บทนำ: แสงนีออนและน้ำมันเครื่อง

ในมหานคร นีโอ-กรุงเทพฯ (Neo-Bangkok) ปี 2089 ท้องฟ้าไม่เคยเป็นสีดำสนิท มันถูกย้อมด้วยสีชมพูฟูเชียและฟ้าไซอันจากป้ายโฮโลแกรมยักษ์ที่ฉายโฆษณา "ระบบอัปเกรดดวงตาไซเบอร์เนติกส์" และ "เครื่องดื่มชูกำลังผสมนาโนบอท" รถลอยฟ้าหลากสีสันพุ่งทะยานผ่านทางยกระดับชั้นที่ 45 ส่งเสียงหวีดหวิวตัดกับเสียงดนตรีซินธ์ป๊อปที่ดังมาจากคลับสักแห่งในย่านทองหล่อชั้นบน

บนชั้นสูงสุดของตึก สยามคอร์ปทาวเวอร์ อาคารที่สูงเสียดเมฆจนมองไม่เห็นพื้นดินเบื้องล่าง เมริน ยืนมองกระจกหน้าต่างนิรภัยพลางปรับแต่งสายรัดข้อมืออัจฉริยะราคาแพงระยับของเธอ วันนี้เธอสวมชุดเดรสที่ตัดเย็บจากเส้นใยเรืองแสง สั่งทำพิเศษจากดีไซเนอร์ชื่อดังในปารีสโดม ทุกย่างก้าวของเธอดูราวกับนางพญาที่หลุดออกมาจากนิตยสารโฮโลแกรม

“น่าเบื่อชะมัด” เมรินพึมพำ น้ำเสียงใสแต่เจือความรำคาญ “ทำไมงานปาร์ตี้คืนนี้ต้องเชิญพวกเศรษฐีใหม่ที่อัปเกรดแขนเหล็กเกรดต่ำพวกนั้นมาด้วยนะ กลิ่นน้ำมันเครื่องโชยมาถึงนี่เลย”

เธอไม่เคยรู้เลยว่า คำว่า ‘น้ำมันเครื่อง’ ที่เธอรังเกียจ กำลังจะกลายเป็นกลิ่นที่เปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล

ในขณะเดียวกัน ที่ระดับพื้นดิน-หรือ "เขตอันเดอร์ซิตี้"-โลกนั้นกลับเต็มไปด้วยความมืดสลัวและแอ่งน้ำขังที่เป็นคราบน้ำมัน สายไฟระโยงระยางเหมือนเถาวัลย์เหล็กพันรอบตึกแถวเก่าๆ ที่พังแหล่ไม่พังแหล่

ก้อง ชายหนุ่มในชุดหมีสีน้ำเงินเข้มที่ซีดจนเกือบเป็นสีเทา กำลังเช็ดมือที่เปื้อนจาระบีด้วยเศษผ้าเน่าๆ เขาเพิ่งเสร็จจากการซ่อมตัวจ่ายไฟย่อยที่ระเบิดเพราะระบบทำงานหนักเกินไป ร่างกายของเขากำยำจากการทำงานหนัก หน้าตาของเขาจัดว่า "ธรรมดา" ในแบบที่เดินผ่านไปสิบคนก็จำไม่ได้ แต่สิ่งที่โดดเด่นคือดวงตาที่เรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความมุ่งมั่น

“เฮ้ย! ไอ้น้องก้อง เสร็จยังวะ?” เสียงตะโกนแหบๆ ดังมาจาก จ็อด เพื่อนสนิทที่กำลังนั่งยองๆ ซ่อมโดรนส่งก๋วยเตี๋ยวอยู่ที่แผงลอยข้างๆ จ็อดมีแขนซ้ายเป็นเหล็กสนิมเขรอะที่มักจะกระตุกเวลาเขาตื่นเต้น

“เสร็จแล้วคุณพี่จ็อด ถ้าคืนนี้ไม่มีใครแฮกระบบไฟแถวนี้อีก ก็น่าจะใช้ได้ไปถึงเช้า” ก้องตอบพลางเก็บเครื่องมือลงกล่องเหล็ก

“เออ ดีแล้ว แวะมากินหมี่ร้านป้าชื่นก่อนสิโว้ย วันนี้ป้าแกใจดี แถมลูกชิ้นสังเคราะห์ให้ลูกนึงว่ะ ถือเป็นมื้อฉลองที่เอ็งสอบผ่านใบเซอร์วิศวกรระดับกลางไง” จ็อดหัวเราะจนแขนเหล็กกระตุก แก๊งค์ๆ

ก้องยิ้มบางๆ พลางส่ายหัว “เอ็งกินเถอะ ฉันต้องรีบไปควงกะที่บริษัทรักษาความปลอดภัยต่ออีก 4 ชั่วโมง ตั๋วไปไปอาณานิคมดวงจันทร์มันไม่ได้ซื้อด้วยใบเซอร์ฯ อย่างเดียวนะเว้ย มันต้องใช้เงิน... เงินเยอะมาก”

“เอ็งจะมุ่งมั่นไปถึงไหนวะ ก้อง” จ็อดบ่นพลางยัดเส้นหมี่เข้าปาก “ใช้ชีวิตบนดินเน่าๆ นี่กับพวกข้าก็สนุกดีออก มีเหล้าเถื่อน มีก๋วยเตี๋ยว มีพวกเรา... จะไปลำบากบนอวกาศทำไมวะ?”

ก้องไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยรถลอยฟ้าและแสงไฟจากตึกชั้นบน สำหรับเขา การไปจากที่นี่ไม่ใช่แค่การหนีจากความอัตคัต แต่มันคือการพิสูจน์ว่าคนธรรมดาที่ไม่มีต้นทุนอย่างเขา ก็สามารถมี "ชีวิต" ในแบบที่ตัวเองต้องการได้

คืนเดียวกันนั้นเอง อุบัติเหตุที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น

เมรินตัดสินใจขับรถสปอร์ตลอยฟ้ารุ่นล่าสุดของเธอออกจากงานเลี้ยงด้วยความหงุดหงิด เธอใช้ความเร็วเกินกำหนดผ่านเขตที่มีสัญญาณรบกวนหนาแน่น ทันใดนั้น ระบบนำทางอัตโนมัติก็เกิดรวนเพราะคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าจากย่านสลัมด้านล่าง

“กรี๊ดดด! ระบบหยุดเดี๋ยวนี้นะ! ฉันบอกให้หยุด!”

รถสีชมพูเมทัลลิกราคาหลายสิบล้านเครดิตเสียการทรงตัว มันร่วงหล่นลงจากระดับความสูงหลายพันฟุต ทะลุผ่านม่านหมอกควันพิษ และพุ่งตรงลงมายังลานจอดรถร้างในเขตอันเดอร์ซิตี้... ตรงจุดที่ก้องกำลังปั่นจักรยานไฟฟ้ากลับห้องพักพอดี

โครม!!!

เสียงระเบิดดังสนั่นจนกระจกแถวนั้นสะเทือน ก้องเบรกจักรยานจนตัวโก่ง เขามองเห็นกลุ่มควันพวยพุ่งมาจากซากรถหรูที่พังยับเยิน จิตสำนึกแห่งการเป็นช่างซ่อมบอกเขาว่า "ถ่านพลังงานไฮโดรเจนกำลังจะระเบิด"

เขาไม่รอช้า ก้องวิ่งเข้าไปที่ซากรถทันที ภายในนั้น เขาเห็นหญิงสาวในชุดเดรสเรืองแสงที่บัดนี้ขาดวิ่นและเต็มไปด้วยฝุ่น คราบเลือดซึมออกมาจากหน้าผากที่สวยราวกับสลักจากหยก เมรินลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ เธอเห็นใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่งที่มีคราบเขม่าดินปืนและหยาดเหงื่อ

“ช่วย... ช่วยฉันด้วย...” เธอพึมพำด้วยเสียงที่สั่นเครือ

ก้องไม่ได้พูดอะไร เขาใช้ประแจขนาดยักษ์ในมือทุบกระจกนิรภัยที่ร้าวอยู่แล้วจนแตกละเอียด ก่อนจะเอื้อมมือเข้าไปดึงร่างบางออกมาอย่างรวดเร็ว ในจังหวะที่เขากระโดดหลบพ้นรัศมีรถเพียงไม่กี่วินาที...

บึ้ม!!!

แรงระเบิดส่งร่างของทั้งคู่กระเด็นไปบนกองขยะสีนวล ก้องใช้ตัวบังเศษเหล็กให้เธอจนหลังของเขาถูกไฟลวกเล็กน้อย เมื่อฝุ่นเริ่มจางลง เมรินค่อยๆ ยันตัวขึ้น เธอหอบหายใจรัวพลางมองไปที่ก้องที่กำลังไอค่อกแค่ก

เธอมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า... เสื้อผ้าสกปรก หน้าตาบ้านๆ กลิ่นเหงื่อผสมน้ำมันเครื่องที่เธอเกลียดนักเกลียดนักหนา

“นี่นาย! ระวังหน่อยสิ! ชุดฉันพังหมดแล้วเนี่ย!” แทนที่จะขอบคุณ เมรินกลับแผดเสียงใส่เขาด้วยความตกใจและนิสัยเสียที่แก้ไม่หาย “รู้ไหมว่าชุดนี้ราคาเท่าไหร่? ต่อให้นายทำงานทั้งชีวิตก็ซื้อไม่ได้!”

ก้องนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาปัดฝุ่นออกจากกางเกงแล้วมองหน้าไฮโซสาวด้วยสายตาเรียบเฉย “ผมไม่รู้หรอกครับว่าชุดคุณราคาเท่าไหร่ แต่ที่รู้แน่ๆ คือถ้าเมื่อกี้ผมไม่ลากคุณออกมา ‘ชีวิต’ คุณจะมีราคาเป็นศูนย์ทันที”

เขาลุกขึ้นยืนโดยไม่สนใจจะต่อความยาวสาวความยืด เดินไปหยิบจักรยานไฟฟ้าที่ล้มอยู่ขึ้นมา

“เดี๋ยว! นายจะไปไหน? มาช่วยฉันก่อนสิ! นี่มันที่ไหนก็ไม่รู้ สัญญาณโฮโลแกรมฉันก็ดับ! นายต้องไปส่งฉันที่ตึกสยามคอร์ปเดี๋ยวนี้!” เมรินสั่งเสียงเขียว

ก้องหันมามองข้ามไหล่ “ผมมีเข้าเวรตอนเที่ยงคืนครับ และที่นี่ไม่มีรถรับส่งตอนนี้ ถ้าอยากกลับบ้าน... เดินตรงไปอีกสองซอยจะมีคิวรถเมล์เหล็กที่วิ่งผ่านเขตชั้นใน แต่อย่าลืมระวังกระเป๋าตังค์ด้วยล่ะ ที่นี่ไม่ใช่ห้องนั่งเล่นบน upper city”

พูดจบ ก้องก็ปั่นจักรยานจากไป ทิ้งให้เมรินยืนกระทืบเท้าอยู่กลางสลัมด้วยความโกรธจัด

“ไอ้คนเฮงซวย! ไอ้คนไม่มีมารยาท! อย่าให้ฉันเจอหน้านายอีกนะ!”

แต่ในโลกที่เต็มไปด้วยอัลกอริทึมและโชคชะตาที่บิดเบี้ยว... คำว่า ‘อย่าให้เจออีก’ อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของคำว่า ‘ตลอดไป’ ก็ได้