เพลงประกอบ เดอะ เกรท วอลล์ ใครเป็นผู้แต่งเพลงหลัก?

ในฐานะแฟนหนังที่ชอบดนตรีประกอบ ผมยังรู้สึกว่าสกอร์ของ 'The Great Wall' เป็นงานที่เต็มไปด้วยพลังและรายละเอียดที่ค่อนข้างตรงจังหวะกับภาพยนตร์ แอ็คชันยักษ์เรื่องนี้ได้ผู้แต่งเพลงชื่อดังอย่าง Ramin Djawadi มาร่วมออกแบบบรรยากาศทางเสียงซึ่งชัดเจนว่าจะใช้ธีมหลักที่ทำให้ผู้ชมจำฉากสำคัญได้ทันที เมื่อดูฉากการต่อสู้บนกำแพง เสียงกลองหนักและสายไวโอลินผสมกับท่วงทำนองจากเครื่องดนตรีจีนแบบดั้งเดิมทำให้ฉากนั้นมีน้ำหนักและความยิ่งใหญ่ที่ต่างจากบล็อกบัสเตอร์ตะวันตกทั่วไป ผมสนุกกับการฟังธีมหลักซ้ำๆ เพื่อจับโครงสร้างของเพลงว่าจะกลับมาสร้างความตึงเครียดและปลดปล่อยเมื่อไร ในมุมมองของผม คีย์ที่โดดเด่นที่สุดไม่ใช่แค่เมโลดี้เดียว แต่เป็นการเรียงสลับของโมทีฟ (motif) สั้น ๆ ที่เมื่อรวมกันแล้วสร้างเป็นธีมใหญ่ที่คงอยู่ตลอดทั้งเรื่อง นอกจากนี้การใช้เสียงร้องหรือโทนเสียงสูงบางครั้งก็ช่วยเติมความลึกลับให้กับฉากที่เกี่ยวกับศัตรูเหนือธรรมชาติ ทำให้ฉากเหล่านั้นมีทั้งความสวยงามและอันตรายในเวลาเดียวกัน สรุปแล้ว การแต่งของ Ramin Djawadi สำหรับ 'The Great Wall' ทำให้ฉากแอ็คชันกับฉากดราม่ามีความต่อเนื่องทางอารมณ์ได้ดี และสำหรับคนที่ชอบฟังสกอร์ประกอบภาพยนตร์ ผมคิดว่าชุดนี้เป็นงานที่ควรฟังทั้งอัลบั้ม ทั้งเพื่อจับธีมหลักและเพลิดเพลินกับการผสมผสานระหว่างออร์เคสตราและเพลงพื้นบ้านจีนที่แปลกใหม่ — เป็นงานที่ยังคงวนกลับมาฟังได้บ่อย ๆ ด้วยความสนุกแบบเดียวกับการดูฉากการต่อสู้บนกำแพงครั้งแรก

ขอเล่าหน่อยว่า นักแสดงนำของ 'The Great Wall' คือ แม็ตต์ เดม่อน และผมอยากพูดถึงการเลือกนักแสดงนี้จากมุมมองของคนที่ชอบดูหนังภาพสวย ๆ ที่มีฉากบู๊ยิ่งใหญ่ การที่แม็ตต์ เดม่อนรับบทเป็น William Garin ทำให้หนังมีจุดยึดสำหรับผู้ชมตะวันตกได้ง่ายขึ้น เขามีมาดนักรบที่คุ้นเคยกับบทฮีโร่สายแอ็กชัน/ดราม่า การแสดงของเขาไม่ได้หวือหวาเป็นพิเศษ แต่มีความมั่นคงและเข้ากับจังหวะหนังที่ผู้กำกับพยายามสร้าง ฉากที่เด่นคือการต่อสู้บนกำแพงกับเหล่าสัตว์ประหลาด — ฉากเหล่านี้โดดเด่นด้วยการกำกับภาพและคอสตูม ซึ่งช่วยดันบทของเขาให้ดูจริงจังขึ้น โดยเฉพาะในช็อตที่เขาต้องทำงานร่วมกับนักแสดงจีนอย่างจิง เทียน ความตึงเครียดของการสื่อสารข้ามวัฒนธรรมถูกใช้เป็นส่วนหนึ่งของพล็อตอย่างชาญฉลาด ประสบการณ์การดูสำหรับผมคือความสมดุลระหว่างสเป็กแทคเคิลแบบตะวันออกและนักแสดงนำแบบตะวันตก แม็ตต์เป็นจุดเชื่อมที่ทำให้คนทั่วไปเข้าไปสัมผัสโลกแฟนตาซีนี้ได้ง่ายขึ้น ถึงแม้จะมีเสียงวิจารณ์เรื่องบทและโทนหนัง แต่ในฐานะคนชอบงานภาพและการจัดฉาก ผมยังคงคิดว่าการมีเขาเป็นตัวนำช่วยให้หนังอ่านง่ายขึ้นและมีแรงโน้มถ่วงที่พอจะทำให้ฉากใหญ่ ๆ มีความหมายขึ้น

ภาพยนตร์เรื่องนี้เล่าเรื่องราวการปกป้องกำแพงยักษ์จากสัตว์ประหลาดในมุมมองที่ผสมผสานแอ็กชันกับตำนานโบราณอย่างชัดเจน ฉันรู้สึกว่าถ้าให้สรุปแบบสั้น ๆ จะบอกได้ว่า 'เดอะ เกรท วอลล์' เป็นเรื่องของทหารรับจ้างชาวยุโรปสองคนที่เข้ามาในจีนเพื่อหาอาวุธและประสบเหตุการณ์ที่ทำให้พวกเขาต้องร่วมมือกับกองทัพลับจีนบนกำแพงเพื่อสู้กับสิ่งมีชีวิตยักษ์ที่เรียกว่า Taotie การเดินเรื่องพาเราไปรู้จักระบบการป้องกัน กฎของกลุ่มนักรบ และเหตุผลทางประวัติศาสตร์เชิงสัญลักษณ์ที่ว่าทำไมกำแพงยักษ์จึงมีความหมายเกินกว่าแค่กำแพงป้องกัน ในมุมมองของฉัน หนังเน้นที่ฉากต่อสู้อันตระการตาและงานภาพที่สวยงามมาก ๆ มีการใช้สีและการจัดแสงที่ชัดเจน ซึ่งทำให้การชนกับมอนสเตอร์ดูยิ่งใหญ่ แต่ก็มีความพยายามจะสอดแทรกธีมเรื่องความเสียสละ การทำงานเป็นทีม และการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมระหว่างตัวละครต่างชาติและชาวจีน ถึงอย่างนั้นประเด็นเกี่ยวกับการให้ตัวละครตะวันตกเป็นศูนย์กลางยังทำให้บทถูกวิจารณ์บ้าง แต่ถามว่าสนุกไหม ฉันว่าเป็นหนังที่เหมาะกับการดูเพื่อความบันเทิงและตื่นตาในการต่อสู้บนกำแพง

การดูหนังเรื่อง 'The Great Wall' ทำให้ฉันหัวเราะแล้วก็คิดเยอะในเวลาเดียวกัน — มันสวยงามแบบภาพยนตร์ แต่ผิดเพี้ยนเมื่อเทียบกับประวัติศาสตร์จริงๆ ผมรู้สึกว่าส่วนที่ชัดเจนที่สุดคือการเอาตำนานและแฟนตาซีมาผสมกับร่องรอยของประวัติศาสตร์: มอนสเตอร์ที่บุกกำแพงเป็นสิ่งสมมติทั้งหมด และการวางโครงสร้างกำแพงกับป้อมปราการในหนังถูกออกแบบให้ดูตื่นเต้นมากกว่าจะถูกต้องตามยุคสมัยจริง ๆ ในความจริง กำแพงจีนที่เราเห็นทุกวันนี้มีชิ้นส่วนใหญ่จากยุคหมิง (ค.ศ. 1368–1644) ซึ่งสร้างขึ้นหลังจากยุคอื่น ๆ อีกหลายยุค เช่น ฉิน ฮั่น และซุย ที่สร้างฐานกำแพงด้วยดินอัดหรือวัสดุพื้นเมือง ไม่ใช่ป้อมคอนกรีตแนวเดียวกันตลอดแนวอย่างที่หนังโชว์ อีกประเด็นคือการนำตัวละครต่างชาติมาเป็นแกนนำในการต่อสู้ ซึ่งตกแต่งให้เหมือนโครงเรื่องแบบฮอลลีวูดมากกว่าจะสะท้อนบทบาทของชาวต่างชาติในประวัติศาสตร์จีนจริง ๆ ฉันคิดว่าหนังทำให้กำแพงกลายเป็นเวทีสำหรับบทบู๊ระดับโลก แต่ถามว่าสอดคล้องกับหลักฐานทางประวัติศาสตร์ไหม คำตอบคงต้องบอกว่าเป็นการตีความเชิงบันเทิงมากกว่าความเที่ยงตรง อย่างไรก็ตาม ถ้ามองแบบคนที่ชอบงานภาพ ฉากการรบบนกำแพงยังน่าจดจำและมีสไตล์ของผู้กำกับอยู่ดี

เพลงประกอบของ 'The Lost World: Jurassic Park' แต่งโดย John Williams ซึ่งยังคงใช้ภาษาเมโลดี้แบบเดียวกับภาคแรก แต่ขยายโทนเสียงให้มืดและตึงเหมาะกับบรรยากาศเกาะที่มีอันตรายมากขึ้น เราเป็นคนที่ชอบฟังสกอร์แบบเต็ม ๆ และชอบวิธีที่ Williams เปิดด้วยธีมหลักของภาคนี้ — เสียงทองทรัมเป็ตและสตริงที่กว้างใหญ่สร้างความรู้สึกทั้งยิ่งใหญ่และโดดเดี่ยวพร้อมกัน ในฉากเปิดเกาะ เสียงดนตรีพาให้ตื่นเต้นก่อนเห็นไดโนเสาร์ ซึ่งธีมหลักนี้แสดงพลังของภาพยนตร์ได้ดีมากกว่าคำบรรยายใด ๆ การเรียบเรียงออร์เคสตราแบบจัดเต็มทำให้ฉากภูมิทัศน์และอันตรายดูเข้มข้นขึ้น นั่นทำให้ 'The Lost World (Main Theme)' กลายเป็นชิ้นที่โดดเด่นสำหรับเรา เพราะมันจับทั้งความมหึมาและความหวั่นไหวของเรื่องไว้ในเมโลดี้เดียวกัน

หลังจากดู 'The Great Wall' ครั้งแรก ฉันติดใจกับขนาดและรายละเอียดของกำแพงที่เห็นบนจอ — ซึ่งความจริงก็คือทีมงานตั้งใจสร้างฉากขนาดยักษ์ไว้ในสตูดิโอมากกว่าจะพึ่งกำแพงโบราณของจริง การถ่ายทำหลักเกิดขึ้นที่สตูดิโอขนาดใหญ่ในมณฑลเจ้อเจียง โดยเฉพาะพื้นที่ที่เรียกว่า Hengdian World Studios ซึ่งเป็นแหล่งถ่ายทำหนังจีนระดับบล็อกบัสเตอร์หลายเรื่อง ทีมสร้างสร้างผนังกำแพงทั้งแนว บันได และป้อมยามในสเกลเต็ม เพื่อง่ายต่อการควบคุมแสง เสียง และคิวแอ็กชันของนักแสดง นี่คือเหตุผลที่ฉากยักษ์ของการสู้รบกลางกำแพงที่เห็นบนจอดูสมจริงแต่ก็สามารถคุมรายละเอียดเช่นเสื้อผ้า อาวุธ และเอฟเฟกต์ได้อย่างแน่นอน ด้านนอกสตูดิโอ ทีมงานก็เลือกใช้โลเคชันในภูมิภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีนเพื่อถ่ายฉากทิวทัศน์กว้าง ๆ และฉากทะเลทรายที่ต้องการความเวิ้งว้าง เช่นภูมิประเทศของมณฑลนิงเซี่ยและมณฑลกานซู่ ที่นี่ให้ฉากหลังแบบเทือกเขา แผ่นดินแห้ง และสายลม ซึ่งผสานกับงานสตูดิโอและคอนเวิร์ตด้วย CGI จนออกมาเป็นโลกแฟนตาซีที่ดูล้ำและหนักแน่นในเวลาเดียวกัน ตอนจบของฉันกับเรื่องนี้คือชื่นชมวิธีที่ทีมงานบาลานซ์ระหว่างการสร้างสรรค์ในสตูดิโอกับการใช้ภูมิประเทศจริง ผลลัพธ์ทำให้ฉากใหญ่ ๆ ดูสมจริงแต่ยังคงอนุรักษ์สถานที่จริงไว้ ไม่ใช่การขูดรีดพื้นที่โบราณจนเสียหาย — นี่แหละคือเหตุผลที่ฉากกำแพงใน 'The Great Wall' ยังคงน่าจดจำสำหรับฉัน

รีวิวจากสื่อไทยมักให้คะแนน 'The Great Wall' อยู่ในระดับกลาง ๆ และการอ่านแต่ละรีวิวทำให้เห็นภาพรวมที่ค่อนข้างชัดเจนว่าทำไมคนถึงคิดเห็นต่างกัน โดยรวมแล้วหลายสำนักให้คะแนนประมาณ 5–7 เต็ม 10 (หรือประมาณ 2.5–3.5/5) เนื่องจากงานภาพที่อลังการ การออกแบบสิ่งมีชีวิตและการต่อสู้บนกำแพงที่จัดเต็มเทคนิคการถ่ายทำ แต่พอย้อนดูองค์ประกอบด้านเนื้อเรื่องและการเขียนบท สื่อไทยมักวิจารณ์ว่าบทบางและตัวละครไม่ได้รับการพัฒนาจนรู้สึกผูกพันได้: การใส่นักแสดงต่างชาติเป็นตัวเดินเรื่องหลักถูกหยิบมาเป็นประเด็นความเหมาะสมทางวัฒนธรรมและความรู้สึกสมจริงของเรื่อง นักวิจารณ์บางคนเปรียบเทียบว่าจังหวะและมิติทางอารมณ์ไม่ถึงระดับของงานคลาสสิกเวิร์คเอเชียอย่าง 'Crouching Tiger, Hidden Dragon' จึงให้คะแนนแบบแบ่งครึ่ง ระหว่างค่าความบันเทิงแบบหนังบล็อกบัสเตอร์และข้อบกพร่องของบท การอ่านรีวิวทำให้ฉันคิดถึงหนังที่เน้นภาพมากกว่าบทอื่น ๆ บ้างก็ยก 'Hero' หรือหนังแอ็กชันฮอลลีวูดบางเรื่องมาเทียบกัน ข้อดีที่สื่อไทยเน้นคือดูเพลินจากฉากแอ็กชันและงานออกแบบ ฉันเองมองว่าถ้าใครต้องการหนังที่เน้นความอลังการของภาพและฉากสู้แบบแฟนตาซี ก็น่าจะให้คะแนนสูงกว่า แต่ถ้ามาคาดหวังบทลึก ๆ หรือการเล่าเรื่องที่มีน้ำหนัก รีวิวไทยหลายฉบับก็ต้องลงคะแนนอย่างระมัดระวัง

มิวสิกสกอร์ของ 'มหาเวทย์ผนึกมาร เดอะมูฟวี่' ถูกแต่งโดยทีมนักแต่งเพลงสามคนหลักคือ ฮิโรอากิ สึสึมิ (Hiroaki Tsutsumi), โยชิมาสะ เทรุอิ (Yoshimasa Terui) และ อาริสะ โอเคฮะซามะ (Arisa Okehazama) ซึ่งแต่ละคนเอาจุดแข็งมาผสมกันจนได้ซาวด์ที่ทั้งหนักแน่นและละเอียดอ่อนในเวลาเดียวกัน เห็นได้ชัดว่าผลงานนี้ตั้งใจสร้างอารมณ์ให้สอดรับกับทั้งฉากแอกชันแบบระเบิดพลังและฉากดราม่าที่หวลคืนความทรงจำ ทำให้เพลงประกอบไม่ใช่แค่แบ็กกราวด์ แต่กลายเป็นตัวเล่าเรื่องชิ้นหนึ่งของหนังได้อย่างแท้จริง ผมชอบว่าทีมผู้แต่งงานนี้ทำให้เนื้อหาเพลงมีหลายชั้น: มีธีมหลักที่อบอุ่นและเปราะบางสำหรับตัวละครอย่างยุตะ (Yuta Okkotsu) ซึ่งใช้เปียโนกับสายไวโอลินเรียงร้อยเป็นเมโลดี้เรียบง่ายแต่ซึ้งกินใจ ขณะที่อีกฟากหนึ่งมีคิวแอ็กชันที่ใช้กีตาร์ไฟฟ้า เบสหนัก และจังหวะกลองที่ขับเคลื่อนพลังคำสาปจนรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังเต้นตามจังหวะการต่อสู้ ช่วงไคลแม็กซ์ของหนังมักจะดึงเสียงคอรัสแบบกรีกโบราณหรือซินธ์สังเคราะห์มาเพิ่มมิติเพื่อสร้างความยิ่งใหญ่ ซึ่งผมคิดว่าเป็นหนึ่งในเหตุผลทำให้ฉากต่อสู้บางฉากตราตรึงกว่าที่คิด มุมมองที่ผมให้ความสำคัญคือลายเซ็นของแต่ละคน: สึสึมิมักจะเติมเทกซ์เจอร์สมัยใหม่และบะแสไฟฟ้าให้กับธีมแอ็กชัน เทรุอิใส่การเรียบเรียงออร์เคสตราให้ฉากดราม่ามีแรงส่ง ส่วนโอเคฮะซามะจะเน้นเมโลดี้ที่อบอุ่นและละเอียดอ่อน ทำให้เมื่อรวมกันแล้ว OST ของหนังมีทั้งพลังและความเปราะบาง ถ้าต้องชี้ให้เห็นเพลงโดดเด่นในมุมแฟน ผมนิยมธีมที่เกี่ยวกับยุตะ — เมโลดี้ชิ้นนั้นทำให้ฉากย้อนอดีตและฉากที่ตัวละครต้องตัดสินใจสำคัญมีน้ำหนักขึ้นมาก อีกชิ้นที่ดึงความสนใจคือคิวการต่อสู้ช่วงท้าย ที่ผสมเสียงคอรัสกับเบสหนักจนได้บรรยากาศสะเทือนใจแต่ก็ฮึกเหิมในเวลาเดียวกัน โดยรวมแล้ว OST ของ 'Jujutsu Kaisen 0' หรือที่คนไทยรู้จักในชื่อ 'มหาเวทย์ผนึกมาร เดอะมูฟวี่' เป็นงานที่ผสมกลิ่นอายสมัยใหม่กับองค์ประกอบออร์เคสตราได้อย่างกลมกล่อม เหมาะสำหรับฟังแยกเป็นอัลบั้มเพื่อย้อนอารมณ์ของหนังหรือฟังขณะอ่านมังงะเพื่อเพิ่มมิติให้ฉากนิ่ง ๆ ผมมักจะเปิดธีมยุตะตอนอยากนั่งพินิจความรู้สึกตัวละคร ส่วนคิวแอ็กชันจะเปิดเวลาต้องการพลังบันดาลใจ — สรุปคือชอบมาก รู้สึกว่าเพลงช่วยยกระดับหนังจากฉากภาพให้กลายเป็นประสบการณ์ทางอารมณ์ที่จับต้องได้

สเกลการถ่ายทำของ 'The Great Wall' โดดเด่นตรงที่ทีมงานเคลื่อนย้ายไปถ่ายทำในหลายภูมิภาคของจีนเพื่อจับบรรยากาศที่ต่างกันอย่างชัดเจน ในมุมมองของคนที่ติดตามข่าวเบื้องหลังงานภาพยนตร์จีนมานาน ฉันอยากบอกว่าจุดสำคัญคือการผสมผสานระหว่างสตูดิโอขนาดใหญ่กับโลเคชันธรรมชาติจริงๆ ที่กระจายอยู่ตามมณฑลต่างๆ หนึ่งในที่ที่พูดถึงกันมากคือ 'Hengdian World Studios' ในมณฑลเจ้อเจียง ซึ่งทีมสร้างตั้งฉากกำแพงและป้อมต่างๆ ขึ้นใหม่เพื่อควบคุมสภาพแวดล้อมการถ่ายทำได้สะดวก การทำงานในสตูดิโอช่วยให้จัดแสง เสียง และการเคลื่อนไหวของกองถ่ายขนาดใหญ่ได้ อีกส่วนที่ฉันสนใจคือการถ่ายทำกลางแจ้งในพื้นที่ที่มีภูมิประเทศเปิดกว้างซึ่งให้ความรู้สึกมโหฬารของสงครามและการเผชิญหน้า ทีมงานเดินทางไปยังมณฑลที่มีทิวทัศน์กว้าง เช่นที่มีที่ราบและเนินเขา ซึ่งช่วยสร้างฉากการต่อสู้ใหญ่ๆ ได้สมจริงขึ้น โดยรวมแล้วภาพที่เราเห็นในหนังเป็นการผสมระหว่างการสร้างฉากขนาดใหญ่ในสตูดิโอและการถ่ายทำนอกสถานที่ในหลายจังหวัด ผลลัพธ์คือทั้งความอลังการและความเป็นภาพยนตร์บล็อกบัสเตอร์ที่ดูเรียบเนียนในหลายฉากที่สำคัญ

เพลงประกอบของ 'เดอะ เพล บลู อาย' แต่งโดย Dickon Hinchliffe ซึ่งเป็นคอมโพสเซอร์ชาวอังกฤษที่มีผลงานโดดเด่นด้านบรรยากาศมืดหม่นและองค์ประกอบเชิงอารมณ์ เขาเคยทำงานกับภาพยนตร์สไตล์ดราม่าและทริลเลอร์มาแล้ว ทำให้เสียงดนตรีที่เขาสร้างให้กับเรื่องนี้เหมาะกับโทนสืบสวนแบบโกธิกที่เกิดขึ้นในยุคศตวรรษที่ 19 ผลงานชิ้นนี้จึงไม่ได้เป็นแค่พื้นหลังประคองฉาก แต่เป็นตัวเล่าเรื่องร่วมกับภาพและการแสดง โดยเฉพาะเมื่อต้องสื่อถึงความอ่อนแอและความหม่นของตัวละครอย่าง เอ็ดการ์ อัลเลน โพ และนักสืบหลัก เทคนิคที่โดดเด่นของ Hinchliffe ในสกอร์เรื่องนี้คือการใช้เครื่องสายชั้นต่ำ เสียงเชลโลหรือไวโอลินในโทนต่ำที่ลากยาวเป็นเส้นเมโลดี้ช้า ๆ ผสมกับความเงียบเป็นองค์ประกอบสำคัญ ทำให้เกิดความอึดอัดและคาดเดาไม่ได้ นอกจากนี้ยังมีการใช้เสียงประเภทย่อย ๆ เช่นเสียงลม เสียงกองไฟ หรือเสียงถูพื้นในห้องโล่งที่ผ่านการปรับแต่งเล็กน้อยเพื่อให้กลายเป็นพื้นกดอารมณ์ เสียงเปียโนแบบหยอดเป็นจังหวะสั้น ๆ ถูกนำมาใช้เป็นธีมของความคิดถึงหรือความบอบช้ำของบางตัวละคร ขณะที่เสียงสังเคราะห์เล็กน้อยช่วยสร้างมิติร่วมสมัยให้กับบรรยากาศเก่าแก่โดยไม่ทำให้ฉากดูหลุดออกจากยุค อีกสิ่งที่ทำให้สกอร์ชิ้นนี้น่าสนใจคือการผสมผสานระหว่างบทเพลงที่มีเมโลดี้ชัดเจนกับการประพันธ์ที่เป็นเนื้อผ้าเสียงมากกว่าเป็นทำนองแบบเต็มรูป ความเปลี่ยนแปลงของความเข้มข้นมักจะไม่ประกาศตัวอย่างชัดเจน แต่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในฉากสำคัญ เช่นช่วงค้นพบศพหรือบทสนทนาสำคัญกับโพ ที่นี่ดนตรีทำหน้าที่เพิ่มชั้นของความลึกลับและความไม่สบายทางใจแทนที่จะฉายความไพเราะเกินจำเป็น ผลลัพธ์คือความรู้สึกว่าดนตรีและภาพยนตร์หายใจไปด้วยกัน—เมื่อภาพนิ่ง ดนตรียืดตัว เมื่อภาพระเบิด ดนตีกระชับขึ้น ผมยังชอบที่สกอร์ไม่ยัดเยียดธีมใหญ่จนกลายเป็นกำแพง แต่เลือกสร้างรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ติดหัวผู้ชม เช่นเสียงซ้ำของโน้ตสั้น ๆ ที่กลายเป็นสัญลักษณ์ของความทรงจำหรือความผิดปกติในเรื่อง ทำให้พอแยกมาฟังเดี่ยว ๆ ในอัลบั้มเพลงประกอบก็ยังได้ความรู้สึกเดียวกับตอนดูหนัง สรุปแล้วสกอร์ของ Dickon Hinchliffe สำหรับ 'เดอะ เพล บลู อาย' เป็นตัวอย่างของงานที่เข้าใจธรรมชาติของหนังอย่างลึกซึ้ง—เรียบง่ายแต่มีพลัง และยังเป็นเพลงที่อยากกลับไปหยิบฟังซ้ำเมื่อคิดถึงความเงียบและความหม่นหมองของเรื่องนี้