สเมิร์ฟ 2

ความแตกต่างที่ชัดเจนที่สุดคือพื้นหลังของเรื่องเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อดู 'สเมิร์ฟ 2' ครั้งแรก ฉันรู้สึกว่าหนังย้ายบรรยากาศจากความรู้สึกนิวยอร์กแบบภาคแรกมาเป็นบริบทยุโรปที่โรแมนติกและมีสีสันมากขึ้น ฉากปารีสถูกใช้เป็นฉากกลางที่ทำให้เหตุการณ์มีทั้งความอลังการและโรแมนติก ผลคือหนังมีโทนผสมระหว่างความตลกแบบครอบครัวกับการผจญภัยแฟนตาซีที่เน้นภาพและไอเดียสร้างสรรค์มากขึ้น

อีกเรื่องที่ต่างคือโฟกัสของเรื่องราว — ภาคสองให้พื้นที่กับประเด็นตัวตนและความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครมากขึ้น ฉันชอบที่ผสมความเป็นตลกสีสันสดใสกับฉากที่จริงจังขึ้นเล็กน้อย ทำให้รู้สึกว่าโลกของสเมิร์ฟไม่ใช่แค่ฉากสวย ๆ แต่ยังมีความซับซ้อนด้านอารมณ์ เหมาะกับคนดูหลายวัยและทำให้ฉากบางฉากมีน้ำหนักกว่าในภาคแรก

พึ่งได้ยินข่าวว่าตัวหนัง 'The Smurfs 2' เข้าโรงบ้านเราเมื่อกลางปี 2013 และผมพาเด็กๆ ไปดูเมื่อคืนวันที่หนึ่งสิงหาคม พ.ศ. 2556 นี่แหละ บรรยากาศตอนนั้นจอใหญ่เต็มไปด้วยสีฟ้า มีทั้งรอบพากย์ไทยและรอบฉบับเสียงต้นฉบับให้เลือก ส่วนรูปแบบการฉายก็จะเป็นทั้ง 2D และ 3D ขึ้นกับโรงภาพยนตร์ที่จัดโปรแกรม

ผมเลือกตั๋วที่เป็นรอบพิเศษสำหรับครอบครัวที่โรงภาพยนตร์ในห้างใหญ่ ใกล้บ้าน ตอนนั้นโรงดังๆ อย่างที่ตั้งในศูนย์การค้าย่านหลักมักจะเอาเข้าฉาย เช่น โรงในเครือที่มีหน้าจอใหญ่และระบบเสียงดี ทำให้ภาพสีสดของเหล่าสเมิร์ฟกับดีไซน์มิวแทนต์ออกมาดีมาก เหมือนกับตอนที่เคยพาเด็กไปดู 'Toy Story 3' เลย รู้สึกว่าเป็นหนังเด็กที่เหมาะจะพาไปนั่งร่วมกันและมีรอบหลากหลายให้เลือกทั้งวัน

การปรากฏตัวของตัวละครใหม่ใน 'Smurfs 2' ทำให้เรื่องราวมีมิติใหม่ที่ค่อนข้างน่าสนใจและขัดแย้งไปพร้อมกัน

ผมชอบเริ่มจากตัวหลักสองตัวที่เพิ่มเข้ามาอย่างชัดเจน คือ Vexy และ Hackus — สองสิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียกว่า 'Naughties' พวกเขาถูกสร้างขึ้นโดย Gargamel เพื่อเป็นเครื่องมือในการตามล่าพวกสเมิร์ฟ แต่ไม่ใช่แค่ลูกสมุนธรรมดา: Vexy มีความซับซ้อนทางอารมณ์ เธอมีความสงสัยในตัวเองและยังแสดงความอบอุ่นบางอย่างต่อสเมิร์ฟ ซึ่งทำให้บทบาทของเธอมีความเป็นตัวละครที่สามารถเปลี่ยนทิศทางเรื่องได้

Hackus ฝั่งตรงข้ามเป็นความตลกและความคึกคะนองแบบเต็มๆ บทบาทของเขาคือเป็นตัวสร้างความไม่สมดุลที่ช่วยขับเคลื่อนฉากแอ็กชันและคอมเมดี้ อีกมุมหนึ่ง Naughties ทั้งสองยังทำหน้าที่เป็นกระจกสะท้อนว่า 'ความเป็นตัวจริง' มาจากไหน — ถูกสร้างแต่ไม่จำเป็นต้องยึดติดกับชะตากรรมเดิมเสมอไป ซึ่งเป็นแก่นเรื่องที่ส่งผลต่อ Smurfette และชุมชนสเมิร์ฟในภาพยนตร์

โดยสรุปแล้ว ถ้ามองในเชิงตัวละคร Vexy กับ Hackus ไม่ได้มาเติมเต็มแค่ความวายป่วงหรืออันตราย แต่พาพล็อตไปสู่คำถามเรื่องตัวตนและการเลือกทางจริยธรรม ซึ่งทำให้หนังมีฉากสะเทือนใจสลับกับฉากขำขันได้อย่างลงตัว

ฉันเห็นว่าคะแนนจากผู้ชมไทยสำหรับ 'สเมิร์ฟ 1' มักจะอยู่ในช่วงกลาง ๆ — ประมาณ 6–7 เต็มสิบ — และเหตุผลไม่ยากเลย

วัยรุ่นที่ไปดูด้วยกันมักหัวเราะกับมุกง่าย ๆ และซีนสเมิร์ฟตกอยู่ในโลกคน (เช่น ซีนที่พวกเขาหลงเข้าไปในเมืองใหญ่และต้องปรับตัวกับสิ่งแปลกใหม่) แต่ผู้ใหญ่บางคนก็วิจารณ์ว่าเนื้อหาเรียบง่ายและบทไม่ลึกพอ เหมาะกับการพาเด็กไปชมมากกว่าจะเป็นหนังที่ผู้ใหญ่ต้องกลับไปดูซ้ำ

ในมุมมองของคนที่โตมากับการ์ตูนคลาสสิก ความน่ารักของตัวละครยังทำงานได้ดี แต่ CGI กับการผสมโลกจริง-อนิเมชั่นยังมีข้อจำกัดเมื่อเทียบกับงานครอบครัวร่วมสมัยอื่น ๆ อย่าง 'Toy Story' นั่นทำให้คะแนนเฉลี่ยตกอยู่ตรงกลาง พอให้ความสุขแบบเรียบง่ายแก่ครอบครัว แต่คงไม่ใช่งานสำหรับคนที่มองหาความลึกเป็นหลัก

เสียงพากย์ไทยของ 'The Smurfs 2' ในการฉายโรงมักจะคงความคุ้นเคยจากภาคแรกไว้ค่อนข้างมาก แต่ก็มีจุดเปลี่ยนบางจุดที่แฟน ๆ จะสังเกตได้

ผมเป็นคนที่ตามเสียงพากย์ไทยของหนังครอบครัวมานาน เลยจำได้ว่าเมื่อหนังภาคสองเข้าฉาย ทางสตูดิโอไทยมักจะพยายามรักษาทีมนักพากย์หลักเอาไว้เพื่อความต่อเนื่องของตัวละคร เช่นเสียงของสเมิร์ฟสำคัญ ๆ มักได้คนเดิมกลับมาพากย์ให้ แต่ตัวละครรับเชิญหรือบทฝ่ายร้ายบางตัวอาจเปลี่ยนนักพากย์ไปตามตารางงานหรือสัญญา

ถ้าสังเกตจากการฉายในโรงกับพากย์ที่ออกตามทีวีหรือดีวีดี จะเห็นว่าบางครั้งเวอร์ชันที่ออกทางทีวีมีการเรียงลำดับนักพากย์หรือเสียงประกอบต่างไปจากฉบับโรง ฉะนั้นโดยรวมเสียงหลักส่วนใหญ่ยังคงให้ความรู้สึกต่อเนื่องจากภาคก่อน แต่ก็ไม่ใช่ 100% ที่ทุกบทจะเหมือนเดิม — เหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นในพวกหนังอนิเมชั่นระดับบล็อกบัสเตอร์อย่าง 'Shrek 2' ที่บางประเทศมีการเปลี่ยนนักพากย์บางบทระหว่างการฉายโรงกับการออกทางช่องทีวี

บรรยากาศครอบครัวและความน่ารักของตัวละครเล็ก ๆ แบบนี้ทำให้ผมยิ้มได้ทุกครั้งที่เห็น 'Smurfs 2' ปรากฏบนหน้าจอ

ผมมักจะเจอว่าเรื่องนี้ในไทยไม่ได้อยู่บนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งรายเดือนเดียวตลอดเวลา แต่จะกระจายอยู่ในรูปแบบซื้อ-เช่าแบบตามเรื่อง (transactional VOD) เช่นร้านขายหนังดิจิทัลอย่าง Apple TV (iTunes), Google Play Movies หรือผ่าน YouTube Movies ที่สามารถซื้อหรือเช่าเป็นครั้ง ๆ ได้ นอกจากนี้บางครั้งสตูดิโอหรือผู้ถือลิขสิทธิ์จะส่งไปให้บริการใน Netflix หรือ Disney+ ชั่วคราวตามสัญญา ฉะนั้นถ้าลองหาในบริการสมัครสมาชิกรายเดือนแล้วไม่เจอ ทางเลือกที่ปลอดภัยคือซื้อ/เช่าดิจิทัลหรือค้นหาฉบับแผ่น DVD/Blu-ray

เรื่องเสียงพากย์ไทยกับคำบรรยายมักมีให้เลือกในเวอร์ชันดิจิทัลบางเจ้า ผมชอบเวอร์ชันที่มีพากย์ไทยสำหรับดูกับเด็ก ๆ แต่ถ้าอยากได้เสียงต้นฉบับและบรรยายไทยก็มีให้เลือกในบางร้านเหมือนกัน ฉะนั้นถ้ามองหาแบบชัวร์ ๆ ให้ลองดูทั้งแบบเช่าออนไลน์และแผ่นสะสม ทั้งสองแบบมีข้อดีต่างกัน ทำให้เลือกได้ตามความชอบและงบประมาณ

ข่าวสั้นตรงนี้เลย: 'สเมิร์ฟ 2' ไม่มีฉากพิเศษหลังเครดิตที่ต้องรอจบไฟในโรงหนัง

ผมเคยนั่งรอดูฉากสั้น ๆ หลังเครดิตหลายครั้งแต่กับ 'สเมิร์ฟ 2' ไม่มีสตริปหรือสติ้กเกอร์เซอร์ไพรส์แบบฮีโร่คอมิกชอบทำให้เห็น ผลงานจบลงด้วยฉากปิดที่ยิ้มได้แล้วตามด้วยเครดิตเต็ม ๆ ซึ่งมีเพลงและภาพประกอบน่ารัก ๆ ให้เพลินตา แต่ไม่ได้จบด้วยสกีตหรือกิมมิคเพิ่มเติม

ถ้าอยากได้ของแถมจริง ๆ ให้ลองหาเวอร์ชันแผ่นหรือดีวีดี เพราะมักมีเบื้องหลังหรือฉากตัดที่เก็บไว้เป็นฟีเจอร์ แต่ถ้าคาดหวังว่าจะมีสติ้กเกอร์แบบหนังซูเปอร์ฮีโร่ในโรง อย่าหวังว่าจะได้เห็นนะ — แค่เตรียมใจขึ้นรถกลับบ้านยิ้ม ๆ ก็พอ

ย้อนคิดถึงหนังเรื่อง 'The Smurfs' แบบยิ้ม ๆ เลยว่ามันเป็นหนังที่ผสมความแฟนตาซีและคอเมดีได้กลมกล่อมมาก เรื่องเริ่มจากหมู่บ้านสเมิร์ฟที่สงบสุขถูกคุกคามโดยพ่อมดกากาเมล จนเกิดเหตุการณ์ประตูมิติพาเหล่าสเมิร์ฟบางส่วนหลุดมายังมหานครนิวยอร์ก การเดินทางข้ามโลกนี้กลายเป็นแกนกลางของเรื่อง เพราะมันโยงทั้งการผจญภัยและวัฒนธรรมต่างโลกเข้าด้วยกัน

ในมุมมองของผม ตัวละครหลักที่สำคัญคือปาป้า สเมิร์ฟที่เป็นผู้นำ มีบทบาทคอยกำหนดทิศทางและปกป้องชาวหมู่บ้าน ส่วนสเมิร์ฟเฟตต์เป็นตัวละครที่มีพัฒนาการชัดเจนจากที่สร้างขึ้นมาเพื่อกระตุ้นความขัดแย้ง กลายเป็นคนที่ต้องค้นหาอัตลักษณ์ของตัวเอง ตัวละครอย่างบเรนนี่ (ชอบคุยมาก) คลัมซี่ (ซุ่มซ่าม) เฮฟตี้ (แข็งแรง) กับวานิตี้ (หลงตัว) ช่วยเติมมุมน่ารักและการ์ตูนให้เรื่องไม่เครียด ขณะที่กากาเมลกับแมวแอซราเอลเป็นวายร้ายรูปแบบคลาสสิกที่ขี้ลำบากและตลกไปพร้อมกัน หนังจบแบบให้ความอบอุ่นทั้งความหมายของคำว่า 'บ้าน' และมิตรภาพ ซึ่งทำให้ผมยิ้มได้ทุกครั้งเมื่อคิดถึงฉากเหล่านั้น

บอกตรงๆ ฉันติดอกติดใจความสดใสและความไร้เดียงสาของหนังเรื่องนี้ตั้งแต่ภาพแรกที่เห็นของหมู่บ้านสเมิร์ฟที่เต็มไปด้วยบ้านเห็ดสีสันสดใส

พล็อตหลักของ 'The Smurfs' ในภาคแรกค่อนข้างตรงไปตรงมาและน่ารัก: เหล่าสเมิร์ฟถูกไล่ล่าจากหมู่บ้านโดยพ่อมดร้ายอย่างการ์กาเมล ซึ่งมีแผนจะจับพวกเขาไปใช้พลังเวทมนตร์ เมื่อการไล่ล่านั้นทำให้บางส่วนของสเมิร์ฟหลุดเข้าไปในโลกมนุษย์ พวกเขาต้องปรับตัวกับมหานครอย่างนิวยอร์ก ความแตกต่างระหว่างโลกเล็ก ๆ ของสเมิร์ฟกับโลกใหญ่ที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีและผู้คนเป็นแหล่งมุขและฉากซึ้ง ๆ ตลอดเรื่อง

คนดูจะได้เห็นมิตรภาพที่เกิดขึ้นระหว่างสเมิร์ฟกับคู่สามีภรรยาชาวมนุษย์ที่ช่วยซ่อนและพาพวกเขาหลบหนี ขณะเดียวกันก็มีปมให้ต้องตามหาวิธีกลับบ้าน เรื่องไต่ระดับจากความปั่นป่วนเล็ก ๆ ไปสู่การปะทะกับการ์กาเมลที่ตามมาจนถึงเมืองใหญ่ ทำให้มีทั้งฉากฮา ฉากลุ้น และฉากอบอุ่นหัวใจในเวลาเดียวกัน สรุปคือภาคแรกเน้นความผจญภัยแบบครอบครัว ผสมกับมุกคัลต์นอสตัลเจียสำหรับคนที่เคยอ่านการ์ตูนสเมิร์ฟมาตั้งแต่เด็ก และจบด้วยโทนครอบครัวที่อบอุ่น ซึ่งทำให้หนังดูได้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่

การอธิบายของผู้กำกับทำให้ผมคิดถึงการย่อยคาแรกเตอร์ให้เข้ากับผู้ชมรุ่นใหม่: พวกสเมิร์ฟถูกนำเสนอเป็นชุมชนเล็ก ๆ ที่อบอุ่นและมีบุคลิกชัดเจน แต่ถูกจัดจังหวะให้ง่ายต่อการเล่าเรื่องภาพยนตร์มากขึ้น

เมื่อได้ดูสัมภาษณ์และฟังแนวคิดแบบรวม ๆ ของทีมสร้าง ผมเห็นว่าพวกเขามุ่งจะรักษาแก่นของความเป็นครอบครัวและมิตรภาพ แต่เปลี่ยนจุดโฟกัสจากการเล่าเรื่องเชิงตลกร้ายหรือบทสังคมในต้นฉบับไปเป็นการสร้างมุกกายกรรม เหตุการณ์ผจญภัยแบบเร่งรีบ และฉากฮอลลีวูดที่ให้ความรู้สึก 'ปลาออกทะเล' เช่น การย้ายฉากไปยังโลกของมนุษย์ การผสม CGI กับคนแสดง และการใส่ตัวละครมนุษย์ให้มีบทบาทมากขึ้นอย่างใน 'The Smurfs' (2011)

ส่วนที่ผมรู้สึกชัดคือการลดมิติของตัวละครบางตัวให้เป็นแท็กไลน์ง่าย ๆ เพื่อให้ผู้ชมจับได้เร็ว งานภาพและจังหวะตลกถูกขับเคลื่อนด้วยความเร็วเพื่อให้เด็กๆ สนุก แต่เมื่อมองในมุมของคนที่อ่านต้นฉบับแล้ว ก็เห็นว่ามีรายละเอียดและโทนที่ถูกละทิ้งไปบ้าง — แต่ก็บอกได้ว่านี่เป็นทางเลือกของผู้กำกับเพื่อทำให้เรื่องนี้กลายเป็นหนังครอบครัวที่ขายได้ในตลาดสมัยใหม่