เพลงประกอบซีโร่มีเพลงไหนติดหูและใครเป็นผู้แต่ง

เพลงจาก 'ซูซูเมะ' ที่ยังคงดังในหัวฉันคือธีมหลักของหนัง — เสียงร้องและเมโลดี้ที่กลมกล่อมของเพลงเดียวกันทำให้ฉากหลายฉากมีน้ำหนักขึ้นอย่างชัดเจน เมื่อฟังทีแรก สิ่งที่จับใจคือท่วงทำนองเรียบง่ายแต่ละเอียดอ่อน เนื้อร้องและเมโลดี้มีเอกลักษณ์แบบ RADWIMPS ที่คุ้นเคย แต่มีการเพิ่มสเกลออเคสตราที่ทำให้แผ่อารมณ์กว้างขึ้น นั่นเป็นผลจากการร่วมงานกันระหว่างวง RADWIMPS กับนักแต่งเพลงภาพยนตร์ Kazuma Jinnouchi ซึ่งเล่นบทบาทสำคัญในการถ่ายทอดความรู้สึกของฉากผ่านซาวด์สเคป ฉากที่เพลงชิ้นนี้เล่นตอนที่ตัวเอกเผชิญประตูหลายบานนั้นยังคงติดหู เพราะดนตรีค่อยๆ ขยายจากพังเพยเรียบไปสู่ซาวด์สตริงที่ยกอารมณ์จนเกือบพาให้กลั้นน้ำตาไม่ได้ การเรียบเรียงของกลองเบาๆ และเปียโนสลับกันทำให้เมโลดี้ติดอยู่ในหัวได้ง่าย แม้เวลาผ่านไปหลายเดือนก็ยังฮัมตามได้อยู่ ชอบที่เพลงไม่พยายามดังแข่งกับภาพ แต่เลือกจะเดินเคียงข้างฉากนั้นอย่างเข้าใจชีวิตมากกว่า

เราแบไต๋ให้แบบตรงไปตรงมาว่าเพลงประกอบของ 'ซีโร่' น่าจะเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้แฟน ๆ ยึดติดกับซีรีส์นี้ได้ง่าย ๆ เลย ฉากดราม่าหนัก ๆ จะมีแบ็กกราวด์ที่เรียบแต่หนักแน่น ซึ่งผสมผสานกับเพลงเปิด-ปิดที่มีพลังจากนักร้องหลักสองกลุ่มที่คนดูกลุ่มใหญ่จดจำได้ทันที โดยรวมแล้วเสียงร้องที่โดดเด่นคือผลงานของ Konomi Suzuki และวง MYTH & ROID — สองคน/กลุ่มนี้รับหน้าที่เพลงเปิดและเพลงปิดสำคัญ ๆ ในหลายซีซัน ส่วนเพลงบรรเลงหรือ OST เชิงออร์เคสตราและธีมซีนฉากต่าง ๆ ส่วนใหญ่เป็นผลงานของ Kenichiro Suehiro ซึ่งงานของเขามักจะเบสจากเครื่องเป่าและสตริงที่ดึงอารมณ์ตัวละครออกมาอย่างคมชัด นอกจากนั้นยังมีเพลงพิเศษหรือซิงเกิลที่ร้องโดยนักพากย์ในเรื่อง ซึ่งมักจะปล่อยเป็นซิงเกิลแยกหรือรวมในอัลบั้มตัวละคร ถ้าต้องเลือกมาสักอย่างเดียว ผมมองว่าโทนเพลงของ Konomi Suzuki จะให้พลังและความหวัง ส่วน MYTH & ROID มักจะเล่นกับโทนมืดและซินธ์ที่แปลกตา ทำให้แต่ละตอนมีรสชาติที่ต่างกันและติดหูอยู่ได้นาน

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ยินท่อนเบสหนัก ๆ ในซาวด์แทร็กของ 'Godzilla' เวอร์ชันปี 1954 ผมก็รู้ทันทีว่านี่แหละคือเพลงที่ติดหูชั่วชีวิต เรื่องนี้ต้องยกเครดิตให้กับ อากิระ อิฟุคุบะ (Akira Ifukube) ผู้แต่งธีมหลักของฝั่งต้นตำรับที่ใช้ประสาทสัมผัสต่ำ ๆ กับเสียงไม้ตีและท่อเสียงลึกเพื่อสร้างภาพยักษ์ย่ำโลก เพลงธีมหลักของเขามีความเรียบง่ายแต่ทรงพลัง — เมโลดี้ไม่ต้องเลิศหรู แต่การเรียงจังหวะและทิมปานีทำให้หัวใจเต้นตามได้อย่างไม่น่าเชื่อ ผมเป็นคนชอบจำรายละเอียดของฉากกับดนตรี และสำหรับฉากที่ทะเลโหมกระหน่ำและเมืองเผชิญภัย เสียงธีมของอิฟุคุบะจะโผล่มาเสมอ มันกลายเป็นสัญญะเสียงที่บอกว่า “นี่คือก๊อตซิลล่า” มากกว่าบทพูดหรือการออกแบบตัวละครเอง เพลงนี้ยังถูกดัดแปลงซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหลายยุค ทำให้คนรุ่นใหม่ยังคงจำได้แม้จะฟังจากเวอร์ชันรีมิกซ์หรือออเคสตราใหม่ ๆ — นี่แหละผมว่าเป็นนิยามของคำว่า 'ติดหู' อย่างแท้จริง

เราเคยตั้งใจฟังซาวด์แทร็กของ 'Citrus' แบบยาว ๆ จนจับจังหวะเพลงเปิดและปิดมาเล่าให้เพื่อนฟัง: ซิงเกิลหลักของเรื่องที่ปล่อยออกมาเป็นซิงเกิลแยกทั้งซองเปิดและซิงเกิลปิดได้รับการปล่อยโดยค่ายเพลงที่ทำงานกับโปรเจกต์อนิเมะแบบนี้ โดยค่ายหลักที่รับผิดชอบการผลิตมิวสิคซิงเกิลคือ 'Lantis' ซึ่งเป็นค่ายที่คุ้นเคยกับงานเพลงอนิเมะหลายเรื่อง ผลงานซิงเกิลทั้งสองมีการขึ้นชาร์ตบนชาร์ตญี่ปุ่นอย่าง Oricon ในระดับที่น่าจับตามอง แม้จะไม่ได้พุ่งทะยานเป็นอันดับหนึ่ง แต่ก็ทำให้แฟนซีรีส์สามารถหาแผ่น CD และดาวน์โหลดได้สะดวกมากขึ้น การที่ซิงเกิลเหล่านั้นติดชาร์ตสะท้อนถึงฐานแฟนที่เหนียวแน่นของ 'Citrus' แม้จะเป็นซีรีส์แนวเฉพาะกลุ่มก็ตาม—คล้ายกับที่เห็นในปรากฏการณ์เพลงจากอนิเมะอย่าง 'K-On!' ที่แม้จะเป็นเรื่องเล็ก ๆ แต่เพลงกลับขายได้ดี ความสำเร็จแบบนี้ไม่ได้มาแค่จากเพลงเพราะ แต่มาจากการจับคู่ภาพลักษณ์ตัวละครกับสไตล์เพลง การผลิตของค่ายอย่าง 'Lantis' ช่วยทำให้การโปรโมตและการจัดจำหน่ายเป็นระบบ ทำให้เพลงของเรื่องมีโอกาสติดชาร์ตได้อย่างที่เห็น

มีหลายเวอร์ชันของ 'นางสาวิตรี' ที่คนอาจจะเจอ—บางเวอร์ชันเป็นหนังอินเดีย บางเวอร์ชันอาจถูกดัดแปลงในพื้นที่อื่น—แต่สิ่งที่มักจะติดหูคนทั่วไปคือธีมเปิดของเรื่องซึ่งมักเป็นเมโลดี้เรียบง่ายแต่น่าจดจำ เมโลดี้ของธีมเปิดนั้นมักใช้สเกลที่ให้ความรู้สึกโหยหาและหวานปนเศร้า เสียงออร์เคสตราเบา ๆ หรือเครื่องสาย/ซาราง (ขึ้นกับเวอร์ชัน) ทำหน้าที่เป็นกรอบให้ทำนองหลัก โครงสร้างเพลงมักไม่ซับซ้อน: ท่อนนำที่จับใจ ตามด้วยท่อนฮุกสั้น ๆ ที่คนจะฮัมตามได้ง่าย ฉันเองมักจะนึกถึงท่อนฮุกซ้ำ ๆ เวลาเห็นฉากที่ตัวละครต้องตัดสินใจสำคัญ ๆ เพราะดนตรีช่วยดันอารมณ์ให้ชัดเจนขึ้น แม้จะเป็นแค่สั้น ๆ ก็จับความรู้สึกของฉากได้ดี เรื่องผู้แต่งเพลงนั้นแตกต่างกันไปตามแต่ละการผลิต: ในวงการภาพยนตร์อินเดียยุคคลาสสิก ผู้ประพันธ์ที่ดังในยุคนั้นอย่าง 'S. D. Burman' หรือ 'M. S. Viswanathan' มักเป็นชื่อที่คนชอบยกตัวอย่างเมื่อพูดถึงเพลงที่ติดหู ส่วนในภาษาท้องถิ่นอื่น ๆ ก็อาจเป็นผู้แต่งท้องถิ่นที่มอบสีสันให้กับธีม ถ้าจะพูดแบบย่อ ๆ คือเพลงที่ติดหูมักเป็นธีมหลักของเรื่อง และผู้แต่งจริง ๆ ต้องยึดตามเครดิตของเวอร์ชันที่คุณดู เพราะชื่อผู้แต่งเปลี่ยนตามโปรดักชัน แต่เมโลดี้ที่ทำให้คนจำได้มักมีองค์ประกอบร่วมกัน: ทำนองชัดเจน จังหวะไม่ซับซ้อน และการจัดเรียงเสียงที่ดึงอารมณ์ ส่วนความชอบส่วนตัว ผมชอบฟังเวอร์ชันที่ยังคงรักษาเมโลดี้ดั้งเดิมไว้แต่เพิ่มการเรียบเรียงทันสมัยเล็กน้อย เพราะมันทำให้เพลงคงความคลาสสิกแต่ฟังรู้สึกสดใหม่เมื่อฟังซ้ำ

เพลงประกอบจาก 'ซีรีเด' มีหลายเพลงที่ดังและคนพูดถึงเยอะ โดยเฉพาะเพลงเปิดซีรีส์ที่จังหวะติดหูและเมโลดี้ที่จำง่าย ฉันชอบวิธีที่เพลงเปิดจับอารมณ์ของเรื่องได้ทันที—ฟังแค่ท่อนอินโทรก็จำได้ว่าเป็น 'ซีรีเด' แล้ว เพลงชิ้นนี้มักถูกคัฟเวอร์ในงานไลฟ์สตรีม มีคนทำเวอร์ชันอะคูสติกและรีมิกซ์ในสั้นๆ จนกลายเป็นคลิปไวรัลบนแพลตฟอร์มวิดีโอสั้น อีกเพลงที่คนชอบคือบัลลาดแทร็กที่ใส่เข้ามาในตอนสำคัญ ตอนที่ตัวละครเปิดเผยความในใจหรือมีเหตุการณ์สะเทือนใจ เพลงนี้เป็นพวกเปียโนเรียบๆ ที่ค่อยๆ เพิ่มสเกลและเครื่องสาย ทำให้ฉากนั้นซึมลึกขึ้นเยอะ ฉันจำได้ว่าช่วงนั้นมีแฟน ๆ ทำมิกซ์วิดีโอพร้อมเพลงนั้นเต็มเฟซบุ๊กและช่องยูทูบ ยอดวิวพุ่งเพราะคนแชร์โมเมนต์อีโมชันนอลกันมาก สุดท้าย เพลงปิดตอนที่มีท่อนคอรัสขึ้นบ่อยๆ ก็เป็นอีกชิ้นที่กลายเป็นฮิต เพราะมีจังหวะแดนซ์เบาๆ ทำให้แฟน ๆ เอาไปเต้นตาม ทำชาเลนจ์กัน วิธีที่เพลงถูกใช้ในเทรลเลอร์รวมทั้งฉากซ้ำๆ ทำให้เมโลดี้ติดหูจนแม้คนไม่ดูซีรีส์ก็รู้จักอยู่ดี

เพลงจาก 'Amélie' ติดอยู่ในหัวฉันเหมือนกลิ่นกาแฟยามเช้า — มันอบอุ่น แปลก และทำให้โลกดูน่ารักขึ้นทันที เสียงแอคคอร์เดียนของ Yann Tiersen ไม่ได้เป็นแค่เพลงประกอบ แต่เป็นตัวละครหนึ่งในเรื่อง ที่เล่าเรื่องความคิดจิตใจของเฌอแรนด์ได้ชัดเจนกว่าเสียงพูดหลายเท่า ท่อนเมโลดี้ซ้ำๆ ใน 'La Valse d'Amélie' และตัวเปียโนเรียบง่ายใน 'Comptine d'un autre été: l'après-midi' สร้างภาพช็อตเล็กๆ ของปารีสที่ทั้งอบอุ่นและสับสนเมื่อตัวเอกพยายามจะเชื่อมต่อกับคนอื่น งานของ Tiersen ใช้เครื่องดนตรีไม่เยอะ แต่เลือกวางโน้ตอย่างพิถีพิถัน ทำให้ทุกท่อนมีน้ำหนักทางอารมณ์ ฉันยังจำฉากที่เธอป้อนขนมปังให้คนแปลกหน้าแล้วเพลงแอบยิ้มเบาๆ ในพื้นหลังได้—เพลงมันผลักดันความรู้สึกนั้นให้ชัดขึ้นโดยไม่ต้องใช้อธิบาย ผมชอบที่เพลงเหล่านี้ถูกเอาไปเล่นใหม่และคัฟเวอร์อยู่เรื่อยๆ เพราะมันพิสูจน์ว่าท่อนเมโลดี้มันเล็กแต่ทรงพลัง ความเรียบง่ายของเปียโนและแอคคอร์เดียนทำให้เพลงจับใจได้ตั้งแต่ฟังครั้งแรก และยังกลายเป็นซาวด์สเคปที่คนกลับมาฟังเพื่อกู้คืนอารมณ์แบบเดียวกับที่เห็นในหนัง ช่วงหลายปีมานี้ เวลามองภาพการพบกันแบบบังเอิญหรือมุมเมืองเก่าๆ เพลงจาก 'Amélie' มักดังขึ้นในหัวก่อนคำพูดใดๆ — นั่นแหละคือสัญญาณว่าซาวด์แทร็กมันติดอยู่กับการรับรู้ของฉันไปแล้ว

เสียงแซกบาดจมูกของ 'Tank!' ยังเป็นเสียงเปิดที่ทำให้ฉันลุกจากเก้าอี้ได้เสมอ — แต่งโดย Yoko Kanno และขับเคลื่อนโดยวง Seatbelts มันเป็นเพลงที่ไม่แค่ติดหู แต่ติดร่างกายด้วย จังหวะบิ๊กแบนด์ หมุนวนเหมือนแสงในบาร์กลางดึก ทำให้ฉันนึกถึงการวิ่งไล่ตามความฝันแบบไม่มีคำอธิบาย อีกหนึ่งเพลงที่ขโมยจิตใจคนทั้งโลกคือ 'A Cruel Angel's Thesis' แต่งโดย Hidetoshi Sato และเรียบเรียงด้วยเสน่ห์ที่ทำให้เสียงร้องของยุค 90 ยังก้องในหัว บทเพลงนี้มีพลังดึงดูดแบบดิบ ๆ ที่ทำให้ฉันอยากยืนร้องตามทั้ง ๆ ที่ไม่เข้าใจเนื้อทุกคำ ท้ายที่สุดสองชิ้นที่ฉันพกติดตัวเวลาอยากพักจิตใจคือ 'One Summer's Day' ของ Joe Hisaishi ซึ่งเป็นความงดงามเรียบง่ายและ 'Dearly Beloved' ของ Yoko Shimomura ที่พาใจฉันล่องกลับไปยังเกมเก่า ๆ ทั้งสองเป็นบทดนตรีที่ไม่ต้องการคำอธิบาย — แค่นั่งฟังก็เพียงพอและยังคงทำให้ฉันยิ้มได้

เสียงเครื่องสายกับซินธิไซเซอร์ที่ผสานกันตอนซีโร่เดินเข้าฉาก คือสิ่งแรกที่แฟนๆ มักจะนึกถึงเมื่อพูดถึงเพลงประกอบของ 'Ultraman Zero' — เพลงธีมของตัวละครนี้กลายเป็นไอคอนของความเป็นฮีโร่ร่วมสมัยที่ทั้งดุดันและมีความเหงาแฝงอยู่ เพลงใน OST ของภาพยนตร์และซีรีส์ที่มีซีโร่จะเน้นเมโลดี้ที่ชัดเจน: ท่วงทำนองทองเหลืองสำหรับจังหวะฮีโร่ ฉากบู๊ที่อัดด้วยสตริงและเพอร์คัชชันเพื่อความมันส์ และไลน์เปียโนหรือซินธ์เบาๆ ในฉากอารมณ์ที่พาให้คนดูผูกพันกับตัวละครมากขึ้น เรื่องนี้ทำให้เพลงบางแทร็กกลายเป็นเพลงยอดนิยมสำหรับแฟนคลับที่ชอบตัดต่อคลิปหรือเรียกมาใส่อินโทรวิดีโอแฟนเมดอยู่บ่อยๆ พูดถึงแทร็กที่คนมักยกให้ว่า "ฮิต" จริงๆ แล้วไม่ได้หมายถึงแค่ซิงเกิลเฉพาะแต่มักเป็นซาวด์ดีไซน์บางชิ้นหรือธีมที่วนกลับมาหลายครั้งในแฟรนไชส์ เช่น ธีมตัวเอกของซีโร่ที่มีท่อนเมโลดี้จำง่าย ซึ่งแฟนๆ จะจดจำได้ทันทีเมื่อได้ยินในฉากสำคัญ ส่วนอีกกลุ่มที่เป็นที่ชื่นชอบคือบีจีเอ็มสำหรับการต่อสู้ใหญ่ๆ ที่ผสานองค์ประกอบออเคสตร้ากับอิเล็กทรอนิกส์ ทำให้มันทั้งยิ่งใหญ่และร่วมสมัย จนหลายคนเอาไปใช้เป็นเพลงเล่นในการตัดคลิปการ์ตูนหรือมอนทาจ ฉากที่มีตัวร้ายอย่าง 'Belial' ก็มีมอทิฟที่ดาร์กและหนักหน่วง ช่วยเพิ่มสีสันให้ธีมของซีโร่เด่นขึ้นเมื่อทั้งสองปะทะกัน — มันคือการเล่าเรื่องด้วยเพลงที่คนดูจดจำได้ดีกว่าคำพูดมาก มุมมองส่วนตัวต่อเพลงประกอบของซีโร่คือความหลากหลายที่ทำให้แฟรนไชส์ไม่รู้สึกเชย เพลงบางท่อนทำให้ผมนั่งฟังเต็มแผ่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่เบื่อ ขณะเดียวกันก็มีแทร็กเล็กๆ ที่กลายเป็นเสมือนสัญลักษณ์ในชุมชนแฟนคลับ เช่น บีทสั้นๆ เวลาซีพีเอตัวละครหรือเสียงเอฟเฟกต์เมโลดี้ที่กลายเป็นมุกภายในระหว่างแฟน เมื่อรวมกับเพลงเปิด-ปิดจากภาพยนตร์หรือแผ่นซาวด์แทร็กพิเศษที่ออกมาเป็นซิงเกิลแล้ว สิ่งเหล่านี้ช่วยให้เพลงประกอบของ 'Ultraman Zero' มีความคงทนและถูกพูดถึงตลอดเวลา ท้ายที่สุด ความฮิตของเพลงประกอบไม่ได้ขึ้นกับชื่อเพลงเดียวเสมอไป แต่ขึ้นกับช่วงเวลาที่เพลงไปจับหัวใจคนดู — ธีมที่เล่นตอนชนะหรือตอนเสียสละ มักติดอยู่ในความทรงจำของแฟนๆ มากกว่าชื่อแทร็กที่ติดป้ายขาย นี่แหละคือเสน่ห์ของเพลงประกอบซีโร่ ที่ยังคงทำให้ผมยิ้มเวลาได้ยินท่อนเมโลดี้นั้นอีกครั้ง

เพลงธีมหลักที่ทุกคนมักพูดถึงคือ 'SEAL Team Main Title' ซึ่งเป็นแทร็กที่ทำหน้าที่ตั้งโทนให้ทั้งซีรีส์ได้ดีมาก ฉันชอบท่อนเปิดที่หนักแน่นและเรียบง่าย เพราะมันเอื้อต่อการเชื่อมอารมณ์จากซีนบ้านๆ ไปสู่ภารกิจอันตึงเครียด แทร็กนี้มักจะรวมอยู่ในอัลบั้มซาวด์แทร็กที่ปล่อยเป็นชุดตามซีซั่น — บ่อยครั้งจะเห็นชื่ออัลบั้มประมาณ 'SEAL Team (Original Television Soundtrack)' บนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งหลัก ๆ อย่าง Spotify และ Apple Music ถ้าต้องการฟังแบบฟรี ๆ ก็มีคลิปธีมเปิดในช่องทางอย่าง YouTube ของผู้ผลิตหรือช่องเพลงที่ได้รับอนุญาต พอได้ยินธีมนี้แล้ว ฉันมักจะหยุดและฟังจนจบ เพราะมันเตือนความทรงจำถึงฉากแอ็กชันและมิตรภาพในทีม ถาโถมจนอยากกลับมาดูซีรีส์ซ้ำอีกครั้ง