บทนำ

7 ปีก่อน

คืนนี้เป็นวันฉลองเปิดผับใหม่ ชื่อว่า V.K.T. Pub (วี.เค.ที. ผับ) ซึ่งทิศเหนือและเพื่อนสนิทอีกสองคนในวัยสิบเก้าปี ได้ร่วมหุ้นกันเปิดสถานบันเทิงแห่งนี้ด้วยกัน

นักศึกษาหนุ่มหล่อทั้งสามคนนั่งดื่มน้ำสีอำพันอยู่บนห้องทำงานของผับ ตั้งแต่หลังเลิกเรียนจนกระทั่งปิดให้บริการ ก็ได้เวลาแยกย้ายกันกลับไปนอนพัก เพราะพรุ่งนี้ยังมีเรียนแต่เช้า

“ไอ้ทิศเหนือ มึงกลับไหวไหมวะ”

วิคเตอร์เอ่ยถามเสียงยาน ก่อนจะตามมาด้วยเสียงของคิณ

“ถ้าไม่ไหวก็จอดรถทิ้งไว้ที่นี่ก็ได้นะเว้ย เดี๋ยวกูแวะไปส่ง”

“ไหว ๆ กูไม่ได้เมา”

ทิศเหนือเอ่ยตอบอย่างมั่นใจ ขณะนั่งควบรถบิ๊กไบค์สีเขียวมะนาวตัดดำ ราคาหนึ่งล้านสองแสนกว่าบาท มือหนาหยิบหมวกกันน็อกมาสวมลงบนศีรษะเสร็จก็สตาร์ตเครื่องยนต์ แล้วบิดคันเร่งออกจากที่จอดรถส่วนตัวด้านหลังผับทันที

แต่ดูเหมือนว่าเขาจะทำทรงปากเก่งไปอย่างนั้น เพราะค่อนข้างเมาหนักตั้งแต่เหล้าขวดที่สามลดลงไปครึ่งขวด แต่ก็ฝืนดื่มกับเพื่อนต่อจนหมด พอขี่รถบิ๊กไบค์อยู่บนถนนได้สักสิบนาที เปลือกตาที่หนักอึ้งก็พลันปิดลง

โครม!

ทิศเหนือไม่รู้ตัวเลยว่ารถมอเตอร์ไซค์สุดเท่ของเขาที่ขี่มาดี ๆ ได้เสียหลักพุ่งชนแม่ค้าขายปลาหมึกย่างคนหนึ่งที่กำลังเข็นรถอยู่ข้างทางเพื่อกลับเข้าบ้าน

นักท่องเที่ยวบางส่วนกำลังออกจากร้านเหล้าในระแวกนั้นผ่านมาเห็นก็พากันจอดรถรีบเข้ามามุงดู บางคนก็โทรเรียกรถฉุกเฉินให้มารับผู้บาดเจ็บ

ร่างของคนหมดสติทั้งสองคนถูกหามขึ้นรถฉุกเฉินคนละคัน มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด

.

ทิศเหนือฟื้นขึ้นมาในช่วงสายของวัน เขาปรือดวงตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ปวดศีรษะจากอาการเมาค้าง พอภาพตรงหน้าชัดขึ้นก็พลันรับรู้ได้ว่าไม่ใช่ห้องนอนของตน จึงหันไปมองโดยรอบ ดวงตาคมเห็นผู้เป็นพ่อนั่งอยู่บนโซฟา แล้วท่านก็เอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงเรียบ แววตาตำหนิ

“ฟื้นได้สักทีนะ รู้ตัวไหมว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น”

ฉัตรพลลุกออกจากโซฟา ก้าวเข้าไปยืนอยู่ข้างเตียงคนไข้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ทิศเหนือเห็นมือของตัวเองมีสายให้น้ำเกลือติดอยู่ ขณะหายใจก็ปวดร้าวบริเวณหน้าอก จึงเอ่ยถาม

“นี่โรงพยาบาลเหรอครับ แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

“เหล้ามันไปล้างสมองของแกหมดแล้วรึไง เมื่อคืนแกขับรถชนคน จำไม่ได้เลยเหรอ”

“ชนคน?” แววตาของทิศเหนือวูบไหว ก่อนจะเอ่ยถาม “แล้วคนถูกชนเป็นยังไงบ้างครับ”

“ตายแล้ว”

คนเป็นพ่อเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ากลับทำให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของลูกชายเต้นแรงแทบจะหลุดออกมาจากอก ใบหน้าของทิศเหนือซีดเผือด รู้สึกชาไปทั้งตัว หัวสมองอื้อไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น

เหตุการณ์ในครั้งนี้คนเมามีเพียงรอยถลอกตามตัวและเจ็บหน้าอกเนื่องจากกระดูกซี่โครงร้าว แต่ทว่าร่างของแม่ค้าปลาหมึกย่างได้กระแทกเข้ากับเสาไฟฟ้าอย่างรุนแรง ทำให้มีเลือดออกในช่องท้องปริมาณมาก อาการค่อนข้างวิกฤต และได้จากโลกนี้ไปอย่างไม่มีวันหวนคืนเมื่อช่วงเช้าตรู่

ขณะที่ทิศเหนือนิ่งไปครู่หนึ่ง ประตูห้องพักผู้ป่วยพิเศษก็มีเสียงเคาะจากด้านนอก ก่อนจะมีตำรวจสองนายเปิดประตูเดินเข้ามา

“ขออนุญาตสอบปากคำนายธนาเศรษฐ์ พิมุกต์มนตรีครับ”

ตำรวจนายหนึ่งเอ่ยขึ้น ทิศเหนือก็หันไปมองพ่อของเขาที่กำลังพยักหน้าลงเพื่ออนุญาตแก่ตำรวจสองนายนั้น ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปนั่งที่โซฟา ปล่อยให้เขาถูกสอบปากคำอยู่นานสองนานจนได้ข้อสรุป

“คุณจะถูกตั้งข้อหาขับรถขณะเมาสุรา จนเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย มีโทษจำคุกสามถึงสิบปี ปรับตั้งแต่หกหมื่นบาทไปจนถึงสองแสนบาท และจะถูกเพิกถอนใบอนุญาตขับขี่ แต่คุณจะมีสิทธิ์ยื่นขอประกันตัวในชั้นศาลด้วยวงเงินหนึ่งแสนห้าหมื่นถึงสองแสนบาท”

คิ้วของทิศเหนือขมวดเข้าหากันเป็นปม ขณะขบกรามแน่นข่มกลั้นความเจ็บปวดที่กัดกินใจอย่างแสนสาหัส แม้แต่หายใจเข้าออกอาการเจ็บหน้าอกก็ยังคอยย้ำเตือนถึงความผิดที่เขาได้กระทำลงไปเพราะความเมา ทนฟังตำรวจนายหนึ่งเอ่ยถึงข้อกล่าวหาที่เขาสมควรได้รับจนจบ ผู้เป็นพ่อก็ลุกออกจากโซฟา เดินเข้ามาหาพนักงานสอบสวน

“ผมขอเวลาสักครู่ เชิญไปคุยกันข้างนอกหน่อยครับ”

ทิศเหนือมองแผ่นหลังของบิดาเดินออกไปพร้อมกับตำรวจทั้งสองนายด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะล้มตัวลงนอนหนุนหมอนอย่างเชื่องช้าใบหน้าหมดอาลัยตายอยากเงยมองฝ้าเพดา ในหัวเอาแต่คิดว่าทำไมคนที่ตายไม่เป็นเขา ทำไมถึงต้องเป็นผู้เคราะห์ร้ายคนนั้น

เวลาผ่านไปพักใหญ่ ผู้เป็นพ่อก็กลับเข้ามาในห้อง พร้อมกับบอกว่าเขาจะไม่ถูกฝากขังระหว่างรอขึ้นศาล เพราะต้องรักษาตัวจากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น

*

*

สองวันต่อมาทิศเหนือก็ได้ออกจากโรงพยาบาลมาพักฟื้นที่บ้าน และต้องหยุดเรียนเป็นเวลาสองอาทิตย์ตามคำสั่งของแพทย์ แม้แต่งานบำเพ็ญกุศลของผู้เคราะห์ร้ายเขาก็ไม่มีโอกาสได้ไปกราบขอขมา แต่ทว่าผู้เป็นพ่อก็ได้รับเป็นเจ้าภาพจัดการให้ทุกอย่างจนแล้วเสร็จ

เย็นวันเดียวกันพ่อของเขาก็ได้จูงมือเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง อายุก็น่าจะอยู่ในช่วงวัยรุ่นตอนต้น เดินเข้ามาในคฤหาสน์พร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้า แล้วพามาแนะนำให้ทิศเหนือที่กำลังนั่งเล่นเกมในโทรศัพท์แก้เบื่อในห้องนั่งเล่นได้ทำความรู้จักกัน

“นี่พี่ทิศเหนือ ต่อไปจะเป็นพี่ชายของหนู”

ฉัตรพลเอ่ยกับเด็กสาวใบหน้าจิ้มลิ้ม ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งกว่าตอนพูดกับลูกชายตัวเองเสียอีก

“สวัสดีค่ะพี่ทิศเหนือ”

หนูนายกมือไหว้ด้วยสีหน้าหงอย เนื่องจากความเสียใจจากการสูญเสียมารดายังไม่จางหาย อีกทั้งไม่คุ้นเคยทั้งสถานที่ และก็คนในบ้านหลังนี้

ทิศเหนือพยักหน้าลงให้กับเด็กสาว ก่อนจะเบี่ยงสายตามองผู้เป็นพ่อด้วยแววตาสงสัย

“ใครเหรอครับ”

“หนูนา ลูกสาวบุญธรรมของฉันเอง”

นับตั้งแต่วันนั้นเด็กสาวที่มีชื่อเล่นว่าหนูนา ก็ได้ถูกรับเลี้ยงดูโดยฉัตรพล และมีทิศเหนือเป็นพี่ชายต่างสายเลือด

และเป็นเพราะความรู้สึกผิดที่เขาทำให้แม่ของเธอเสียชีวิต และเรื่องนี้หนูนาก็ไม่เคยทราบมาก่อนว่าตัวการก็คือพี่ชายคนนี้นี่เอง จึงทำให้ทิศเหนืออาศัยความไม่รู้ของเธอคอยดูแลเด็กคนนี้เป็นอย่างดี

แต่ใครจะคิดว่าพอหนูนาโตเป็นสาวสะพรั่ง ใบหน้าจิ้มลิ้มแปรเปลี่ยนเป็นสะสวยและมีเสน่ห์แบบหญิงไทย และได้ข่าวเข้าหูอยู่บ่อยครั้งว่ามีหนุ่ม ๆ มาตามจีบตั้งแต่เรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย

และดูเหมือนว่าน้องสาวขี้อ้อนคนนี้มักจะชอบทำให้พี่ชายหวงเป็นพิเศษ หรือเป็นเพราะเธอกำลังแอบคิดเกินเลยกับพี่ชายต่างสายเลือดคนนี้กันแน่