ภาพจำหนึ่งที่ชอบมากคือการเห็นไอเดียของไกอาปรากฏแบบไม่ต้องมีชื่อ ในงานของฮายาโอะ มิยาซากิ เช่น 'Nausicaä of the Valley of the Wind' และงานภาพยนตร์/มังงะ 'Princess Mononoke' ธรรมชาติที่เป็นทั้งสวยงามและโกรธจัดในสองเรื่องนี้ทำหน้าที่เหมือนแม่โลก—ไม่ใช่เทพที่พูดมาก แต่เป็นพลังที่คอยรักษาสมดุลและลงโทษเมื่อมนุษย์ทำลายมัน