บทที่ 1

ภาคที่หนึ่ง พระชายาผู้ฟื้นจากความตาย

ชีวิตที่ดับลงกลางห้องออกกำลังกาย

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นครั้งที่ห้าในเวลาไม่ถึงสิบนาที แต่แคทเธอรีน เฉินไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า นิ้วเรียวยังคงเลื่อนดูตัวเลขยอดส่งออกประจำไตรมาสอย่างรวดเร็ว ขณะที่เอกสารบนโต๊ะทำงานกองสูงจนแทบบดบังทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองใหญ่ด้านหลังกระจก

บนชั้นสี่สิบสองของอาคารสำนักงานใหญ่ บริษัทเฉินอินเตอร์เนชันแนลเอ็กซ์ปอร์ตยังคงสว่างไสว แม้พนักงานส่วนใหญ่จะเลิกงานกลับบ้านไปนานแล้ว เหลือเพียงห้องของซีออสาวที่ยังเปิดไฟอยู่เหมือนทุกคืน

แคทเธอรีนอายุเพียงยี่สิบหกปี แต่เธอก้าวขึ้นมานั่งเก้าอี้ผู้บริหารสูงสุดได้ด้วยความสามารถล้วน ๆ หลังจากบิดาซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทเสียชีวิตกะทันหันเมื่อสามปีก่อน ญาติฝ่ายบิดาเคยคิดว่าเด็กสาวที่เพิ่งเรียนจบคงประคองธุรกิจขนาดใหญ่ไว้ได้ไม่เกินครึ่งปี หลายคนเตรียมแบ่งผลประโยชน์และแย่งตำแหน่งกันอย่างเปิดเผย แต่สุดท้ายกลับเป็นพวกเขาเองที่ถูกเธอเขี่ยออกจากคณะกรรมการทีละคน

ภายในเวลาไม่ถึงสามปี แคทเธอรีนขยายตลาดส่งออกจากเอเชียไปยังยุโรปและตะวันออกกลาง ยอดขายเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่า บริษัทที่เคยเกือบถูกคู่แข่งกลืนกลับกลายเป็นหนึ่งในบริษัทส่งออกที่เติบโตเร็วที่สุดของประเทศ

เบื้องหลังความสำเร็จนั้นคือชั่วโมงการทำงานที่ไม่มีวันสิ้นสุด

เธอตื่นหกโมงเช้า เริ่มประชุมเจ็ดโมงครึ่ง รับประทานอาหารกลางวันในห้องทำงาน และกลับถึงคอนโดหลังเที่ยงคืนเป็นประจำ บางวันเธอนอนเพียงสามชั่วโมงก่อนลุกขึ้นมาทำงานต่อ ร่างกายส่งสัญญาณเตือนหลายครั้ง ทั้งอาการใจสั่น ปวดศีรษะ และแน่นหน้าอก แต่แคทเธอรีนเลือกมองข้ามทุกอย่าง

สำหรับเธอ เวลาเป็นทรัพย์สินที่มีค่าที่สุด และการพักผ่อนคือสิ่งฟุ่มเฟือยที่คนอ่อนแอใช้เป็นข้ออ้าง

ประตูห้องทำงานถูกเคาะเบา ๆ ก่อนเลขานุการสาวจะเปิดเข้ามา

“คุณเคทคะ ทุกคนกลับกันหมดแล้วค่ะ คุณจะให้ฉันเลื่อนประชุมกับบริษัทขนส่งพรุ่งนี้เช้าไหมคะ คุณมีประชุมต่อเนื่องตั้งแต่แปดโมงถึงบ่ายสามเลย”

แคทเธอรีนเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่แต่งแต้มอย่างประณีตฉายความเหนื่อยล้าเพียงเล็กน้อย แต่สีหน้าของเธอยังคงสงบนิ่ง

“ไม่ต้องเลื่อน ถ้าเลื่อนวันนี้ พรุ่งนี้ก็ต้องเสียเวลาเพิ่มอีก”

“แต่คุณทำงานมาหลายวันแล้วนะคะ เมื่อวานก็เพิ่งกลับจากเซี่ยงไฮ้ เที่ยวบินลงเกือบตีสอง”

“ฉันยังไม่ตายเพราะทำงานหรอก”

เลขานุการสาวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยอย่างลังเล “อย่างน้อยคืนนี้กลับไปพักก่อนดีไหมคะ รายงานที่เหลือฉันจะจัดการต่อเอง”

“คุณจัดการตัวเลขแทนฉันได้ แต่ตัดสินใจแทนฉันไม่ได้”

น้ำเสียงของแคทเธอรีนไม่ได้รุนแรง ทว่าความเด็ดขาดทำให้คนฟังไม่กล้าโต้แย้ง เลขานุการจึงได้แต่พยักหน้าและวางแก้วน้ำอุ่นไว้บนโต๊ะ

“ถ้าอย่างนั้นอย่าลืมทานยานะคะ เมื่อเช้าคุณบอกว่าใจสั่น”

“ฉันแค่ดื่มกาแฟมากไป”

“แล้วคืนนี้คุณยังจะไปออกกำลังกายอีกหรือคะ”

แคทเธอรีนเหลือบมองนาฬิกา เกือบสี่ทุ่มแล้ว แต่เธอตั้งใจจะไปฟิตเนสซึ่งเปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงตามตารางที่วางไว้ การควบคุมร่างกายก็เหมือนการบริหารบริษัท หากปล่อยให้หย่อนยานเพียงเล็กน้อย ทุกอย่างก็อาจเสียระบบ

“ไปสิ ฉันไม่ได้ออกกำลังกายมาสามวันแล้ว”

เลขานุการสาวถอนหายใจเบา ๆ แต่ไม่กล้าพูดอะไรอีก ก่อนออกจากห้องเธอหันกลับมาเตือนอีกครั้ง

“คุณเคทคะ ต่อให้บริษัทสำคัญแค่ไหน สุขภาพคุณก็สำคัญกว่านะคะ”

แคทเธอรีนไม่ได้ตอบ เธอเพียงก้มหน้ากลับไปอ่านรายงานต่อ ราวกับคำเตือนนั้นเป็นเพียงเสียงหนึ่งที่ลอยผ่านไป

ความจริงแล้วไม่ใช่ไม่มีใครเคยเตือนเธอ มารดาซึ่งอาศัยอยู่ต่างประเทศโทรมาบ่นทุกสัปดาห์ แพทย์ประจำตัวเคยบอกว่าความดันของเธอสูงเกินกว่าคนวัยเดียวกัน และอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะไม่ควรถูกละเลย แต่แคทเธอรีนเชื่อเสมอว่าเธอควบคุมทุกอย่างได้

ชีวิตของเธอถูกสร้างขึ้นจากการควบคุม

เธอควบคุมบริษัท ควบคุมพนักงาน ควบคุมคู่ค้า และควบคุมแม้กระทั่งอารมณ์ของตัวเอง ไม่มีใครเคยเห็นเธอร้องไห้ แม้แต่ในงานศพของบิดา เธอก็ยังยืนรับแขกด้วยท่าทีสงบนิ่งและกลับมาประชุมในวันรุ่งขึ้น