เดอะ สเมิร์ฟ 4 มีตัวละครใหม่ตัวไหนบ้าง

การปรากฏตัวของตัวละครใหม่ใน 'Smurfs 2' ทำให้เรื่องราวมีมิติใหม่ที่ค่อนข้างน่าสนใจและขัดแย้งไปพร้อมกัน ผมชอบเริ่มจากตัวหลักสองตัวที่เพิ่มเข้ามาอย่างชัดเจน คือ Vexy และ Hackus — สองสิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียกว่า 'Naughties' พวกเขาถูกสร้างขึ้นโดย Gargamel เพื่อเป็นเครื่องมือในการตามล่าพวกสเมิร์ฟ แต่ไม่ใช่แค่ลูกสมุนธรรมดา: Vexy มีความซับซ้อนทางอารมณ์ เธอมีความสงสัยในตัวเองและยังแสดงความอบอุ่นบางอย่างต่อสเมิร์ฟ ซึ่งทำให้บทบาทของเธอมีความเป็นตัวละครที่สามารถเปลี่ยนทิศทางเรื่องได้ Hackus ฝั่งตรงข้ามเป็นความตลกและความคึกคะนองแบบเต็มๆ บทบาทของเขาคือเป็นตัวสร้างความไม่สมดุลที่ช่วยขับเคลื่อนฉากแอ็กชันและคอมเมดี้ อีกมุมหนึ่ง Naughties ทั้งสองยังทำหน้าที่เป็นกระจกสะท้อนว่า 'ความเป็นตัวจริง' มาจากไหน — ถูกสร้างแต่ไม่จำเป็นต้องยึดติดกับชะตากรรมเดิมเสมอไป ซึ่งเป็นแก่นเรื่องที่ส่งผลต่อ Smurfette และชุมชนสเมิร์ฟในภาพยนตร์ โดยสรุปแล้ว ถ้ามองในเชิงตัวละคร Vexy กับ Hackus ไม่ได้มาเติมเต็มแค่ความวายป่วงหรืออันตราย แต่พาพล็อตไปสู่คำถามเรื่องตัวตนและการเลือกทางจริยธรรม ซึ่งทำให้หนังมีฉากสะเทือนใจสลับกับฉากขำขันได้อย่างลงตัว

พล็อตของ 'เดอะ สเมิร์ฟ 4' ถูกเล่าเป็นการผจญภัยที่ผสมความอบอุ่นกับความตื่นเต้นไว้อย่างลงตัว ฉันรู้สึกว่าเรื่องเริ่มจากการเผชิญหน้าที่ไม่คาดคิดเมื่อหมอจอมวางแผนอย่างกากาเมลค้นพบประตูมิติที่เชื่อมโลกมนุษย์กับหมู่บ้านสเมิร์ฟ สิ่งนี้ทำให้สเมิร์ฟต้องแบ่งทีมกันไปยังโลกต่าง ๆ เพื่อปกป้องสิ่งที่สำคัญและตามหาสมาชิกที่หายไป ในมุมมองของฉัน งานสร้างครั้งนี้ให้ความสำคัญกับบทบาทของสเมิร์ฟแต่ละตัวมากกว่าภาคก่อน ๆ มีช่วงที่โฟกัสไปที่สเมิร์ฟสาวคนหนึ่งซึ่งต้องถามตัวเองว่าอยากเป็นใครและจะเลือกทางไหน ฉากแอ็กชั่นมีจังหวะเร็วและมีมุขตลกที่ไม่บ่อยจนเกินไป ทำให้หนังไม่ทิ้งความน่ารักพื้นฐานของซีรีส์ ภาพรวมแล้วฉันประทับใจกับการบาลานซ์โทนระหว่างครอบครัวและการผจญภัย บางฉากแอบได้กลิ่นความเป็นแฟนตาซีแบบคลาสสิก เหมือนฉากที่ทำให้นึกถึงการใช้มิติข้ามเวลาในหนังครอบครัวรุ่นเก่า แต่ยังคงเอกลักษณ์ความสดใสของสเมิร์ฟไว้อย่างชัดเจน

วูบแรกที่เห็นฉากภูเขาหิมะในหนังฉากนั้นทำให้ความรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในพื้นที่ปิดตาย—และนั่นแหละคือจุดเริ่มที่ตัวละครใหม่หลายคนเข้ามากระทบชีวิตของกลุ่มหลักใน 'Quarter of Silence' ผมชอบที่หนังใส่ตัวละครท้องถิ่นเข้ามาหลายแบบ: มีหัวหน้าโครงการก่อสร้างที่เกี่ยวพันกับเขื่อน เป็นคนที่อาศัยอำนาจและข้อมูลเพื่อปกปิดความลับ, มีชาวบ้านคนหนึ่งที่แบกรับบาดแผลในอดีตและกลายเป็นกุญแจสำคัญของปม, แล้วก็มีนักข่าวหรือผู้สืบสวนท้องถิ่นที่มองโลกแตกต่างจากโคนันอย่างชัดเจน การจัดวางตัวร้ายไม่ได้เป็นแค่คนเดียวที่โผล่มาตบหน้าเลย แต่เป็นเครือข่ายของความโลภกับการปกปิดความผิด ซึ่งผลักดันให้เรื่องราวตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ พอพูดถึงตัวร้าย ผมรู้สึกว่าหนังเลือกใช้วิธีทำให้คนดูค่อย ๆ ค้นพบแรงจูงใจแทนการโชว์บู๊ตั้งแต่ต้น—ตัวร้ายหลักมีมิติและไม่ใช่คนชั่วเพียงหน้าเดียว นี่ทำให้ทุกฉากเผชิญหน้าของโคนันมีแรงกระแทกทางอารมณ์มากขึ้น สรุปคือคนดูจะได้เจอทั้งตัวละครใหม่ที่เป็นเสาหลักของโครงเรื่องและตัวร้ายที่ผูกปมสำคัญของหนังไว้เข้มข้น — เป็นการเติมเต็มโลกของโคนันในมุมที่หนาวและขมได้ดี

พอพูดถึงภาพยนตร์ไลน์หลักฉบับล่าสุด ผมตื่นเต้นสุด ๆ กับกลุ่มตัวละครใหม่ใน 'Transformers: Rise of the Beasts' — ที่ทำให้โลกของทรานส์ฟอร์เมอร์ส์ขยายออกไปในทิศทางที่ดิบและมีชีวิตชีวาขึ้นมาก ในมุมมองของแฟนหนัง ผมยกให้ตัวละครมนุษย์สองคนอย่าง Noah Diaz และ Elena Wallace เป็นจุดเริ่มต้นที่ชัดเจน เพราะพวกเขาเป็นสะพานเชื่อมระหว่างคนกับหุ่น ในฝั่งหุ่นยนต์ Maximals ถูกแนะนำเข้ามาอย่างเด่นชัด โดยมีทั้ง 'Optimus Primal' ที่เป็นเวอร์ชันกอริลล่าซึ่งมีเสน่ห์เฉพาะตัว แล้วก็ 'Airazor', 'Cheetor' และ 'Rhinox' ที่เพิ่มมิติของความสัมพันธ์แบบสัตว์ป่าให้เรื่องราว ด้านตัวร้ายยังแฝงความลึกลับและแรงกดดันที่ต่างไปจากเดิม ทำให้การปะทะมีรสชาติเฉพาะตัว เหมือนได้เห็นจักรวาล Transformers ถูกผสานกับธีมสัตว์ป่าและวัฒนธรรมเมืองสมัยใหม่ — นี่แหละที่ทำให้ผมติดตามจนจบและยังนึกถึงซีนที่ Maximals ปรากฏตัวขึ้นอยู่เรื่อย ๆ

นึกภาพว่าถ้าได้ยินเสียงสเมิร์ฟเป็นภาษาไทยใน 'เดอะ สเมิร์ฟ 4' คงจะตลกและอบอุ่นมากเลย ฉันอยากบอกตรง ๆ ว่า ณ ตอนนี้ยังไม่มีการประกาศรายชื่อทีมนักพากย์ภาษาไทยของ 'เดอะ สเมิร์ฟ 4' อย่างเป็นทางการ ถ้าหนังยังไม่เข้าฉายในประเทศไทยหรือยังไม่มีเวอร์ชันพากย์ไทยออกมา ผู้จัดจำหน่ายมักจะปล่อยรายการนักพากย์พร้อมกับข้อมูลโปรโมตก่อนฉายในโรง แต่ในกรณีที่มีการพากย์ไทยจริง ๆ มักเห็นได้ทั้งการใช้ทีมพากย์มืออาชีพที่คุ้นเคยกับงานการ์ตูน และบางครั้งก็เลือกใช้คนดังมาเพิ่มแรงดึงดูด ความคาดหวังส่วนตัวคืออยากให้ใครก็ตามที่ได้รับบทนำ ๆ อย่างสมาร์ฟหรือการ์กาเมลมีน้ำเสียงที่เล่นกับอารมณ์ได้ละเอียด ทั้งขี้เล่น ขี้งอน และโกรธร้อนแรง เพื่อให้ตัวละครยังคงเสน่ห์แบบต้นฉบับ แต่จับต้องได้สำหรับผู้ชมไทย ถ้ามีการประกาศชื่อทีมนักพากย์จริง ๆ นั่นแหละจะฟินสุด ๆ และคงได้เห็นมุมมองใหม่ ๆ ของตัวละครที่คุ้นเคย

เราอินกับรายละเอียดของหมู่บ้านใหม่ใน 'สเมิร์ฟ หมู่บ้านที่สาบสูญ' มากกว่าที่คิดไว้ — หมู่บ้านนั้นเต็มไปด้วยสเมิร์ฟที่ไม่ค่อยเห็นในเวอร์ชันก่อนๆ และแต่ละตัวมีบทบาทชัดเจนที่เติมสีสันให้เรื่อง หนึ่งในตัวละครใหม่ที่เด่นสุดสำหรับเราคือ 'บลอสซั่มสเมิร์ฟ' ซึ่งเป็นผู้นำแบบใจเย็นและรู้จักพืชสมุนไพร เธอทำหน้าที่เป็นทั้งหัวหน้าชุมชนและผู้รักษาแผลใจของเพื่อนๆ อีกคนคือ 'วิลโลว์สเมิร์ฟ' นักพฤกษศาสตร์ผู้หลงใหลต้นไม้กับยาไม้ ทำให้ฉากสวนลับของหนังมีความอธิบายทางธรรมชาติที่น่าเชื่อถือ นอกจากนี้ยังมี 'สตอร์มสเมิร์ฟ' ที่เป็นนักต่อสู้คอยปกป้องหมู่บ้าน ทั้งรูปลักษณ์และท่าทางแสดงให้เห็นถึงพลังและความกล้าหาญ ส่วน 'ดรีมสเมิร์ฟ' เป็นศิลปิน/นักเล่าเรื่อง ที่เข้ามาเติมความฝันและจินตนาการให้ชุมชน การจัดวางบทของตัวละครเหล่านี้ทำให้หมู่บ้านที่สาบสูญดูมีระบบและชีวิต ไม่ใช่แค่ฉากหลังธรรมดา — นี่แหละที่ทำให้ฉากสุดท้ายมีน้ำหนักขึ้นอย่างจริงจัง

ฉากในซีซั่นสองของ 'โตเกียวรีเวนเจอร์ส' ทำให้ผมตื่นเต้นกับตัวละครใหม่ที่โผล่มาแบบไม่ให้ตั้งตัวเลย บอกเลยว่าคนที่สะดุดตาที่สุดสำหรับผมคือสองพี่น้องจากกลุ่มวาลฮัลลา—'รัน ไททานิ' และ 'รินโด ไททานิ'—ซึ่งบรรยากาศของพวกเขามาจากความโหด ขี้เล่น และความเป็นคู่หูที่เติมเต็มซีนการปะทะได้ยอดเยี่ยม ทั้งคู่มีสไตล์การต่อสู้ที่ชัดเจนและมุกคำพูดที่ทำให้ฉากยืดหยุ่นระหว่างความตึงเครียดกับความขำได้ดี การพบกันครั้งแรกระหว่างพวกเขากับกลุ่มทาแมนมีความตื่นเต้นแบบดิบๆ ที่ทำให้ผมเผลอเชียร์ฝ่ายไหนไม่ได้เพราะแต่ละคนจับคู่ความเกรี้ยวกราดกับความมีเหตุผลในแบบของตัวเอง นอกเหนือจากการต่อสู้ ผมยังชอบการออกแบบคาแรคเตอร์และวิธีที่อนิเมะให้พื้นที่เล็กๆ สำหรับฉากหลังชีวิตของพวกเขา ซึ่งช่วยให้ตัวละครไม่เป็นแค่หน้ากากนักเลง แต่กลายเป็นคนที่มีบุคลิกร่วมสมัยและน่าติดตาม ตอนจบของซีนสำคัญที่เกี่ยวกับทั้งสองทำให้ผมอยากรู้ว่าจะเห็นพัฒนาการด้านมิตรภาพและแรงกระตุ้นของพวกเขาในอนาคตยังไง เหมือนกับว่าพวกเขาเข้ามาเติมช่องว่างให้โลกของ 'โตเกียวรีเวนเจอร์ส' มีสีสันและความไม่แน่นอนเพิ่มขึ้นอย่างลงตัว

แฟนเก่าที่สะสมของฟิล์มมาตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็กคงเข้าใจความรู้สึกอยากได้ของที่มีคุณค่าเหมือนกันกับผม — ในกรณีของ 'เดอะ สเมิร์ฟ 4' ของสะสมที่ผมมองว่าโดดเด่นจริง ๆ คือชุดบลู-เรย์แบบสตีลบุ๊คที่ทำแพ็กเกจน่าเก็บและดูดีบนชั้น วัสดุแข็งแรง ลายปกมีรายละเอียดจากศิลปิน อันนี้ไม่ได้แค่เป็นแผ่นหนัง แต่กลายเป็นชิ้นศิลป์ที่อยากโชว์ อีกสิ่งที่ผมให้ความสำคัญคือหนังสือศิลป์หรือ 'artbook' ของภาพยนตร์ ถ้าเป็นเล่มที่รวมคอนเซ็ปต์อาร์ต ฉากร่างตัวละครและคอมเมนต์ของทีมสร้าง ก็มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์และน่าเปิดอ่านมาก สุดท้ายผมยังชอบแผ่นเสียงซาวด์แทร็กไวนิลสำหรับคนที่ชอบประสบการณ์ฟังเพลงจากฟิล์มแบบเต็มบรรยากาศ พร้อมลายภาพปกที่สวยงาม การมีลิมิเต็ดลิทโกราฟหมายเลขกำกับหรือโปสเตอร์ลงลายเซ็นของผู้กำกับก็ทำให้คอลเล็กชันมีเรื่องเล่าได้ ผมมักจะจัดมุมโชว์ที่มีแสงนุ่ม ๆ และมองมันเหมือนบันทึกความทรงจำเล็ก ๆ — น่าจะเป็นวิธีที่อบอุ่นที่สุดในการเก็บ 'เดอะ สเมิร์ฟ 4' ไว้กับตัว

ภาคนี้เพิ่มตัวละครใหม่ที่เปลี่ยนบรรยากาศของเรื่องไปเลย — นับตั้งแต่คนจนถึงหุ่นยนต์ที่มีเป้าหมายต่างกัน ผมชอบว่าสตอรี่เปลี่ยนโฟกัสมาเป็นครอบครัวช่างเครื่องเล็ก ๆ กับอุตสาหกรรมยักษ์ใหญ่: 'Cade Yeager' เป็นคนธรรมดาที่กลายเป็นแกนกลางของเรื่อง เขาเป็นคนใจเหล็กแต่มีความอ่อนโยนต่อหุ่นยนต์ ซึ่งทำให้บทมีมิติขึ้น ส่วน 'Tessa' ลูกสาวของเขาเป็นตัวแทนความกล้าแบบใหม่ของหนัง นอกจากนั้น 'Joshua Joyce' ในฐานะนักธุรกิจเทคโนโลยีผู้ตั้งบริษัท KSI คือคนที่ผลักดันให้โลกสร้างหุ่นยนต์สังเคราะห์จากชิ้นส่วนของเมกะตรอน ขณะที่ 'Harold Attinger' เป็นตัวแทนของรัฐบาล/หน่วยงานที่พร้อมจะใช้ความรุนแรงเพื่อควบคุมภัยคุกคามเหล่านี้ การปะทะระหว่างอุดมการณ์ของคนสามกลุ่มนี้—ผู้ปกป้องอิสระ ผู้ต้องการควบคุม และผู้แสวงหากำไร—ทำให้ตัวละครมนุษย์ใหม่ใน 'Transformers: Age of Extinction' มีบทบาทแทบจะเทียบกับหุ่นยนต์ และนั่นเป็นเหตุผลที่ผมรู้สึกว่าภาคนี้โตขึ้นกว่าเดิม

หนังเรื่องนี้พาเรากลับไปดูรากเหง้าของโลแกนในแบบที่ไม่หวานเลย และฉากเปิดชัดเจนว่ามันจะเน้นความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องและการแสวงหาตัวตน ผมเล่าจากมุมมองคนที่ชอบจับรายละเอียดตัวละครเป็นหลัก: ตัวเอกคือ โลแกน (วูล์ฟเวอรีน) ที่เราเห็นทั้งด้านโหดและด้านเปราะบางของเขา คู่ปรับตลอดกาลคือ วิกเตอร์ ครีด หรือ 'เซเบอร์ทูธ' ที่มีความสัมพันธ์เชิงพี่น้องกับโลแกนอย่างซับซ้อน ฝั่งฝ่ายรัฐบาลมี วิลเลียม สไตร์คเกอร์ ผู้เป็นผู้อยู่เบื้องหลังโครงการต่างๆ และเป็นตัวผลักดันเหตุการณ์ใหญ่ในหนัง นอกจากนี้ยังมี เคย์ลา ซิลเวอร์ฟอกซ์ ที่ทำหน้าที่เป็นแรงจูงใจทางอารมณ์ให้โลแกน และ เวด วิลสัน ที่ถูกนำเสนอในภาพก่อนกลายเป็นเวอร์ชันที่คนคุ้นเคยในภายหลัง (ฉากปิดที่สร้างความถกเถียงได้เยอะ) รวมถึงสมาชิกทีมพิเศษอย่าง จอห์น แรธ ที่ช่วยเติมสีสันให้กับกลุ่มนักรบเก่าๆ เหล่านี้ สรุปสั้นๆ ว่าใครเป็นใครบ้างในหนังเรื่องนี้: โลแกน/วูล์ฟเวอรีน, วิกเตอร์/เซเบอร์ทูธ, วิลเลียม สไตร์คเกอร์, เคย์ลา ซิลเวอร์ฟอกซ์, เวด วิลสัน และสมาชิกทีมที่ช่วยขยายโลกของเรื่อง — อ่านแล้วผมยังชอบความไม่ลงรอยของความสัมพันธ์พวกนี้จนถึงตอนจบ