Masukทะลุมิติกลายมาเป็นองค์ชายเก้าต้าเซี่ย ติดอยู่ในคุกหลวง พรุ่งนี้ถูกประหารด้วยทัณฑ์เลาะกระดูก เพียงหนึ่งวาจาเปลี่ยนชะตาชีวิต ฝ่าบาทพระราชทานสมรสด้วยความปีติ โค่นล้มพระชายา...
Lihat lebih banyakหากสามารถผ่านประตูเข้ามาได้อย่างราบรื่น ในฐานะชายาของหลี่หลงหลิน อนาคตวังหลังก็จะต้องเป็นระเบียบเรียบร้อย สงบสุขไร้คลื่นลม ด้วยเหตุนี้เอง ฮองเฮาหลินจึงยอมก้าวออกมาขอร้องแทนต่อหน้าไทเฮา ไทเฮาได้ฟังแล้ว กำแพงสูงในพระทัยก็เริ่มสั่นสะเทือน ใช่แล้ว นางก็เป็นสตรีเช่นกัน ย่อมรู้ดีว่าคำครหานินทานั้น น่าสะพรึงกลัวต่อสตรีเพียงใด เพียงชั่วครู่ ก็อาจทำลายชีวิตของหญิงสาวผู้ยังมีลมหายใจอยู่ได้อย่างง่ายดาย! อาจก่อให้เกิดอคติร้ายแรงต่อสตรีผู้หนึ่ง โดยไม่เคยรู้จักตัวตนที่แท้จริง ไม่สืบ ไม่ถาม อาศัยเพียงถ้อยคำลมปากของผู้อื่นมาตัดสินสตรีคนหนึ่ง นั่นช่างน่าเศร้าสิ้นดี! สิ่งที่นางทำอยู่เวลานี้ หากไม่ใช่การซ้ำเติม ก็ไม่ต่างอะไรกับการช่วยเหลือผู้ร้ายให้โหดร้ายยิ่งขึ้น หลังการต่อสู้ทางความคิดอย่างหนัก กำแพงสูงในใจไทเฮาก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง นางผ่อนลมหายใจยาว จ้องมองหลี่หลงหลินแล้วเอ่ยว่า “เจ้าเก้า ข้ายอมรับปากเจ้าแล้ว” “จะช่วยให้การสมรสครั้งนี้สำเร็จสมบูรณ์” พรวด! หลี่หลงหลินรีบประสานมือ คุกเข่าลงคำนับ “ขอบพระคุณไทเฮาที่ทรงเมตตา! กระหม่อมจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังเป็นอันขาด!
ฮองเฮาหลินรีบมาอย่างเร่งด่วน ก็เพื่อช่วยหลี่หลงหลินให้รอดพ้นจากสถานการณ์ลำบากใจ หลี่หลงหลินย่อมต้องไหลตามถ้อยคำของฮองเฮาหลิน ท้ายที่สุดแล้ว สตรีย่อมเข้าใจสตรีที่สุด และในที่นี้ มีเพียงคำของฮองเฮาหลินเท่านั้น ที่อาจเข้าถึงพระทัยไทเฮาได้โดยตรง สิ่งที่ไทเฮาใส่พระทัย มิใช่ชาติกำเนิดของลั่วอวี้จู๋และหลิ่วหรูเยียน แต่พระนางกำลังมองการณ์ไกลกว่านั้น ทายาทจะสามารถแตกกิ่งก้านสาขาได้หรือไม่? วังหลังของหลี่หลงหลินในภายหน้าจะสงบสุขหรือไม่? แต่สิ่งสำคัญที่สุดในเวลานี้ คือการที่หลี่หลงหลินจะต้องสืบสกุลให้ยืนยาวต่อไป ฮองเฮาหลินจับประเด็นได้ตรงจุด จึงตรงเข้าสู่หัวข้อสำคัญโดยไม่อ้อมค้อม ไทเฮาจ้องมองหลี่หลงหลิน แล้วเอ่ยถามว่า “เจ้าเก้า เจ้าบอกความจริงกับข้าเถิด การที่เจ้าคิดรับชายาครานี้ แท้จริงแล้วก็เพื่อสืบสายพระราชวงศ์ใช่หรือไม่?” หลี่หลงหลินรีบพยักหน้ารับ “ไทเฮา ถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะ” “บัดนี้แดนเหนือได้ราบคาบแล้ว ดินแดนตงอิ๋งยังมิได้ก่อภัย นับเป็นเวลาที่ต้าเซี่ยควรเก็บงำกำลัง แอบซ่อนแสง เพื่อรอวันรุ่งเรือง” “ดังนั้น กระหม่อมจึงคิดจะฉวยโอกาสนี้ เพิ่มทายาทใหม่ใหม่ให้กับราชวงศ์ต
ยิ่งไปกว่านั้น อนาคตหลี่หลงหลินคือผู้ครองแผ่นดิน หากในเรื่องอภิเษกยังวุ่นวายเหลวไหลเยี่ยงนี้! แล้วเหล่าขุนนางในราชสำนักจะคิดเห็นอย่างไร? แล้วราษฎรทั่วหล้าจะคิดเห็นอย่างไร? แล้วคนรุ่นหลังจะประเมินเช่นไร? นี่อาจเป็นการก้าวพลาดเพียงครั้งเดียว แต่ต้องเสียใจไปชั่วกาลนาน! คิ้วของไทเฮาขมวดแน่น สีหน้าเคร่งเครียดยิ่งนัก หากตนพยักหน้าตกลงในตอนนี้ เห็นชอบกับการสมรสครั้งนี้ ก็เท่ากับผลักหลี่หลงหลินลงสู่เหวเพลิงด้วยสองมือ!ไม่ได้!ต่อให้หลี่หลงหลินจะเคืองแค้นตนชั่วครู่ ก็ยังดีกว่าให้หลี่หลงหลินต้องถูกผู้คนชี้หลังไปชั่วชีวิต! ไทเฮาจ้องมองหลี่หลงหลิน เอ่ยด้วยดวงเตาแน่วแน่ “มิได้! ข้าไม่เห็นด้วยกับการสมรสครั้งนี้!” ฮ่องเต้หวู่ตกตะลึง “เสด็จแม่...” ไทเฮาตรัสเสียงเย็นเยียบ “ฮ่องเต้ เจ้าอย่าพูดอีกเลย! ข้าตัดสินใจแล้ว เรื่องนี้ไม่อาจเป็นไปได้ก็ย่อมไม่อาจเป็นไปได้!” “ต่อให้ฟ้าถล่มแผ่นดินทลายก็ไม่อาจเปลี่ยนใจได้!” แววหม่นหมองฉายขึ้นบนพระพักตร์ฮ่องเต้หวู่ นี่คือสิ่งเดียวที่พระองค์สามารถทำเพื่อหลี่หลงหลินได้แล้ว เดิมทีคิดว่าเมื่อหยิบยกความชอบในศึกมาอ้าง ไทเฮาจะยอมผ่อนปรนลงบ้
ไทเฮาชะงักไปครู่หนึ่ง “เรื่องอภิเษกขององค์รัชทายาทหรือ?” “รัชทายาทมิใช่ว่าได้เข้าพิธีสมรสกับชายารัชทายาทไปแล้วหรอกหรือ เหตุใดจึงยังมีเรื่องให้ข้องใจ หรือว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองมิราบรื่น มีช่องว่างในใจอยู่หรือ?” ฮ่องเต้กดเสียงต่ำ “สิ่งที่ลูกเอ่ยถึง มิใช่เรื่องของเจ้าเก้ากับชายารัชทายาท...” คิ้วเรียวงามของไทเฮาขมวดมุ่นขึ้น พระนางมีลางสังหรณ์ไม่สู้ดีอยู่บ้าง ท้ายที่สุด เรื่องราวเกี่ยวกับความรักของหลี่หลงหลิน นางก็เคยได้ยินมาอยู่แล้ว ฮ่องเต้หวู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ครานี้เจ้าเก้าได้สร้างคุณความชอบอันยิ่งใหญ่ เพื่อต้าเซี่ยปราบแดนเหนือ กำราบหมานอี๋ ถือเป็นผลงานใหญ่หลวงนัก” “ด้วยความชอบเช่นนี้ เราแทบไม่รู้ว่าจะพระราชทานรางวัลสิ่งใดให้เหมาะสม” “จึงคิดว่าจะตอบแทนด้วยการช่วยให้สำเร็จสมปรารถนาในสิ่งหนึ่ง” “ดังนั้น...” สีหน้าของไทเฮาแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม “ดังนั้นเจ้าจึงคิดจะพระราชทานสมรสให้เขารึ?” ฮ่องเต้รีบอธิบาย “ลูกหาได้ตัดสินใจเอาเองไม่ แต่ตั้งใจมาเพื่อหารือกับเสด็จแม่ต่างหาก” ถึงแม้จะอยากตัดสินใจเอง ฮ่องเต้ก็ไม่กล้าพอ เพราะเรื่องฝ่ายใน ล้วนเป็นสิทธิ์ข
รถม้าเหล็กทมิฬเคลื่อนช้า ๆ ไปหยุดอยู่ด้านนอกพระราชวัง ทั้งในและนอกวังหลวงล้วนเต็มไปด้วยขบวนต้อนรับหลี่หลงหลินกลับจากชัยชนะ ยิ่งใหญ่และคึกคักอย่างยิ่ง! แม้กระทั่งฮ่องเต้หวู่ยังเสด็จออกจากวังเพื่อมารอรับด้วยพระองค์เอง พิธีการเช่นนี้ไม่เคยมีมาก่อน และไม่เคยได้ยินมาก่อน! หลี่หลงหลินและซูเฟิ่งห
องค์ชายเจ็ดอ้าปากค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง “อะไรนะ!”“องค์รัชทายาท ข้าไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่?”องค์ชายเจ็ดแทบจะไม่เชื่อหูของตัวเองหลี่หลงหลินกล่าวอย่างเรียบเฉย “ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจชีวิตของตนเอง”“ชีวิตไม่มีสูงต่ำ มีเพียงแต่เจ้าจะชอบหรือไม่ชอบ”“ข้าดูออกว่า เจ้าไม่ได้ชอบชีวิตในวังห
“ให้ราษฎรของพวกชนเผ่าป่าเถื่อนทางตอนเหนือทุกคนคารวะข้าในฐานะข่านแห่งสวรรค์!”เขาราวกับได้ความรู้สึกฮึกเหิมเฉกเช่นยามออกรบในสนามเมื่อครั้งอดีตกลับคืนมาเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊ในราชสำนักเมื่อได้ยินดังนั้น ก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ!การที่พวกชนเผ่าป่าเถื่อนทางตอนเหนือยกย่องฮ่องเต้หวู่เป็นข่านแห่งสวรรค
“ด้วยความแข็งแกร่งของชนเผ่าป่าเถื่อนทางตอนเหนือในตอนนี้ การจะพิชิตต้าเซี่ยก็เป็นเรื่องง่ายดายมิใช่หรือ?”“ข้าจำเป็นต้องมาคอยดูสีหน้าคนต้าเซี่ยด้วยรึ? ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นองค์รัชทายาทที่ไร้ค่าอีก?”เสิ่นชิงโจวส่ายหน้าแล้วอธิบายว่า “ท่านข่าน ท่านอาจจะยังไม่รู้”“ต่อให้ตอนนี้พวกเรายกทัพลงใต้ พิชิตท
Peringkat
Ulasan-ulasanLebih banyak