สิ่งที่ทำให้เรื่องต่างจากนิยายกำลังภายในยุคเก่าๆ คือการสอดแทรกฉากชีวิตประจำวันที่ทำให้ตัวเอกเป็นมนุษย์ไม่ใช่เครื่องจักรต่อสู้ ตัวละครรองหลายคนมีเส้นเรื่องของตัวเองและผลักดันให้ตัวเอกต้องเลือกทางที่มีค่าแลกเปลี่ยนสูง ตัวอย่างเช่นมีฉากหนึ่งที่ความสัมพันธ์ส่วนตัวต้องแลกกับการหยุดสงครามใหญ่ ซึ่งชวนให้นึกถึงความตึงเครียดแบบใน 'Kimi no Na wa' ในแง่ของการเสียสละและการเชื่อมโยงระหว่างคนสองคน
อีกส่วนหนึ่งคือน้ำเสียงของเรื่องไม่ยอมให้อภัยกับความเย่อหยิ่ง ฉากที่ตัวเอกต้องเผชิญความล้มเหลวแล้วเรียนรู้จากมัน ทำให้ฉันนึกถึงงานโบราณอย่าง 'Legend of the Condor Heroes' ในเรื่องการเรียนรู้จากครูและเพื่อนร่วมทาง สรุปว่าเรื่องนี้ให้ความรู้สึกคลาสสิกผสมสมัยใหม่ในเวลาเดียวกัน