรุป…ตอนนี้ฉันก็รวบหัวรวบหาง กินกลางตลอดตัว เพราะแต่งงานแล้ว...โฮะๆ” เสียงหัวเราะของยลดาทำเอาคนข้าง ๆ หมั่นไส้ “ย่ะ”