เดอะนิวเกท ถูกสร้างโดยใครและมีที่มาอย่างไร?

ชื่อ 'นาจา' มักจะกระตุกความคิดแรกไปยังภาพของงูและความลึกลับที่อยู่รอบๆ สัตว์เลื้อยคลานชนิดนี้ จึงไม่แปลกใจที่หลายคนออกแบบตัวละครชื่อเดียวกันโดยยืมสัญลักษณ์จากสองแหล่งใหญ่: ชื่อทางวิทยาศาสตร์ 'Naja' ซึ่งหมายถึงงูคอบร้า และภาพลักษณ์ของนาคหรืองูในตำนานต่างๆ ในเอเชียและอียิปต์ ในมุมมองของคนที่ติดตามการออกแบบตัวละครมาเนิ่นนาน ผมเห็นว่าเมื่อตัวละครถูกตั้งชื่อว่า 'นาจา' ดีไซเนอร์มักให้ความสำคัญกับองค์ประกอบภาพที่สื่อถึงความงามผสมความน่ากลัว เช่น ฮู้ดของคอบร้าเป็นรูปทรงที่นำมาใช้เป็นหมวกหรือคอปก ชุดมักมีลายเกล็ด สีทองหรือเขียวมรกตที่ชวนให้นึกถึงอัญมณีและพิธีกรรมโบราณ ส่วนองค์ประกอบทางวัฒนธรรมอย่างลวดลายและเครื่องประดับก็มักสะท้อนตำนานนาคของเอเชียหรือสัญลักษณ์คุ้มครองแบบอียิปต์ จึงเกิดการผสมผสานระหว่างแฟชั่นสมัยใหม่กับกลิ่นอายโบราณ แง่มุมที่น่าสนใจอีกอย่างคือการให้ภูมิหลังตัวละคร บ่อยครั้งนักออกแบบจะโยง 'นาจา' เข้ากับเรื่องเล่าหรือตำนานพื้นเมืองเพื่อเพิ่มมิติให้ตัวละคร ไม่ว่าจะเป็นการเป็นเฝ้าสมบัติ การมีพลังที่เกี่ยวกับพิธีกรรม หรือการเป็นผู้รักษาเส้นทางน้ำ ซึ่งทำให้ตัวละครไม่ใช่แค่รูปลักษณ์ แต่มีที่มาที่ไป เมื่อมองแบบนี้ ผมรู้สึกว่าการออกแบบที่ดีคือการหยิบองค์ประกอบจากทั้งวิทยาศาสตร์และตำนานมาเล่าเรื่องใหม่ให้รู้สึกสดและมีความหมาย

ฉากเปิดตัวของเดอะนิวเกทอยู่ในมังงะบทที่ 234 ซึ่งเป็นช่วงที่ภาพลักษณ์ของเขาถูกนำเสนอแบบจัดเต็ม ทำให้ความยิ่งใหญ่ของตัวละครนี้กระแทกตาแฟน ๆ ทันที การมาปรากฏตัวครั้งแรกแบบเป็นทางการในบทนี้ไม่ได้เป็นแค่การโผล่มาแล้วจากไปอย่างเงียบ ๆ แต่เป็นการเปิดตัวที่วางตำแหน่งเขาในฐานะหนึ่งในสายพันธุ์ของโจรสลัดระดับตำนานของโลก 'One Piece' ได้ชัดเจน ผมชอบที่โอดะใช้เฟรมภาพและคำพูดของตัวละครรายรอบเพื่อขยายความรู้สึกหนักแน่นของการมีอยู่ของเดอะนิวเกท ทำให้ผมรู้สึกได้ถึงแรงกดดันและความน่าเกรงขามตั้งแต่แรกเห็น มองในมุมของแฟนคนหนึ่ง การได้เห็นบทเปิดตัวที่ออกแบบมาแบบนี้ช่วยให้เรื่องราวในภายหลัง—ไม่ว่าจะเป็นการกระทำ ความสัมพันธ์กับตัวละครอื่น หรือบทสรุปของเขา—มีความหมายมากขึ้น การเปิดตัวในบทที่ 234 จึงเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ตัวละครนี้ยืนหยัดในความทรงจำของคนอ่านอย่างยาวนาน และนั่นเองคือความประทับใจที่ผมยังคงนึกถึงอยู่เสมอ

ลองนึกภาพว่าหน้ากากผืนนั้นเคยเป็นของขายตามร้านฮาโลวีนแล้วกลายเป็นไอคอนไปทั่วโลก ฉันชอบเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนฟังแบบคนที่ติดตามหนังสยองขวัญมานาน: หน้ากากที่คนไทยเรียกกันว่า 'หน้ากากสครีม' จริง ๆ มาจากหน้ากากขายปลีกของบริษัทผลิตเครื่องแต่งกายฮาโลวีนเชิงพาณิชย์ ชื่อชุดหน้ากากมีการจำหน่ายก่อนภาพยนตร์จะหยิบมาใช้ ทีมงานผู้สร้างภาพยนตร์เลือกซื้อหน้ากากนั้นจากร้านเครื่องแต่งกายแล้วนำมาประยุกต์ให้กลายเป็นสัญลักษณ์ของฆาตกรในเรื่อง 'Scream' ซึ่งทำให้หน้ากากธรรมดา ๆ กลายเป็นสัญลักษณ์ของความหวาดกลัวทันที นอกจากนั้น องค์ประกอบของหน้ากาก—หน้าตายาว ตาโบ๋ ปากเปิดกว้าง—มักถูกบอกว่าได้แรงบันดาลใจจากงานศิลปะอย่างภาพวาด 'The Scream' ของ Edvard Munch แม้จะไม่มีการระบุชัดเจนว่าเป็นสำเนาตรง ๆ แต่องค์ประกอบอารมณ์ตกใจที่เหมือนกันชัดเจนจนยากจะมองข้าม ตอนนี้หน้ากากรุ่นดั้งเดิมกลายเป็นของสะสมและมีสำเนาออกมาหลายรูปแบบ ลูกเล่นที่ผู้สร้างใส่เข้าไปกับชุดคลุมและเสียงทำให้ตัวละครกลายเป็นสัญลักษณ์ยาวนาน ตอนจบแบบไม่หวือหวาทำให้รู้สึกว่าไอเท็มธรรมดาก็สามารถพลิกบทบาทได้

ในชุมชนแฟนไทย 'The New Gate' มักถูกมองเป็นงานที่พยายามผสมความเป็นเกมออนไลน์กับการเติบโตของตัวละครอย่างจริงจังและไม่อ้อมค้อม ฉากต่อสู้ที่ละเอียด การตั้งค่าระบบสกิล และความเงียบสงบหลังสงคราม ทำให้หลายคนพูดถึงเรื่องนี้ราวกับว่าได้อ่านนิยายที่โตขึ้นจากนิยายเกมวัยรุ่นทั่วไป เราเป็นคนที่ติดตามกระแสตั้งแต่ต้น จึงชอบดูการถกเถียงว่าซีรีส์นี้ให้ความรู้สึก 'การหายไปของเวลาช่วงวัยรุ่น' อย่างไร บางกลุ่มยกให้เป็นการเล่าเรื่องที่เน้นการแก้แค้นและการเยียวยาในระยะยาว เห็นว่าความเนิบของการดำเนินเรื่องช่วยให้มุมความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครลึกขึ้น ขณะที่อีกกลุ่มชื่นชมระบบเกมที่สมเหตุสมผลและการพัฒนาพลังที่เหมาะสม ไม่ใช่แค่โชว์พลังอย่างเดียว การเปรียบเทียบกับงานที่แฟนไทยคุ้นเคย เช่น 'Sword Art Online' มักโผล่ขึ้นมา แต่การตีความที่ได้ยินบ่อยคือคนไทยมอง 'The New Gate' เป็นงานที่มอบความพึงพอใจแบบชะงักคิด — สนุกกับฉากแอ็กชันได้ แต่ก็ต้องหยุดคิดถึงผลกระทบทางจิตใจของตัวละครด้วย สุดท้ายแล้วสิ่งที่ทำให้แฟนไทยจับต้องได้คือความละเอียดของความสัมพันธ์และความรับผิดชอบต่อโลกที่ถูกสร้างขึ้น — นี่ล่ะคือเหตุผลที่หลายคนยังคุยกันไม่ยอมหยุด

การออกแบบคาแรกเตอร์เป็นเรื่องที่ผมชอบจินตนาการย้อนดูเบื้องหลังบ่อยๆ และกรณีของ 'นาซึนะ' ก็ไม่ต่างกันเลย เราเห็นได้บ่อยว่าการให้เครดิตของตัวละครแบ่งเป็นชั้นๆ — บางครั้งต้นฉบับมาจากคนวาดในการ์ตูนหรือภาพปกหนังสือ บางครั้งมาจากนักเขียนที่ให้บุคลิกและคอนเซ็ปต์ พอผลงานถูกดัดแปลงเป็นอนิเมะหรือเกม ก็จะมีคนมาปรับเส้น ปรับสัดส่วน และสร้างแบบสำหรับแอนิเมเตอร์หรือโมเดลลิ่งขึ้นมาอีกที ชื่อที่อยู่ในเครดิตอาจเป็นคนหนึ่งคนหรือทีม เช่นนักออกแบบคาแรกเตอร์ของโปรเจกต์, ศิลปินต้นแบบ, หรืออาร์ตไดเรกเตอร์ จากมุมมองแฟนๆ อย่างเรา รายละเอียดเล็กๆ อย่างโทนสี ลายผ้า หรือเครื่องประดับมักเผยรากเหง้าของการออกแบบ — บางเสื้อผ้าอาจได้แรงบันดาลใจจากแฟชั่นสตรีท บางอย่างก็มาจากวัฒนธรรมท้องถิ่นหรือพืชพันธุ์ท้องถิ่น (ชื่อก็เป็นสัญลักษณ์ได้) ตัวอย่างเช่นงานออกแบบไอคอนิกในวงการเพลงดิจิทัลอย่าง 'Vocaloid' แสดงให้เห็นว่าองค์กร/โปรดิวเซอร์และศิลปินภาพสามารถร่วมกันปั้นคาแรกเตอร์ให้มีชีวิตได้ ดังนั้นถ้าถามว่า 'นาซึนะ' ถูกออกแบบโดยใคร คำตอบจริงๆ มักต้องดูเครดิตชิ้นงานต้นฉบับเพื่อรู้ว่าใครเป็นคนให้คอนเซ็ปต์ และใครเป็นคนปรับให้เหมาะกับสื่อที่เราชม — แต่สิ่งที่สำคัญกว่าชื่อนักออกแบบคือวิธีที่รายละเอียดเหล่านั้นเล่าเรื่องตัวละครให้เรารู้สึกเชื่อมโยงได้อย่างไร

เสียงคลื่นสะเทือนที่เขาสามารถปล่อยออกมานั้นยังคงทำให้หัวใจเต้นแรงทุกทีที่นึกถึงฉากนั้น ผมชอบอธิบายความสามารถของเดอะนิวเกทจากสองมุมหลักก่อน: พลังจากผลปีศาจและความเก่งกาจทางร่างกาย/ฮาคิ จริงๆ แล้วแกถือครอง 'Gura Gura no Mi' ซึ่งเป็นผลปีศาจชนิดพาราเมียที่สามารถสร้างแผ่นดินไหวและคลื่นช็อกอากาศได้ การโจมตีของเขาไม่ได้จำกัดอยู่แค่พื้นดิน แต่สามารถส่งผ่านอากาศ ทำให้เกิดแรงระเบิดที่ทำลายเกาะหรือทำให้ทะเลฉีกขาดได้ตามนิยามของตัวละครในเรื่อง นอกจากนั้น เดอะนิวเกทยังมีความแข็งแกร่งทางกายและทักษะในการใช้อาวุธ ยกไม้ขายยักษ์เป็นตัวอย่าง การฟาดแต่ละครั้งมีกำลังทำลายสูงและเมื่อผสมกับฮาคิของเขา ผลลัพธ์ยิ่งโหดขึ้นกว่าเดิม ทั้งฮาคิชนิดครอบงำที่ใช้กดจิตใจศัตรูและฮาคิชนิดเสริมเกราะที่ทำให้การโจมตีของเขาเฉียบขาดกว่าเดิม ในเหตุการณ์รอบ 'Marineford' แรงสั่นสะเทือนของเขาชนกับพลังของนายทหารชั้นยอดและสร้างรอยร้าวขนาดใหญ่ในสนามรบจนเห็นได้ชัดว่ามันเป็นหนึ่งในการโจมตีที่มีผลกระทบร้ายแรงสุดๆ ภาพของชายแก่คนหนึ่งที่ยังสามารถทำให้ทะเลสั่นคลอนได้ บอกอะไรผมหลายอย่างเรื่องพลังที่ไม่ใช่แค่จำนวนแต้ม แต่คือการมีอิทธิพลต่อสมดุลของโลกภายในเรื่อง ซึ่งนั่นแหละทำให้เดอะนิวเกทเป็นตัวละครที่น่าจดจำจริงๆ

แอบชอบองค์ประกอบของซาวาโกะตั้งแต่แรกเห็น—ตัวละครนี้ถูกสร้างโดยนักเขียนมังงะ Karuho Shiina ผู้เป็นเจ้าของผลงานชื่อดัง 'Kimi ni Todoke' ซึ่งเริ่มลงตีพิมพ์ในนิตยสารมังงะภาวะวัยรุ่นและได้รับความนิยมจนถูกดัดแปลงเป็นอนิเมะและละครคนแสดงด้วย เสน่ห์แรกของซาวาโกะคือการใช้ภาพลักษณ์ที่คนทั่วไปมองว่าเป็นสยองขวัญ เช่น ผมยาวสีดำและผิวซีด แต่นั่นกลับกลายเป็นเครื่องมือสำคัญที่ Shiina ใช้พลิกความคาดหวังของผู้อ่านให้กลายเป็นความอบอุ่นแทนที่จะเป็นความน่ากลัว เหตุผลที่ทำให้ตัวละครนี้เด่นชัดจึงมาจากการตั้งชื่อและออกแบบที่ตั้งใจให้คนอื่นเข้าใจผิดแบบสุดขั้ว แต่แก่นของเธอกลับอ่อนโยนและบริสุทธิ์อย่างยากจะละเลย การให้แรงบันดาลใจของซาวาโกะมีรากมาจากการเปรียบเทียบกับตัวละครสยองขวัญคลาสสิกทำให้เรื่องราวมีความขัดแย้งในตัวเองอย่างมีสีสัน ตัวอย่างที่ชัดที่สุดคือการเล่นกับภาพจำของ 'Ringu' ซึ่งทำให้ชื่อและหน้าตาของเธอเป็นจุดเริ่มต้นของมุขและความเข้าใจผิดในชั้นเรียน แต่ Karuho Shiina เรียบเรียงบุคลิกให้แตกต่างอย่างสิ้นเชิง: ซาวาโกะเป็นคนขี้อาย สุภาพ และตั้งใจช่วยเหลือผู้อื่น เสนอช่องทางที่อบอุ่นต่อการตีความตัวละครแบบคนไม่ธรรมดาที่แท้จริงจะโอบอุ้มความสัมพันธ์ การเขียนของ Shiina มุ่งไปที่การแสดงพัฒนาการทางอารมณ์ทีละน้อย ผ่านมิตรภาพและความรักที่ค่อย ๆ เปิดเผย ทำให้ตัวละครนี้กลายเป็นสัญลักษณ์ของการเติบโตและการถูกยอมรับ มุมมองส่วนตัวต่อการสร้างตัวละครนี้คือความฉลาดในการผสมผสานพื้นฐานสื่อสยองกับโทนอ่อนโยน จนเกิดเป็นภาพที่จดจำง่ายและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน หลายฉากใน 'Kimi ni Todoke' ที่แสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงความคิดของเพื่อนร่วมชั้นหรือการใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ทำให้เข้าใจได้ว่าทำไมผู้อ่านจำนวนมากจึงอินไปกับซาวาโกะได้ทันที การออกแบบที่ตั้งใจให้คนเข้าใจผิดตอนแรกแล้วค่อย ๆ เปิดเผยตัวตนจริง ๆ ของเธอ เป็นเทคนิคที่ทำให้เรื่องราวมีทั้งความขบขัน ดราม่า และความหวังในช่องว่างเล็ก ๆ ของชีวิตวัยรุ่น จบท้ายแล้ว มันทำให้หัวใจอุ่นขึ้นทุกครั้งเมื่อเห็นตัวละครตัวนี้เติบโตและได้รับความรักที่สมควรได้รับ

ความยิ่งใหญ่ของค้อน 'มโยลเนียร์' ดึงดูดใจผมตั้งแต่เห็นภาพปกการ์ตูนเล่มแรกที่ถือฟ้าร้องไว้ในอำนาจเดียว ในโลกของคอมิกส์ 'มโยลเนียร์' ถูกตีความว่าเป็นผลงานช่างเหล็กแคระจากดินแดน 'นีดาเวลล์' งานชิ้นนั้นมักถูกกล่าวถึงว่าทำจากโลหะพิเศษชื่อ 'อูรู' และในหลายเวอร์ชันช่างเหล็กชื่อ 'ไอทริ' หรือกลุ่มแคระเป็นผู้ตีขึ้น ก่อนที่เทพโอดินจะเสกคำสั่งไว้เหนือมันเพื่อคัดเลือกผู้ที่คู่ควร การเสกนี้เปลี่ยนค้อนจากวัตถุธรรมดาไปเป็นดาบตัดสินทางศีลธรรม: 'ผู้ใดคู่ควร' เท่านั้นที่จะใช้พลังของเทพผู้เป็นเจ้าของ หน้าที่ที่เด่นชัดที่สุดคือเป็นทั้งอาวุธและเครื่องมือเชื่อมโยงพลังฟ้าผ่าให้กับผู้ยก มันช่วยให้บิน ควบคุมสภาพอากาศ สร้างแรงกระแทกและสะท้อนพลังศัตรูได้ แต่ในเชิงเรื่องเล่า 'มโยลเนียร์' ยังทำหน้าที่เป็นตัวทดสอบตัวตนของตัวละคร เช่นช่วงเวลาที่คนอื่นยกมันได้ ถือเป็นฉากที่สื่อสารเรื่องคุณค่าและความรับผิดชอบได้ชัดเจน การเห็นคนธรรมดาหรือฮีโร่คนอื่นยกมันได้ในฉากสำคัญทำให้ผมรู้สึกว่ามันคือสัญลักษณ์มากกว่าแค่อาวุธ ไม่ว่าจะเป็นการแสดงพลังหรือการตั้งคำถามต่อความหมายของความคู่ควร นั่นแหละคือความน่าสนใจที่ทำให้ผมกลับไปอ่านและดูเรื่องราวนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า