เมื่อรวมฉบับพิเศษและรีเมค Underworld มีกี่ภาคทั้งหมด

หลังจากติดตามแฟรนไชส์ 'Underworld' มานาน ผมเลยชอบแยกประเภทของสิ่งที่ควรนับเป็น 'ภาค' กับสิ่งที่เป็นงานขยายจักรวาลแยกต่างหาก เพื่อให้ตอบตรงและชัดเจน: ถ้านับเฉพาะภาพยนตร์ฟีเจอร์ที่เข้าฉายแบบหลัก ๆ มีทั้งหมด 5 ภาค ได้แก่ 'Underworld' (2003), 'Underworld: Evolution' (2006), 'Underworld: Rise of the Lycans' (2009), 'Underworld: Awakening' (2012) และ 'Underworld: Blood Wars' (2016) ผมมักเรียกชุดนี้ว่าเป็นสายหลัก เพราะแต่ละเรื่องออกฉายโรงและเล่าเรื่องคนละช่วงเวลา แม้ว่าบางเรื่องจะเป็นพรีเควลหรือสปินออฟก็ตาม ด้านสปินออฟและสื่อขยายจักรวาลอื่น ๆ ผมมองว่าองค์ประกอบที่ชัดเจนที่สุดคือ 'Underworld: Rise of the Lycans' ซึ่งในทางเนื้อเรื่องทำหน้าที่เป็นพรีเควลที่ขยายจุดเริ่มต้นของความขัดแย้งระหว่างไลแคนกับไวท์แวมไพร์ อีกชิ้นที่มักถูกนับรวมโดยแฟน ๆ คือชุดแอนิเมชั่นสั้นที่ชื่อ 'Underworld: Endless War' (ออกในปี 2011) ซึ่งประกอบด้วยสามตอนสั้น ๆ ที่ขยายตัวละครและฉากหลังบางส่วนให้แฟน ๆ ดูเชื่อมต่อกันได้สะดวก ถ้าคิดรวมงานพวกนี้เข้าไปด้วย จึงมีตัวเลือกในการนับได้หลายแบบ ขึ้นกับว่าอยากให้คำนิยามของ 'ภาค' กว้างแค่ไหน สรุปตามมุมมองผม: แบบเข้มงวด (นับแค่ฟีเจอร์ฟิล์ม) = 5 ภาค แบบขยาย (รวมแอนิเมชั่นชุดเดียวเป็นหนึ่งหน่วย) = 6 หน่วย แบบรวมละเอียด (นับแอนิเมชั่นแยกเป็นสามตอนแยกจากกัน) = 8 หน่วย โดยปิดท้าย ผมมองว่าการนับนี้ขึ้นกับความหมายที่แต่ละคนให้กับคำว่า 'ภาค' — บางคนอยากได้เฉพาะหนังโรง บางคนอยากรวมทุกอย่างที่ขยายเรื่องราวไว้ด้วย ก็เลยชอบเก็บข้อมูลทั้งสองแบบไว้ในใจ เวลาคุยกับเพื่อนจะได้อธิบายได้ครบถ้วนแบบชัดเจนและไม่งงกัน

ขอบอกเลยว่าสำหรับแฟน ๆ ที่ติดตามโลกแวมไพร์กับไลแคนอย่างจริงจัง ชุดหนัง 'Underworld' มีทั้งหมด 5 ภาค ซึ่งแต่ละภาคปล่อยฉายในปีที่ชัดเจนและมีทิศทางเรื่องราวที่ต่างกันมากพอให้พูดถึงได้ยาว ๆ ลำดับภาคและปีฉายก็ตามนี้: 'Underworld' (2003) — ภาคเปิดที่แนะนำโลกของแวมไพร์กับไลแคนและตัวละครเซลีน, 'Underworld: Evolution' (2006) — ภาคต่อต่อเนื่องที่ขยายตำนานและความสัมพันธ์ของตัวละครหลัก, 'Underworld: Rise of the Lycans' (2009) — ภาคพรีเควลที่เล่าต้นกำเนิดความขัดแย้งระหว่างเผ่าพันธุ์, 'Underworld: Awakening' (2012) — ภาคที่เปลี่ยนจังหวะเป็นแนวแอ็กชันร่วมสมัยและโฟกัสที่การเอาตัวรอดของมนุษย์ผสมกับแวมไพร์, และ 'Underworld: Blood Wars' (2016) — ภาคล่าสุดที่ยังคงธีมการต่อสู้ระหว่างสองเผ่าพันธุ์แต่เพิ่มองค์ประกอบของการตามล่าและการหักเหลี่ยมทางการเมืองภายในโลกนั้น พอพูดถึงลำดับนี้จริง ๆ แล้วผมมองว่ามันเป็นแฟรนไชส์ที่เล่นกับไทม์ไลน์และมุมมองได้ค่อนข้างเจ๋ง — มีทั้งภาคที่เดินเรื่องไปข้างหน้าและภาคพรีเควลที่ย้อนไปเล่าเหตุการณ์ก่อนหน้า ทำให้การชมแบบตามปีฉายอาจให้สัมผัสหนึ่ง ในขณะที่การชมตามไทม์ไลน์ภายในจักรวาลจะให้ความเข้าใจเชิงลึกอีกแบบหนึ่ง ถ้าอยากเริ่มดูง่าย ๆ แนะนำให้เริ่มที่ 'Underworld' (2003) เพื่อรู้จักตัวละครหลักก่อน แล้วค่อยเลือกต่อระหว่างดูตามปีหรือย้อนกลับไปหาพรีเควล แต่ไม่ว่าจะดูแบบไหน ก็มีความสนุกในสไตล์มืด ๆ แอ็กชันหนัก ๆ และโทนภาพนิ่ง ๆ ที่เป็นเอกลักษณ์อยู่เสมอ

มาดูกันแบบละเอียดว่าซีรีส์ 'Underworld' มีภาคไหนบ้างและแต่ละภาคให้อะไรกับคนดู — ผมจะเล่าในเชิงเข้าใจง่าย พร้อมตัวอย่างเหตุการณ์ที่ช่วยตัดสินใจว่าจะเริ่มจากตรงไหน มีทั้งหมดห้าภาคหลักที่ฉันทราบ: 'Underworld' (2003), 'Underworld: Evolution' (2006), 'Underworld: Rise of the Lycans' (2009), 'Underworld: Awakening' (2012) และ 'Underworld: Blood Wars' (2016) โดยส่วนใหญ่เรียงตามลำดับการฉาย ภาคที่สามคือ 'Rise of the Lycans' เป็นพรีเควลที่เล่าต้นกำเนิดความขัดแย้งระหว่างแวมไพร์และไลแคนสืบต่อกันมา ขณะที่ภาคแรกกับภาคสองเน้นปริศนาและการเปิดเผยความจริงเกี่ยวกับตัวเอกและอดีตของโลกนี้ ในแง่ของเนื้อหา ถ้าคุณชอบการเปิดเผยช็อกและความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร แนะนำเริ่มจากภาคแรก เพราะฉากเปิดเผยความเชื่อมโยงระหว่างตัวละครหลักในภาคแรกยังคงเป็นหัวใจของเรื่องและให้ความรู้สึกแบบค่อยๆ ถูกดึงเข้าสู่โลกมืดและซับซ้อน ในทางตรงกันข้ามถ้าสนใจต้นกำเนิดและปูมหลังของความขัดแย้ง 'Rise of the Lycans' จะตอบโจทย์ด้วยการเล่าเหตุการณ์ในอดีตที่ทำให้เห็นแรงจูงใจของตัวร้ายและความร้าวฉาน ระหว่างนั้นภาคสี่และห้า ('Awakening' และ 'Blood Wars') เหมาะกับคนที่ต้องการแอ็กชันโฉบเฉี่ยวและการต่อสู้ที่เน้นสเกลใหญ่ขึ้น พร้อมตัวละครรุ่นใหม่ที่เชื่อมต่อกับตำนานเดิม สรุปแบบมีเหตุผลจากมุมมองผม: ถาอยากได้ประสบการณ์การชมที่ดีที่สุดแบบค่อยๆ เปิดเผย เริ่มดูตามลำดับฉาย — เพราะจะได้สัมผัสช็อตเซอร์ไพรส์และพัฒนาการของตัวละครตามที่ผู้สร้างตั้งใจให้รับรู้ แต่ถ้าต้องการรู้รากที่มาของความขัดแย้งเป็นพิเศษ ให้เริ่มจาก 'Rise of the Lycans' แล้วย้อนมาดูภาคแรกเพื่อเห็นว่าทุกอย่างเชื่อมกันอย่างไร ทั้งนี้ผมมักจบการแนะนำด้วยบอกว่าไม่ว่าจะเริ่มแบบไหน มู้ดมืดๆ และบรรยากาศแอ็กชันของซีรีส์นี้ยังคงน่าสนใจเสมอ

จะเล่าแบบรวบรัดแต่ครบถ้วนให้ฟังเลยนะ: ภาพยนตร์ชุด 'Transformers' ที่ออกฉายในโรงมีหลายเวอร์ชัน ทั้งภาพยนตร์ไลฟ์แอ็กชันยุคไมเคิล เบย์และงานแยกแนวที่พยายามรีบูตโทนเรื่องไปทางอื่น ผมมองว่าถ้านับเฉพาะภาพยนตร์ฉายโรงที่เป็นฟีเจอร์ยาวตั้งแต่ยุคคลาสสิกจนถึงยุคใหม่ จะมีผลงานเด่น ๆ อยู่สามกลุ่มหลัก ๆ ได้แก่ ภาพยนตร์ไลฟ์แอ็กชันชุดเริ่มจาก 'Transformers' (2007) ที่เป็นจุดเริ่มต้นของแฟรนไชส์ฮอลลีวูด โมเมนต์สำคัญต่อมาคือภาพยนตร์แยกแนวอย่าง 'Bumblebee' (2018) ที่ทำเป็นพรีเควลโทนอุ่น ๆ และก่อนหน้านั้นยังมีภาพยนตร์อนิเมชันรุ่นคลาสสิกอย่าง 'The Transformers: The Movie' (1986) ซึ่งมีสถานะเป็นตำนานของแฟรนไชส์ รวมทั้งหมดถ้านับทั้งภาพยนตร์ไลฟ์แอ็กชันหลัก สปินออฟที่ชัดเจน และภาพยนตร์อนิเมชันฉบับเดิม จะได้ภาพรวมไม่กี่ชิ้นที่ถือว่าเป็น 'ภาค' ใหญ่ ๆ แต่ยังมีงานอื่น ๆ ทั้งหนังสั้น ซีรีส์อนิเม และงานดิจิทัลที่ขยายจักรวาลอีกหลายชิ้น งานหลัก ๆ ที่คนมักนับรวมกันจะอยู่ในช่วงนั้นเอง — ฟีลเหมือนแฟรนไชส์ที่ขยับรูปแบบไปตามยุค แต่ยังไม่เคยมีการรีเมคฉบับไลฟ์แอ็กชันเดิมแบบตรง ๆ เสียทีเดียว

จำนวนภาคภาพยนตร์ของ 'Harry Potter' คือทั้งหมด 8 ภาค และเวลาฉายรวมของทั้งชุดอยู่ที่ประมาณ 1,179 นาที หรือราว 19 ชั่วโมง 39 นาที ระหว่างที่นั่งนับชั่วโมงหนัง ผมมักนึกถึงการเปิดโลกเวทมนตร์ใน 'Harry Potter and the Philosopher's Stone' ที่ยาวพอจะทำให้เด็ก ๆ หลงใหล และการปิดท้ายด้วยฉากอารมณ์หนักใน 'Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 2' ที่สั้นกว่านิดหน่อยแต่เต็มไปด้วยความเข้มข้น การแจกแจงแบบย่อคือแต่ละภาคมีความยาวต่างกัน แต่รวมกันแล้วก็ได้ตัวเลขที่พอจะทำให้ต้องเตรียมของว่างไว้แน่นโต๊ะเมื่อต้องการมาราธอน ในมุมมองผม การดูทั้งชุดในวันเดียวเป็นประสบการณ์ที่เปลี่ยนอารมณ์ได้หลากหลาย ตั้งแต่ความตลกขบขันไปจนถึงความโศกเศร้า ฉะนั้นตัวเลข 1,179 นาทีสำหรับผมมันบอกอะไรได้ว่าเป็นการลงทุนเวลาแบบยาว แต่ก็คุ้มค่าถ้าชอบติดตามพัฒนาการตัวละครและโลกของเรื่องแบบเต็มรูปแบบ

นี่คือข้อมูลตรงๆ ที่แฟนพากย์ไทยอยากรู้: พากย์ไทยของ 'Nanatsu no Taizai' ซีซั่น 1 มีทั้งหมด 24 ตอน ผมเป็นคนชอบเก็บรวบรวมเวอร์ชันพากย์ต่างประเทศบ้าง เวอร์ชันพากย์ไทยของซีซั่นแรกก็มักจะถูกปล่อยเต็มชุด 24 ตอน ซึ่งครอบคลุมเนื้อหาเหตุการณ์ตั้งแต่การรวมตัวของกลุ่มคนพ่อค้าไปจนถึงตอนจบที่มีการเปิดประเด็นสำหรับซีซั่นต่อไป การรับชมพากย์ไทยให้ความรู้สึกต่างจากซับ คือได้ฟังน้ำเสียงตัวละครในแบบที่คุ้นหูมากขึ้น โดยเฉพาะฉากเปิดตัวของเมลิโอดัสที่ได้อารมณ์สดใหม่เมื่อฟังพากย์ไทย ถ้าตั้งใจจะเก็บหรือดูต่อเนื่อง ให้เช็กกับแพลตฟอร์มที่ให้บริการว่ามีพากย์ไทยครบทั้ง 24 ตอน เพราะบางครั้งการมีหรือไม่มีพากย์ไทยขึ้นกับลิขสิทธิ์ในแต่ละประเทศ แต่จำนวนตอนของซีซั่นแรกนั้นชัดเจนว่า 24 ตอน — เหมาะสำหรับการดูมาราธอนในวันหยุดยาวและจะได้สัมผัสครบทั้งโครงเรื่องหลักและฉากหักมุมที่ทำให้คออนิเมะพูดถึงกันได้ยาวๆ

นับรวมเฉพาะฉบับภาพยนตร์แล้ว จักรวาลภาพยนตร์ 'Underworld' มีทั้งหมด 5 ภาค ที่ออกฉายในรูปแบบฟีเจอร์ฟิล์มบนจอใหญ่ ผมคุ้นกับแฟรนไชส์นี้มานานและมักนึกถึงจังหวะการเล่าเรื่องที่แบ่งเป็นภาคหลักและภาคเล่าเบื้องหลัง: ภาคเปิดตัวที่ปูพื้นให้โลกแวมไพร์-ไลแคน ภาคต่อที่ขยายปมเรื่องราวหลัก ภาคที่ย้อนเล่าต้นกำเนิดความขัดแย้งระหว่างเผ่าพันธุ์ และสองภาคหลังสุดที่พยายามพาเรื่องไปสู่บทสรุปสมัยใหม่ทั้งหมดนี้รวมกันเป็นห้าฟีเจอร์ฟิล์มที่ออกฉายในโรงภาพยนตร์ ไม่รวมสื่อเสริมแบบสั้น ๆ หรือสื่อตัวละครร่วมอื่นๆ จากมุมมองของคนที่ดูทั้งชุด ความต่อเนื่องและการสลับเวลาในบางภาคมันทำให้การนับง่ายขึ้นเมื่อแยกเฉพาะภาพยนตร์ฉบับยาวทางการ ผลคือจำนวนแน่นอน—ห้าเรื่อง—ซึ่งก็เพียงพอให้แฟน ๆ ได้เห็นพัฒนาการของตัวละครหลักและโลกของเรื่องตลอดเวลา ไม่ว่าใครจะชอบฉากแอ็กชันแบบบุกตะลุย หรือชอบซีนย้อนอดีตที่ขยายเบื้องหลัง คอลเล็กชันห้าภาคนี้ก็ถือว่าครบองค์ประกอบสำหรับแฟนแนวดาร์คแฟนตาซี และสำหรับผมแล้วมันเป็นชุดที่มีทั้งความบันเทิงและความคิดเชิงโลกทัศน์ที่ชวนติดตามต่อ

นับตั้งแต่ตามดู 'วันพีช' มานาน ผมมักจะเจอคำถามเรื่องจำนวนตอนบ่อย ๆ เพราะงานนี้ขยายตัวออกไปเยอะมากทั้งทีวี สเปเชียล และชิ้นงานนอกเส้นหลัก ในภาพรวม ถ้านับเฉพาะทีวีอนิเมะหลัก จะมีมากกว่า 1,000 ตอนอย่างแน่นอน โดยประมาณในช่วงกลางปี 2024 อยู่ที่ราว 1,080–1,100 ตอน (เพราะซีรีส์ยังออกอากาศต่อเนื่องและตัวเลขเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ) ส่วนตอนพิเศษแบบทีวีสเปเชียลที่เป็นเรื่องสั้นหรือสรุปเนื้อหา เช่น 'Episode of East Blue', 'Episode of Nami' หรือ 'Episode of Luffy' ประมาณ 10–15 ตอน ขณะที่ OVA แบบเป็นแผ่นออกเฉพาะหรือให้ของรางวัลมีหลายชิ้น เช่น 'Romance Dawn' OVA รุ่นต่าง ๆ และ OVA สั้นๆ อีกประมาณ 5–8 ชิ้น ถ้านับรวมสปินออฟแบบเป็นมินิซีรีส์หรือสเปเชียลที่ขยายโลกของเรื่อง เช่น เรื่องราวข้างเคียงหรือสรุปอาร์ค ยอดรวมทั้งหมดเมื่อรวมทีวีหลัก สเปเชียล OVA และสปินออฟ จะอยู่ในช่วงประมาณ 1,100–1,130 ตอนโดยประมาณ การให้ตัวเลขเป๊ะ ๆ ทำได้ยากเพราะบางชิ้นถูกจัดหมวดเป็น TV special บางชิ้นถูกนับเป็น OVA และบางอย่างเช่นแฟนดิสก์หรือสตรีมพิเศษอาจไม่ได้ถูกนับเข้ารวมมาตรฐานเดียวกัน สรุปสั้น ๆ คือ 'วันพีช' มีตอนหลักมากกว่า 1,000 ตอน และถ้ารวมทุกอย่างแบบกว้าง ๆ ตัวเลขจะทะลุไปที่ประมาณ 1,100 ตอน ซึ่งเป็นความรู้สึกว่าเรื่องนี้ใหญ่มากและยังไม่หยุดโต

ยอมรับเลยว่าช่วงที่ประกาศจะทำเวอร์ชันใหม่ของ 'บลีช' หลายคนตั้งคำถามเรื่องเนื้อหาออริจินัลว่าจะกลับมาหรือไม่ — คำตอบสั้น ๆ ก็คือในการรีเมค/การดัดแปลงล่าสุดที่ชัดเจนคือ 'Thousand-Year Blood War' (การนำตอนสุดท้ายของมังงะมาสร้างใหม่) ไม่มีการเพิ่ม ‘ภาคใหม่’ แบบอนิเมะออริจินัลที่แยกออกมาเป็นซีรี่ส์ใหม่จากเนื้อหามังงะหลัก ผมจะขยายความให้ครบหน่อยเพราะตรงนี้มีความหมายสองชั้น สาเหตุที่ต้องชี้แจงคือคำว่า “รวมเนื้อหาใหม่” อาจหมายถึงสองอย่าง: การเพิ่มฉากย่อยหรือขยายบทจากมังงะ กับการสร้างภาค/อาร์คใหม่ที่ไม่มีต้นฉบับในมังงะ สำหรับเวอร์ชัน 'Thousand-Year Blood War' ทีมงานเลือกเดินเส้นการดัดแปลงที่ค่อนข้าง faithful — มีการเติมฉากเล็กน้อย ปรับจังหวะ และขยายมู้ดบางฉากให้รู้สึกเข้มข้นขึ้น แต่ไม่ถึงขั้นสร้างอาร์คใหม่ทั้งอันเหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นในอนิเมะยุคก่อนหน้านี้ ย้อนกลับไปดูอนิเมะต้นฉบับของ 'บลีช' จะเห็นชัดว่ามีหลายช่วงที่เป็นอนิเมะออริจินัล เช่น 'Bount' หรือ 'Zanpakutō Unknown Tales' ซึ่งเป็นอาร์คที่สร้างเรื่องราวใหม่ขึ้นมาแทนการยืดเนื้อหา มันต่างจากงานรีเมคล่าสุดตรงที่งานเก่าต้องแทรกเนื้อหาใหม่เพื่อไม่ให้ไกล้กับมังงะมากจนหมดเรื่องในขณะที่มังงะยังไม่เสร็จ แต่พอเป็นการรีเมค/การดัดแปลงตอนจบแบบที่เรามีตอนนี้ ทีมผลิตมีต้นฉบับเต็มจึงไม่จำเป็นต้องคิดอาร์คใหม่เลย สรุปแบบตรงไปตรงมา: ถานับเป็น 'ภาค' ที่เป็นอนิเมะออริจินัลซึ่งเพิ่มเนื้อหาใหม่แบบแยกเป็นอาร์คสำหรับเวอร์ชันรีเมคล่าสุด จำนวนคือ 0 อัน — มีแค่การขยายฉากและการปรับแต่งบรรยากาศให้โดดเด่นขึ้นเท่านั้น ส่วนตัวแล้วฉันพอใจกับแนวทางนี้ เพราะการได้เห็นฉากสำคัญจากมังงะถูกตีความด้วยงานภาพและดนตรีเต็มรูปแบบมันให้รสชาติที่ต่างออกไปโดยไม่ทำลายแก่นเรื่อง