เวน้อม ปรากฏในเกม การ์ตูน หรืออนิเมะเรื่องไหนบ้าง

หลายคนมักสับสนระหว่างการปรากฏตัวครั้งแรกของสัญญาณต่าง ๆ ที่กลายเป็นเวน่อมกับการปรากฏตัวของตัวละครเวน่อมในฐานะตัวร้ายเต็มตัว แต่ถาจะตอบแบบตรง ๆ ผมมองว่าจุดที่ถือเป็นการเปิดตัวของเวน่อมในฐานะตัวละครที่เราเข้าใจกันก็คือ 'The Amazing Spider-Man' #300 (พฤษภาคม 1988) นี่คือฉบับที่ตัวตนของเวน่อม—การรวมตัวระหว่างเอ็ดดี้ บรอคกับสิ่งมีชีวิตต่างดาวที่เราเรียกกันว่าสมไบโอต—โผล่ออกมาต่อสู้กับสไปเดอร์-แมนอย่างชัดเจนและมีบทพูด มีภูมิหลัง และมีเป้าหมายเป็นของตัวเอง ไม่ใช่แค่อาศัยชุดดำของปีเตอร์ ปาร์กเกอร์อีกต่อไป การอ่านฉบับนั้นสำหรับผมมันเหมือนการดูการเปลี่ยนผ่านครั้งใหญ่ คนเขียนกับคนวาด (David Michelinie และ Todd McFarlane) ทำให้เวน่อมมีบุคลิกเฉพาะ ทั้งความเกลียดชังที่ลึกซึ้งต่อสไปเดอร์-แมนและการเป็นภัยคุกคามที่ทั้งโหดร้ายแต่ก็มีเสน่ห์มืด ๆ สิ่งที่ทำให้ผมยังจำได้คือการออกแบบหน้าและการจัดแสงเงาที่ทำให้เวน่อมแตกต่างจากตัวร้ายทั่วไปในยุคนั้น จนกลายเป็นตัวละครที่โดดเด่นและได้รับสปินออฟออกมาเป็นชุดเรื่องของตัวเองต่อไป มุมมองในฐานะแฟนการ์ตูนที่ติดตามต่อเนื่อง ผมคิดว่าสิ่งสำคัญคือต้องแยกสองประเด็นออกจากกัน: การปรากฏของสมไบโอตในรูปแบบชุดดำที่สไปเดอร์-แมนเคยใส่กับการเกิดขึ้นของเวน่อมในฐานะตัวละครมีความแตกต่างกัน ถ้าใครถามว่า "เวน่อมครั้งแรกปรากฏที่ไหน" ผมจะตอบว่าเป็นใน 'The Amazing Spider-Man' #300 แต่ถ้าคำถามคือสมไบโอตชุดดำนั้นมาจากไหน นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่เกี่ยวกับเหตุการณ์ก่อนหน้าและที่มาของชุดซึ่งทำให้ทั้งสองเรื่องเชื่อมโยงกัน—แต่เวน่อมในฐานะเอ็ดดี้ บรอคผนึกกับสมไบโอตและกลายเป็นเวน่อมที่เรารู้จักกัน ปรากฏตัวครั้งแรกในฉบับ #300 แน่นอน มันยังคงเป็นภาพและความรู้สึกที่ติดตาผมจนทุกวันนี้

ดิฉันชอบเวลาที่เรื่องราวเอาภาพน่ากลัวมาผสมกับความน่ารักแบบหน้าตาแปลก ๆ — ผีฟักทองเป็นตัวอย่างที่ลงตัวเลย เริ่มจากงานวรรณกรรมคลาสสิกที่หลายคนนึกถึงอย่าง 'The Legend of Sleepy Hollow' ซึ่งเวอร์ชันดัดแปลงสมัยใหม่มักเปลี่ยนหัวของชายไร้หัวให้เป็นลูกฟักทองเพื่อเพิ่มความคมของภาพจำ การเล่าเรื่องแบบนี้ทำให้ภาพผีที่ไม่ชัดเจนกลายเป็นสัญลักษณ์ที่โดดเด่นและติดตา ในโลกของเกมและการ์ตูนสมัยใหม่ ผีฟักทองก็มีบทบาทหลากหลาย ตั้งแต่ความน่ารักไปจนถึงน่าหวาดกลัว เช่นในซีรีส์ 'Pokémon' ที่มีคู่หูสายผี-พืชอย่าง 'Pumpkaboo' และวิวัฒนาการเป็น 'Gourgeist' ซึ่งทั้งสองตัวนี้เอาธีมฟักทองมาทำเป็นคาแรกเตอร์น่าจดจำ ส่วนโลกการ์ดและมังงะก็มีมอนสเตอร์ธีมฟักทองให้เห็นบ่อย ๆ — ยกตัวอย่างการ์ดอย่าง 'Pumpking the King of Ghosts' ในตระกูลการ์ดยอดนิยมที่นำเอาคอนเซ็ปต์ผีฟักทองมาทำเป็นสิ่งมีชีวิตต่อสู้ได้ อีกหนึ่งที่ที่ผม (หมายเหตุ: ใช้คำสรรพนามนี้เป็นส่วนของเนื้อหา) ชอบดูคือเกมอินดี้อย่าง 'Terraria' ในงานอีเวนต์ 'Pumpkin Moon' ที่มีบอสชื่อ 'Pumpking' ขึ้นมากระตุ้นความระทึก — ไอเดียรวมเทศกาลฮาโลวีนเข้ากับระบบเกมทำให้ผีฟักทองไม่ได้เป็นแค่ฉากหนึ่ง แต่เป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์การเล่นที่สนุกจริงจัง

บอกตรงๆว่าฉากที่ทำให้แฟนๆ พูดถึงกันมากที่สุดก็คือการโผล่แบบสั้นๆ ในตอนท้ายของหนังหนึ่งเรื่อง ซึ่งนั่นคือการปรากฏตัวเดียวของเวนอมที่อยู่ในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (MCU) แบบเป็นทางการ ผมกำลังพูดถึงการโผล่มาในฉากเครดิตตอนท้ายของ 'Spider-Man: No Way Home' — เป็นการคัทสั้นๆ ที่วาง Eddie Brock กับเวนอมไว้ในมิติ/จักรวาลที่ต่างออกไปจากที่เราเห็นในหนังของ Sony ก่อนหน้านั้น เหตุการณ์นั้นบ่งบอกชัดเจนว่าเวนอมจากจักรวาลของเขาได้หลุดเข้ามาในจักรวาลที่ตัวละครของมาร์เวลในสตูดิโอสหภาพเดียวกันอาศัยอยู่ โดยไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเนื้อเรื่องหลัก แต่มากกว่าเป็นการย้ำธีมเรื่องหลายจักรวาลและการเปิดทางสำหรับการข้ามจักรวาลในอนาคต จากมุมมองคนดูที่ติดตามทั้งสองค่าย ผมมองฉากนั้นเป็นทั้งของขวัญและการทิ้งเงื่อนงำอย่างตั้งใจ — ของขวัญเพราะแฟนๆ อยากเห็นการปะทะหรือการปะปนกันของตัวละครที่เคยแยกกันมา แต่ก็เป็นเงื่อนงำเพราะมันไม่เคยตามมาด้วยการอธิบายละเอียดหรือบทบาทต่อเนื่องในหนัง MCU เรื่องหลักใดเลย เวนอมที่โผล่มานั้นไม่ได้เข้าร่วมทีม ไม่ได้เป็นวายร้ายหลัก และไม่ได้มีส่วนร่วมในเหตุการณ์สำคัญอื่นๆ ของ MCU ในทางปฏิบัติ มันเลยยังคงเป็นแค่การเยือนไม่กี่นาทีที่มีความหมายเชิงสัญลักษณ์มากกว่าจะเปลี่ยนโครงสร้างของจักรวาลภาพยนตร์ ท้ายที่สุด ผมรู้สึกว่าการปรากฏตัวครั้งนี้เปิดประตูให้กับความเป็นไปได้เยอะ แต่ก็ต้องยอมรับว่า ณ จุดนั้นมันยังเป็นแค่แวบหนึ่งเท่านั้น ถ้ามองในแง่ของการนับ 'การปรากฏตัวใน MCU' แบบเคร่งครัด ก็ต้องบอกว่ามีเพียงการโผล่สั้นๆ ในฉากเครดิตของ 'Spider-Man: No Way Home' เท่านั้น — ซึ่งเพียงพอจะทำให้แฟนๆ ตื่นเต้น แต่ยังไม่พอให้เรียกว่าเป็นการย้ายตัวละครมาร่วมจักรวาลอย่างสมบูรณ์ใจ ผมยังคงรอคอยว่าจะมีการเชื่อมโยงต่อหรือการร่วมงานครั้งใหญ่ระหว่างเวนอมและตัวละคร MCU ตัวอื่นๆ ในอนาคตไหม และนั่นแหละทำให้ฉากสั้นๆ นั้นน่าจดจำสำหรับผม

พูดถึงหนุมานในฉบับการ์ตูน ความหลากหลายของการตีความที่ฉันพบมันชวนให้ตื่นเต้นเสมอ ฉันชอบที่มีงานคลาสสิกอย่างชุดการ์ตูนอินเดีย 'Amar Chitra Katha' ซึ่งเล่าเรื่องราวรามายณะในรูปแบบการ์ตูนสไตล์นิทานสำหรับเด็ก จังหวะการเล่าเป็นแบบดั้งเดิม เน้นเหตุการณ์หลักและตัวละครสำคัญทำให้หนุมานถูกนำเสนอในมุมฮีโร่ผู้ภักดีและมีฤทธิ์ มีภาพประกอบที่เรียบง่ายแต่ชัดเจน เหมาะกับการแนะนำตำนานให้คนรุ่นใหม่ นอกจากนี้ยังมีงานที่กล้าปรับโครงเรื่องเป็นแนวไซ-ไฟมากขึ้น เช่นกราฟิกนาวัล 'Ramayan 3392 AD' ซึ่งฉันมองว่าเป็นการตีความที่สนุกและท้าทาย: หนุมานในเวอร์ชันนี้ถูกนำมาแปลงเป็นตัวละครที่เข้ากับโลกอนาคต โทนเรื่องเข้มข้นกว่าเดิมและใช้ภาพสไตล์คอมิกสมัยใหม่ ทำให้เห็นว่าตัวละครโบราณสามารถถูกรีสเกลให้น่าสนใจในยุคปัจจุบันได้ง่ายๆ เมื่อเปรียบเทียบสองแบบนี้ ฉันรู้สึกว่าหนุมานเป็นตัวละครที่ยืดหยุ่น—จะเป็นสัญลักษณ์ความจงรักภักดีตามฉบับดั้งเดิมหรือจะถูกปั้นให้เป็นฮีโร่ไซ-ไฟก็ยังคงแก่นเรื่องเดิมอยู่ สิ่งที่ชอบที่สุดคือการได้เห็นมุมมองที่หลากหลาย เหมือนเราได้อ่านนิทานจากหลายยุคสมัยในคนเดียว

พูดถึงชื่อตัวละคร 'จ๊ะเอ๋' แล้วฉันมักจะคิดถึงคำว่าเกมซ่อนหาในรายการเด็กมากกว่าจะเป็นชื่อตัวละครประจำเรื่องหนึ่งเรื่องเลย ในแวดวงอนิเมะญี่ปุ่นชื่อจริง ๆ ว่า 'จ๊ะเอ๋' แทบจะไม่ค่อยมี — นักเขียนญี่ปุ่นมักตั้งชื่อตัวละครเป็นภาษาญี่ปุ่นหรือโรมาจิ แต่สำหรับรายการเด็กฝั่งตะวันตกที่เข้ามาฉายในไทย คำว่า 'จ๊ะเอ๋' มักถูกใช้เป็นคำแปลเวลาตัวละครเล่นเกมปิดหน้าเปิดหน้า ตัวอย่างที่เห็นชัดคือในรายการอย่าง 'Peppa Pig' หรือ 'Dora the Explorer' และในซีรีส์ลูกวัยเตาะแตะแบบ 'Mickey Mouse Clubhouse' ฉากเล่นซ่อนหา/จ๊ะเอ๋โผล่มาเป็นระยะ ฉันชอบว่าคำสั้น ๆ อย่างนี้พอแปลมาเป็นไทยแล้วให้ความรู้สึกคุ้นเคยกับเด็ก ๆ ทันที เพราะมันเป็นทั้งคำเรียกและกิจกรรมที่ทำให้ตัวละครดูน่ารัก ภาพรวมเลยคือถาคอนเทนต์เด็กจะเห็นคำว่า 'จ๊ะเอ๋' โผล่บ่อยในซับไตเติลหรือพากย์ไทย แต่ถามว่ามีตัวละครหลักชื่อจริงว่า 'จ๊ะเอ๋' ในอนิเมะยักษ์ใหญ่ของญี่ปุ่นไหม คำตอบสั้น ๆ คือไม่ค่อยเจอ — ส่วนใหญ่จะเป็นชื่อตัวละครไทยหรือชื่อเล่นในงานสร้างสรรค์ท้องถิ่น ความรู้สึกของฉันคือมันเป็นคำที่ทำหน้าที่มากกว่าจะเป็นชื่อเฉพาะ และนั่นทำให้มันกระจายตัวอยู่ในสื่อเด็กหลากหลายแนวอย่างน่าสนใจ

เราเป็นแฟนหนังซูเปอร์ฮีโร่ที่ชอบความโหดคูลของตัวละครแบบ 'Venom' และเท่าที่ติดตามสถานะการฉายในไทย ภาพยนตร์เรื่องแรก 'Venom' (2018) มักจะหาได้ในรูปแบบเช่าหรือซื้อแบบดิจิทัลบนร้านหนังออนไลน์หลัก ๆ เช่น Apple TV (iTunes), Google Play Movies, และ YouTube Movies ซึ่งเป็นช่องทางที่เสถียรที่สุดสำหรับคนที่อยากดูทันทีไม่ต้องรอการสตรีมรวมในแพลตฟอร์มสมัครสมาชิก บ่อยครั้งสิทธิ์การสตรีมแบบรวมแพ็กเกจ (subscription) ก็มีการเปลี่ยนมือ ระหว่าง Netflix กับแพลตฟอร์มท้องถิ่นบางแห่งในช่วงเวลาต่าง ๆ ดังนั้นถ้าชอบเก็บไว้ดูบ่อย ๆ การซื้อดิจิทัลหรือเช่าแบบจ่ายครั้งเดียวค่อนข้างคุ้มกว่าในแง่ความสะดวกและคุณภาพภาพ แถมยังได้ซับไทยหรือพากย์ไทยตามช่องทางนั้น ๆ ด้วย เราเองเลือกเช่าบทความความคมชัดสูงเมื่ออยากดูซ้ำ เพราะสะดวกกว่าไล่ตามตารางสตรีมมิ่งที่เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ และได้อารมณ์แบบชมภาพยนตร์เต็ม ๆ มากขึ้น

จากการตามอ่านฉบับเก่าๆ ของ 'Venom' มานาน ฉันชอบวิเคราะห์ว่าพลังของมันไม่ได้มีแค่กำลังล้วนๆ แต่เป็นการผสมกันของความสามารถทางกายภาพกับความยืดหยุ่นเชิงชีวภาพที่น่าสนใจมาก เริ่มจากพลังเด่นๆ เลยคือพละกำลังและความทนทานที่เกินมนุษย์—ฉันเคยอ่านฉากที่มันยืนขึ้นหลังจากถูกโจมตีหนักๆ ในเรื่องราวอย่าง 'Lethal Protector' ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการฟื้นตัวของซิมไบโอตไม่ได้เหมือนการรักษาแผลธรรมดา แต่เป็นการต่อเติมเนื้อเยื่อและพลังงานของเจ้าของไปพร้อมกัน นอกจากนี้ซิมไบโอตมีความสามารถในการเปลี่ยนรูปร่าง สร้างหนาม หรือลำแสงใยที่ทำหน้าที่คล้ายใยแมงมุม ทั้งยังสามารถกลืนกินหรือเลียนแบบเสื้อผ้า วัสดุภายนอก และบางครั้งยังเชื่อมต่อกับความทรงจำของเจ้าของคนก่อน ทำให้มีสติปัญญาแบบกึ่งอิสระ ฉันคิดว่าความสามารถด้านการพรางตัวและการแทรกซึมเข้าไปในร่างกายเป้าหมายก็ช่วยให้มันเป็นภัยเงียบได้ดีมาก ข้อจำกัดที่สำคัญที่สุดที่ฉันมองเห็นคือความอ่อนไหวต่อคลื่นเสียงและความร้อน/ไฟ การโจมตีด้วยเสียงความถี่สูงหรือการจู่โจมด้วยเปลวไฟมักทำให้ซิมไบโอตอ่อนแรงหรือหลุดจากเจ้าของได้ ในพล็อตเช่น 'Planet of the Symbiotes' จะเห็นการใช้เสียงเป็นอาวุธหลักเพื่อต่อกรกับฝูงซิมไบโอต นอกจากนั้น ความผูกพันทางจิตใจกับเจ้าของก็เป็นดาบสองคม—หากเจ้าของไม่เข้ากัน มันอาจทำให้การควบคุมพลังลดลงหรือเกิดความขัดแย้งภายในจนเสี่ยงต่อการถูกแยกหรือสูญสลาย สุดท้ายแม้ซิมไบโอตจะรักษาแผลได้รวดเร็ว แต่การต่อสู้ยาวนานหรือการโดนทำร้ายหนักซ้ำๆ ก็ทำให้มันเสียพลังจนไม่สามารถฟื้นตัวทันทีได้ ฉันชอบตรงที่ข้อดีและข้อเสียของมันผูกติดกับตัวตนของเจ้าของอย่างลึกซึ้ง ทำให้การต่อสู้ไม่ใช่แค่ชนกำลังแต่เป็นการทดลองเรื่องตัวตนและความรับผิดชอบด้วย

เราเคยสังเกตเห็นว่าชื่อไทยอย่าง 'อนันตชัย' มักจะโผล่ในพื้นที่สื่อท้องถิ่นมากกว่าสื่อระหว่างประเทศ ดังนั้นถาถามว่าปรากฏในเกมหรือมังงะญี่ปุ่นระดับสากล ตัวเลือกที่ชัดเจนจะค่อนข้างน้อยกว่า แต่ถานับรวมผลงานไทยหรืออินดี้ ชื่อนี้มีโอกาสเป็นตัวละครรองหรือชื่อบุคคลจริงที่ถูกหยิบมาใช้ในนิยายออนไลน์ มังงะอิสระ หรืองานเกมอินดี้ของคนไทย เมื่อมองจากมุมของผู้ตามงานไทยมาเนิ่นนาน ผมเห็นชื่อนี้โผล่ในงานประเภทนิยายออนไลน์ที่ถูกดัดแปลงเป็นมังงะที่โพสต์บนแพลตฟอร์มท้องถิ่น เช่น บทประพันธ์ในเว็บบอร์ดหรือเว็บอ่านเรื่องสั้นที่นักเขียนไทยนำมาตีพิมพ์เป็นตอน ๆ และบางครั้งก็มีคนทำเป็นภาพประกอบหรือมังงะอิสระเล็ก ๆ บน 'LINE Webtoon' เวอร์ชันไทยหรือเพจการ์ตูนบนเฟซบุ๊ก ชื่อแบบนี้ยังถูกนำมาใช้เป็น NPC ในเกมอินดี้ของสตูดิโอเล็ก ๆ หรือเป็นตัวละครสำรองในเกมมือถือที่ทีมพัฒนาจากไทยสร้างขึ้น ถาต้องการภาพรวมจริงจัง จะต้องแยกให้ชัดระหว่างผลงานญี่ปุ่น/สากลกับผลงานไทยท้องถิ่น เพราะความเป็นไปได้แตกต่างกัน หากตั้งใจตามหาในสื่อไทย ให้ไล่ดูเครดิตนิยายออนไลน์ มังงะอิสระ หรือหน้าเครดิตเกมอินดี้ ส่วนความประทับใจส่วนตัวคือ ชื่อนี้ฟังแล้วมีน้ำหนักแบบไทยแท้ เหมาะกับบทบาทที่มีมิติ เช่น ชายผู้มีอดีตซับซ้อนหรือเป็นหัวหน้ากลุ่มเล็ก ๆ — ถ้าเจอตัวละครชื่อ 'อนันตชัย' ในเรื่องไหน มักจะมีฉากเล็ก ๆ แต่จำได้ของเรื่องนั้น ๆ