เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ 2 มีฉากสำคัญอะไรบ้าง

ฉากที่แฟนๆ 'The Lord of the Rings' หลายคนยกให้เป็นจุดเด่นที่สุดของภาคแรกคือตอนที่คณะพันธมิตรแหวนวิ่งผ่านสะพานของ Khazad-dûm และต้องเผชิญหน้ากับบัลrog สัตว์ประหลาดไฟลึกลับจากโลกโบราณ ความตึงเครียดในฉากนี้สร้างขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ ตั้งแต่เสียงก้องของปีกบัลrog ที่ดังกัมปนาทไปทั่วเหวลึก แสงไฟที่วอบวาบจากร่างของมัน ไปจนถึงประโยคสุด iconic ของ Gandalf 'You shall not pass!' ที่เป็นมากกว่าสโลแกนแต่คือการยืนหยัดของสติปัญญาต่อความมืดมน ฉากนี้ไม่เพียงแสดงถึงอันตรายที่แท้จริงครั้งแรกของคณะพันธมิตร แต่ยังเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้ Frodo ตระหนักถึงความหนักหนาสาหัสของภารกิจ

ความยาวฉบับยาวของ 'เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์' ภาคแรกให้เวลาแก่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในชนบทของเชียร์มากขึ้น ซึ่งทำให้โลกดูมีชีวิตกว่าเดิม ฉากที่สังเกตได้ชัดคือการขยายช่วงเวลาที่บ้านของบิลโบ—ไม่ใช่แค่ปาร์ตี้วันเกิด แต่เป็นบทสนทนาและภาพบรรยากาศหลังงานที่ยืดออก ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างโฟรโดกับบิลโบมีมิติขึ้น รวมถึงช็อตเสริมที่แสดงการเตรียมตัวออกเดินทางของโฟรโดและแซม ช่วงนี้ไม่ได้เปลี่ยนเรื่องหลัก แต่เติมความอบอุ่นและเหตุผลว่าทำไมฮอบบิทถึงสำคัญกับกันและกัน อีกส่วนที่ยาวขึ้นแล้วเห็นผลอย่างชัดคือฉากที่บรี—มีบทสนทนาและปฏิสัมพันธ์กับคนในเมืองมากกว่าเดิม ทำให้การมาถึงของสไตร์เดอร์และความไม่ไว้วางใจจากชาวฮอบบิทมีมิติขึ้น สุดท้าย การโจมตีที่เวธเทอร์ท็อปก็ขยายฉากแอ็กชันและความน่ากลัวของแหวนรยักษ์อีกเล็กน้อย ช็อตพวกนี้ช่วยเพิ่มความตึงเครียดและทำให้เหตุการณ์สำคัญในหนังภาคแรกรู้สึกหนักแน่นกว่าในเวอร์ชันโรง

เรื่องนี้พาไปทั่วนิวซีแลนด์จริง ๆ — 'เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ 2' ใช้ทั้งโลเคชันจริงและสตูดิโอเพื่อให้โลกของกองทัพและม้าพยศดูมีมิติ ผมค่อนข้างชอบความผสมผสานระหว่างงานสตูดิโอกับฉากกลางแจ้งที่เห็นได้ชัด เช่น งานภายในสตูดิโอในเมืองเวลลิงตันซึ่งเป็นฐานหลักสำหรับงานฝีมือ อุปกรณ์ และฉากจำลองใหญ่ ๆ ที่ต้องควบคุมสภาพแสงและเอฟเฟกต์พิเศษ จุดที่เด่นชัดอีกจุดหนึ่งคือพื้นที่บนที่ราบและภูเขาในแถบแคนเทอร์เบอรี ซึ่งให้พื้นหลังกว้างขวางสำหรับเมืองที่ทหารเดินทัพและฉากขบวน คือถ้าต้องบอกจุดเด่นผมจะยกตำแหน่งบนที่สูงอย่าง Mount Sunday เป็นหนึ่งในโลเคชันที่แฟน ๆ จดจำได้เพราะให้ภาพของเมืองบนเนินเขาแบบที่ไม่ต้องพึ่ง CGI ทั้งหมด ความรู้สึกตอนอยู่ตรงนั้นเหมือนย้อนกลับไปดูฉากของชนเผ่าและการเมืองระหว่างเผ่า นี่แหละทำให้การชมซ้ำสนุกขึ้นอีกแบบ

พลิกดูภาคผนวกของ 'เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์' เป็นเหมือนการเปิดกล่องสมบัติที่ซ่อนอยู่หลังเรื่องราวหลัก — มันเติมเต็มช่องว่างของการเมือง ประวัติศาสตร์ราชตระกูล และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนและหลังสงครามใหญ่ ผมชอบที่ภาคผนวกให้รายละเอียดเกี่ยวกับการล่มสลายของอาณาจักรทางเหนือและการฟื้นฟูทางใต้ เช่น เรื่องราวเชิงประวัติศาสตร์ของอาร์นอรและกอนดอร์ การขึ้นปกครองของตระกูลต่าง ๆ รวมทั้งบทบาทของผู้นำแบบสตีเวิร์ดและตระกูลเอออล์ที่ก่อรากฐานให้โรฮาน ภาคผนวกช่วยอธิบายว่าทำไมบางตัวละครถึงมีอำนาจหรือสถานะแบบนั้น และว่าการตัดสินใจในช่วงสงครามส่งผลต่อแผ่นดินอย่างไร ผมจึงรู้สึกว่ามันยกระดับเรื่องจากนิทานสู่ประวัติศาสตร์สมจริง อ่านแล้วเห็นภาพแผนที่และสายตระกูลเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาในหัว ทำให้ฉากในนิยายมีน้ำหนักทางสังคมและการเมืองมากขึ้น

การเดินทางของโฟรโดและคณะยังคงดำเนินต่อไปใน 'เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ 2' อย่างเข้มข้น ภาคนี้เริ่มต้นด้วยการแบ่งทางของกลุ่มเมื่อกองกำลังซารูมานบุกโจมตี แบ่งให้เรื่องราวต้องเล่าผ่านสองเส้นหลักพร้อมกัน ด้านหนึ่งคือโฟรโดกับแซมที่เดินทางสู่มอร์ดอร์ด้วยความยากลำบาก พวกเขาต้องเผชิญกับการทรยศของโกลัมที่พยายามแย่งวงแหวน รวมถึงการต่อสู้กับความมืดที่ค่อยๆ กัดกินจิตใจโฟรโด ส่วนอีกเส้นทางเป็นกลุ่มอารากอร์น ลีกอลัส และกิมลีที่ตามล่าพวกออร์คเพื่อช่วยเหลือเมอร์รีกับปิปปิน ซึ่งนำไปสู่การพบกับกลุ่มไรเดอร์แห่งโรฮันและการเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของอารากอร์นในฐานะทายาทแห่งกอนดอร์

เสียงกลองและคอรัสจากฉาก 'Helm's Deep' ยังคงทำให้ใจเต้นทุกครั้งที่ได้ยิน — นั่นคือแทร็กที่ผมมองว่าโดดเด่นที่สุดในส่วนที่สองของเรื่องราวนี้ เมื่อคลื่นเสียงเริ่มก่อตัวก่อนการปะทะ มันไม่ใช่แค่ดนตรีประกอบ แต่เป็นการเล่าเรื่องด้วยเครื่องดนตรี: กลองหนัก ๆ เบสต่ำ ผสมกับคอรัสที่โผล่มาเป็นครั้งคราว มันทำให้ฉากการป้องกันป้อมมีน้ำหนักและความเร่งด่วน ฉากนั้นทำให้ฉันรู้สึกเหมือนได้ยืนอยู่บนกำแพงด้วยตัวเอง เห็นแสงไฟ ก้อนหิน และฝ่ามือที่จับหอก นอกจากแรงกระแทกแล้ว เทคนิคการใช้ธีมซ้ำ ๆ ก็ชาญฉลาด — ท่อนสั้น ๆ กลายเป็นสัญลักษณ์ของความหวังและความกล้าหาญเมื่อมันวนกลับมาอีกครั้ง ฉันชอบความละเอียดเล็ก ๆ เช่นเสียงสายเล็กที่ตัดผ่านความดุดันของกลอง ทำให้เพลงไม่หนักจนทึบ แต่ยังคงอารมณ์เข้มข้น เหมือนฉากนั้นมีทั้งความสิ้นหวังและความยืนหยัด ซึ่งทำให้มันติดตรึงในใจยาวนาน

เส้นเรื่องภาคนี้เติบโตแบบมืดและตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ — จังหวะของเรื่องใน 'The Two Towers' ทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังนั่งดูแผนที่ที่แตกออกเป็นหลายเส้นทางพร้อมกัน ผมติดตามการแยกกลุ่มของสมาชิกในคณะเดินทางอย่างตั้งใจ: ฝั่งหนึ่งคืออารากอร์นกับเลโกลัสและกิมลีที่ไล่ตามอูรุก-ไฮเพื่อช่วยเมอร์รีกับพิปพิน ฝั่งนี้กลายเป็นเรื่องราวของการไล่ล่า การอุทิศตัว และการพิสูจน์ความเป็นผู้นำ เมื่อเหตุการณ์พาไปสู่เมืองแห่งม้า รอฮาน ความขัดแย้งภายในและการแทรกแซงจากพลังชั่วร้ายทำให้ราชอาณาจักรถูกผลักให้อยู่บนขอบเหว การกลับมาของมนต์ของแกนดัล์ฟในเวอร์ชันที่เปลี่ยนไปทำให้ภาพรวมมีความหวังผสมกับความเสียหาย อีกด้านหนึ่งเป็นเรื่องราวของโฟรโดและแซมที่เดินทางผ่านดินแดนที่เปลี่ยนไป มีตัวละครที่คอยนำทางอย่างเห็นแก่ตัวแต่ก็มีแง่มุมเป็นสองด้านอย่างกอลลัม การผจญภัยขนาดเล็กแต่หนักหน่วงของสองคนนี้เป็นแกนความเป็นมนุษย์ของหนัง ทั้งความไว้วางใจที่สั่นคลอนและการแบกรับภาระของแหวน เรื่องราวในภาคนี้จบด้วยสถานการณ์ที่เตรียมทางไว้ให้การปะทะครั้งสุดท้ายในภาคต่อไป ซึ่งในมุมของผมทำให้ความตึงเครียดทั้งเชิงการเมืองและจิตใจทวีขึ้นอย่างมีรสนิยม

บอกเลยว่าตอนเห็นกล่อง 'The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring' Blu-ray เวอร์ชันที่ขายในไทยครั้งแรก ความรู้สึกเหมือนได้พบของสะสมชั้นดีเลย แพ็กเกจที่เข้ามาจำหน่ายในไทยมักมีสองแบบหลัก ๆ คือชุดที่เป็นเวอร์ชันภาพยนตร์ฉายโรง (theatrical) กับชุดที่รวมเวอร์ชันขยาย (extended) ด้วย เวอร์ชันขยายมักมาพร้อมแผ่นโบนัสเพิ่มเติมซึ่งบรรจุสารคดีสั้นยาวเกี่ยวกับการสร้างฉาก ตัวละคร และงานออกแบบของหนัง ในแผ่นโบนัสจะเห็นบทสัมภาษณ์กับทีมงานเบื้องหลัง คลิปการถ่ายทำฉากยาก ๆ และมุมกล้องที่ไม่เคยฉาย ให้ความรู้ลึกกว่าแค่เบื้องหลังทั่วไป นอกจากคอนเทนต์วิดีโอแล้ว แผ่น Blu-ray ไทยมักให้ตัวเลือกซับไตเติลภาษาไทยที่แปลละเอียดพอสมควร และบางรุ่นมีพากย์ไทยด้วย ซึ่งสะดวกสำหรับคนดูที่ต้องการฟังพากย์มากกว่าซับ เสียงอังกฤษต้นฉบับมักเป็นคุณภาพสูงแบบหลายแชนแนล ทำให้เอฟเฟกต์และดนตรีของ 'The Fellowship' โดดเด่นขึ้นเมื่อดูบนระบบโฮมเธียเตอร์ ระหว่างการสะสม แพ็กเกจบางชุดยังใส่สมุดภาพ แผนที่ หรือสลิปเคสเพิ่มความรู้สึกเป็นของสะสมอีกด้วย มองแล้วรู้สึกคุ้มค่า ทั้งในแง่เนื้อหาและความสวยงามของกล่อง

มาดูกันว่าตัวละครหลักคนไหนโดดเด่นใน 'The Lord of the Rings: The Two Towers' และเพราะเหตุใด ฉันเป็นคนชอบติดตามเส้นเรื่องของโฟรโดและแซมเป็นพิเศษ ในหนังภาคสองนี้ โฟรโด (รับบทโดย Elijah Wood) ยังคงเป็นศูนย์กลางของเรื่องโดยแบกรับภาระแหวนเอาไว้ ทุกฉากที่โฟรโดปรากฏทำให้เห็นแรงกดดันทางจิตใจที่เพิ่มขึ้น—เขาไม่ใช่แค่ฮีโร่แบบคลาสสิก แต่เป็นผู้ที่ถูกทดสอบตลอดทางเดิน ความเปราะบางที่ Elijah Wood แสดงออกมาทำให้เราเข้าใจว่าทำไมการเดินทางครั้งนี้ถึงมีความหมายมากกว่าแค่การทำภารกิจ แซม (Sean Astin) เป็นเสาหลักทางอารมณ์ของโฟรโดในภาคนี้ ฉันประทับใจทุกครั้งที่เห็นแซมไม่ยอมปล่อย จะพูดว่าเขาเป็นคนข้างกายที่แท้จริงคงไม่เกินเลย ความจงรักภักดีและความหวังของแซมคือสิ่งที่ช่วยให้โฟรโดเดินต่อไปได้ และการที่ทั้งสองคนยังคงต้องพึ่งพากันเมื่อต้องเผชิญกับกอลลัม ก็ยิ่งขยายมิติของตัวละครทั้งคู่ได้ดี ในมุมมองของฉัน ภาคสองไม่ได้มีแค่การต่อสู้ภายนอกแต่ยังแสดงการต่อสู้ภายในใจตัวละครอย่างชัดเจน มันทำให้ฉันคิดถึงพลังของมิตรภาพและความตั้งใจที่เรียบง่าย แต่ทรงพลัง — เล่าให้ฟังเรื่องนี้ทีไรก็ยังสะเทือนใจทุกที

กระโดดเข้าไปในมิดเดิลเอิร์ธอีกครั้งกับ 'The Lord of the Rings: The Two Towers' แล้วเจอกับนักแสดงสุดอลังการที่ทำให้เรื่องราวนี้มีชีวิตชีวา! เอลิจาห์ วูด ยังคงนำทีมในบทฟรอโด แบ็กกิ้นส์ กับบทบาทที่หนักหน่วงขึ้นเมื่อต้องแบกรับภาระแหวนวิเศษ ฌอน แอสติน เป็นแซมไวส์ แกมจี เพื่อนซี้ที่ซื่อสัตย์จนน้ำตาไหล ส่วนวิกโก มอร์เทนเซนกับออร์แลนโด บลูม ก็ร้อนแรงในบทอารากอร์นและเลโกลาสตามลำดับ โดน forget บทกวีของเบอร์นาร์ด ฮิลล์ ในฐานะกษัตริย์ธีโอเดนที่ต้องต่อสู้กับความสิ้นหวังก็ทรงพลังไม่แพ้กัน ส่วนกอลลัมที่เล่นโดยแอนดี เซอร์กิสก็เป็นหนึ่งในการแสดงโมชั่นแคปเจอร์ที่ลือลั่นไปทั่ว Hollywood เลยล่ะ