เอมิยะ ชิโร่ มีพลังอะไรและต้นกำเนิดมาจากไหน?

นี่เป็นภาพที่ผมชอบนึกถึงเวลาเอ่ยถึงความสัมพันธ์ของเอมิยะ ชิโร่กับ 'เซเบอร์' — เขาไม่ได้เป็นมาสเตอร์ที่สั่งการแบบเย็นชาหรือนักกลยุทธ์ แต่เป็นคนที่ยอมให้ตัวเองถูกชุบชีวิตด้วยแรงผลักดันจากความเชื่อและความปรารถนาอยากปกป้อง เมื่ออยู่ข้าง 'เซเบอร์' ผมรู้สึกได้ถึงความสัมพันธ์ที่เป็นทั้งผู้คุ้มกันและเพื่อนร่วมทางในเชิงอารมณ์: เซเบอร์คอยสอนท่าและค่านิยมของนักรบ ส่วนชิโร่ให้ความอบอุ่นทางใจและความเชื่อที่ทำให้เซเบอร์ยอมเปิดใจ การต่อสู้ร่วมกันในเส้นทาง 'Fate' ทำให้ทั้งคู่เติมเต็มช่องว่างซึ่งกันและกัน — เซเบอร์มอบทักษะที่ขาดหาย ชิโร่มอบเหตุผลให้ต่อสู้ กับมาสเตอร์คนอื่น ๆ ชิโร่แสดงด้านที่ต่างออกไป เขามักถูกมองว่าอ่อนหัดหรือเพียงผู้เริ่มต้น แต่ความตั้งใจของเขาทำให้เขากล้าต่อกรกับมาสเตอร์ที่เจนจัดกว่า เช่นการเผชิญหน้ากับมาสเตอร์ที่ใช้วิธีโหดร้ายหรือใช้ Servant เป็นเครื่องมือ ในภาพรวม ผมมองว่าเขาเป็นสะพานเชื่อมระหว่างอุดมคติของนักรบและความเป็นมนุษย์ทั่วไป — นั่นคือสิ่งที่ทำให้ความสัมพันธ์กับทั้งเซเบอร์และมาสเตอร์อื่น ๆ มีมิติและอบอุ่นในแบบเฉพาะตัว

ใน 'One Piece' ชิราโฮชิเป็นเมermaid princess แห่ง Fish-Man Island ที่มีพลังพิเศษที่เรียกว่า 'Voice of All Things' ซึ่งเธอสามารถสื่อสารกับสัตว์ทะเลและสิ่งมีชีวิตในมหาสมุทรได้ แน่นอนว่าเธอเป็นหนึ่งในไม่กี่ตัวละครที่สามารถเข้าใจภาษาของโพเนกลิфได้อีกด้วย พลังของเธอไม่ใช่แค่การพูดคุยเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความสามารถในการปลุกเร้ากำลังใจและสร้างความหวังให้กับคนรอบข้าง อย่างในตอนที่เธอช่วยลูฟี่และกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางจากการตามล่าของพวก Navy ดูเหมือนพลังนี้จะเชื่อมโยงกับเจตจำนงของโลกใบนี้โดยตรง ซึ่งทำให้เธอเป็นตัวละครที่มีความสำคัญมากในเรื่อง

เสียงพากย์ของชิโร่ในเวอร์ชันญี่ปุ่นคงเป็นหนึ่งในสิ่งที่แฟนๆ จดจำได้ทันที เพราะเป็นงานของ '杉山紀彰' ที่ทำให้ตัวละครดูมีทั้งความอบอุ่นและมิติภายในที่ซับซ้อน ผมชอบการแสดงของเขาตั้งแต่ฉบับนิยายภาพและขยายมายังอนิเมะ 'Fate/stay night' รุ่นต่าง ๆ รวมถึง 'Unlimited Blade Works' และไตรภาคภาพยนตร์ 'Heaven's Feel' การเปล่งเสียงของเขามีทั้งความตั้งใจจริงในบทสนทนาเชิงปรัชญาและความเปราะบางในฉากที่ชิโร่ต้องเผชิญกับความเจ็บปวด ทำให้บทนี้ไม่ใช่แค่ฮีโร่ธรรมดา แต่เป็นคนที่มีรอยแผลและอุดมการณ์ของตัวเอง ส่วนพากย์ไทย เรื่องนี้มีความหลากหลาย เพราะการเอาไปออกอากาศในไทยมีทั้งฉบับซับและฉบับพากย์ และบางครั้งผู้จัดจำหน่ายเลือกใช้ทีมนักพากย์ไทยที่ต่างกัน ผลก็คือแฟนไทยหลายคนมักจะคุ้นชินกับเวอร์ชันซับที่ได้ยินเสียงของ '杉山紀彰' อยู่ดี ซึ่งในมุมของผม เสียงต้นฉบับนั้นยังคงมีเสน่ห์ที่ยากจะทดแทน

เราเคยว้าวกับพลังของโกโจตั้งแต่เห็นการโชว์ครั้งแรก เพราะมันรวมทั้งความล้ำและเหตุผลเชิงระบบที่ทำให้เขาดูเหนือกว่าเต็มๆ ความสามารถหลักของโกโจมีสองส่วนที่ผสมกันได้อย่างลงตัว: 'Six Eyes' ซึ่งเป็นสมรรถภาพดวงตาพิเศษกับ 'Limitless' หรือเทคนิคคำสาปที่ควบคุมพื้นที่และระยะทาง ระยะทางที่โกโจสร้างขึ้นคือการทำให้ระหว่างตัวเขากับสิ่งอื่นกลายเป็น 'อนันต์' — นั่นคือการหยุดการชนกันแบบตรงๆ ทำให้อาวุธหรือพลังโจมตีแทบเข้าไม่ถึงตัวเขา งานแสดงชัดเจนตอนที่เขาเจอกับ Jogo ในฉากหนึ่ง:การที่ศัตรูถูกชะงักด้วยการแสดงผลของ Infinity จนโกโจจัดการได้สบายๆ ส่วน 'Six Eyes' ช่วยให้การใช้พลังเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพมากกว่าคนทั่วไป — มองเห็นพลังคำสาประดับละเอียด คำนวณการปล่อยพลังแบบเรียลไทม์ แล้วก็ลดต้นทุนการใช้พลังจนแทบไม่มีค่า ผลลัพธ์คือโกโจสามารถใช้เทคนิคทรงพลังอย่าง 'Blue' 'Red' และการรวมกันเป็น 'Hollow Purple' กับ Domain Expansion ที่เรียกว่า 'Unlimited Void' ได้อย่างต่อเนื่อง โดยที่คนอื่นต้องแลกด้วยพลังมหาศาล นี่แหละเหตุผลว่าทำไมเขาถึงได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในคนที่แข็งแกร่งที่สุดในเรื่อง — เห็นได้ชัดทั้งทางทักษะและสายเลือดของเขาเอง

ภาพของโยริอิจิยังติดตาอยู่เสมอเมื่อคิดถึงต้นกำเนิดพลังในเรื่องนี้ — เขาไม่ได้เป็นแค่คนที่ฝึกจนเก่ง แต่มีบางอย่างฝังอยู่ในตัวตั้งแต่เกิด เราเชื่อว่ารากของพลังของโยริอิจิมาจากการผสมผสานสองอย่าง: สิ่งที่เป็นออริจินัล (คือ 'ลมหายใจแห่งดวงอาทิตย์' ที่เขาสร้างขึ้นเอง) กับสภาพร่างกายพิเศษที่ต่างจากคนทั่วไป โดยในเรื่องราวสื่อออกมาชัดว่าเขาเกิดมาพร้อมกับลักษณะพิเศษบนร่างกายซึ่งทำให้เขาใช้งานรูปแบบลมหายใจขั้นสูงได้ตั้งแต่ยังอายุน้อย ทั้งยังมีความไวต่อการรับรู้สิ่งผิดปกติที่มากกว่าคนทั่วไป อีกมิติหนึ่งคือเทคนิคของเขาไม่ได้จบแค่ท่าต่อท่า แต่มีความเชื่อมโยงกับพลังที่เหมือนจะเป็นต้นแบบของลมหายใจทุกประเภท พลังแบบนี้ทำให้ตัวละครอื่นใน 'Kimetsu no Yaiba' รู้สึกหวั่นเกรงจนบางครั้งแทบมองไม่ออกว่าเป็นมนุษย์ธรรมดา ความลึกลับของต้นกำเนิดจึงกลายเป็นหัวใจของชะตากรรมของโยริอิจิ — ทั้งความยิ่งใหญ่และความเหงาที่มาพร้อมกับการเป็นคนที่ไม่มีใครเทียบได้ — นั่นแหละที่ทำให้เขาน่าสนใจเสมอ

ความน่าสนใจของชิโดอยู่ที่วิธีการรับมือกับพลังที่ไม่ได้มาในรูปแบบของหมัดหรือเวทมนตร์ตรงๆ แต่เป็นการเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างคนกับสปิริต ฉันมองชิโดใน 'Date A Live' ว่าเป็นคนที่มีความสามารถพิเศษในการปิดพลังสปิริตโดยการทำให้พวกเธอยอมใจและพังกำแพงภายในใจของตัวเอง กระบวนการนี้มักจะจบลงด้วยการจูบซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการผนึกพลัง เมื่อพลังถูกปิด สภาวะพื้นที่หรือภัยพิบัติที่สปิริตสร้างขึ้นจะหยุดลงทันที ทำให้ชิโดกลายเป็นตัวแปรที่สำคัญในการหยุดเหตุการณ์ใหญ่ๆ โดยไม่ต้องใช้การต่อสู้แบบรุนแรง การใช้พลังในสนามรบของเขาเลยออกมาเป็นแนวทางที่ต่างจากฮีโร่ทั่วไป — เขาไม่ได้วิ่งเข้าชนแล้วปล่อยสกิลรัวๆ แต่จะควบคุมสถานการณ์ด้วยคำพูด ท่าที และการสร้างความไว้วางใจ จนบางครั้งสปิริตยอมเปิดเผยจุดอ่อนหรือยอมร่วมมือ จากนั้นทีมสนับสนุนจะเข้ามาจัดการส่วนที่เหลือ ฉากคลาสสิกที่แสดงให้เห็นสิ่งนี้ชัดเจนคือการปิดพลังของ 'โทวกะ' ที่ไม่ใช่แค่การจูบอย่างเดียว แต่เป็นการเชื่อมต่อทางอารมณ์ที่เปลี่ยนทิศทางของการต่อสู้ไปโดยสิ้นเชิง — นั่นคือเหตุผลที่วิธีของเขมีทั้งข้อดีและข้อจำกัด แต่ในฐานะแฟน ฉันชอบว่ามันเพิ่มมิติทางความสัมพันธ์ให้เรื่องราวมากขึ้น

เคยรู้สึกว่าพลังของครีเดนซ์เหมือนแผลเก่าที่ไม่เคยยุติลงไหม? ผมมองเห็นมันเป็นพลังที่ไม่ใช่เวทมนตร์แบบปกติ แต่มันคือ 'ออบส์คิวรัส' — แรงมืดที่เกิดจากการกดทับเวทมนตร์ของเด็กจนกลายเป็นสิ่งมีชีวิตหรือพลังงานที่ทำลายล้างได้ เมื่อดูฉากใน 'Fantastic Beasts and Where to Find Them' จะเห็นชัดว่าออบส์คิวรัสของครีเดนซ์แสดงออกเป็นควันดำหนาแน่น มีเส้นสายเหมือนหนวดที่พุ่งออกมา ทำลายสิ่งของและทำให้คนรอบตัวได้รับผลกระทบหนัก การเกิดของออบส์คิวรัสมักสัมพันธ์กับการกดขี่และการปฏิเสธตัวตนตั้งแต่วัยเยาว์ — ในกรณีครีเดนซ์เขาเติบโตในสภาพแวดล้อมที่ต้านเวทมนตร์อย่างรุนแรง จนพลังในตัวผู้เป็นเด็กถูกบีบอัดจนระเบิดออกมาเป็นรูปร่างของความโกรธและความเจ็บปวด นอกจากความสามารถทำลายและขยายตัวอย่างรวดเร็วแล้ว ออบส์คิวรัสของครีเดนซ์ยังมีความทนทานและพลังสูงกว่ากรณีปกติ ทำให้เขาเป็นภัยทั้งแก่ตนเองและคนอื่น ๆ เมื่อผมคิดถึงเขาในมุมนี้ มันชวนให้เศร้าไม่ใช่เพียงเพราะพลังที่น่ากลัว แต่เพราะต้นตอเป็นแผลทางใจที่ยังไม่ได้รับการเยียวยา — นั่นแหละที่ทำให้เรื่องราวของครีเดนซ์น่าสะเทือนใจมากกว่าการเป็นตัวร้ายธรรมดา

บอกตามตรงว่าการมองชิโร่ผ่านเส้นเรื่องต่าง ๆ ของ 'Fate/stay night' ให้ความรู้สึกเหมือนได้เห็นคนเดิมในสถานการณ์ที่เปลี่ยบเสมือนกระจกที่บอกความจริงไม่เหมือนกัน ในเส้น 'Fate' ตัวชิโร่ถูกจัดวางเป็นอุดมคติของความเป็นอัศวินที่ยึดมั่นในคำสาบานปกป้องผู้อื่น ผมชอบฉากที่เซเบอร์กลับไปยังอวาลอนเพราะมันตอกย้ำว่าความใสซื่อและความมุ่งมั่นของชิโร่มีผลจริงกับคนรอบข้าง แม้ตัวเขาจะไม่เข้าใจเชิงลึกของเวทมนตร์หรือการเป็นฮีโร่ แต่การกระทำและความตั้งใจทำให้หลายคนเชื่อใจในตัวเขา ขยับมาที่ 'Unlimited Blade Works' อุดมคติของชิโร่ถูกท้าทายจนต้องเผชิญหน้ากับตัวตนในอนาคต ช่วงดวลบนดาดฟ้าที่เขาเผชิญกับ Archer เป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ผมเห็นว่าชิโร่สามารถเลือกเดินต่อหรือยอมรับความจริงอันโหดร้ายได้อย่างไร ในทางกลับกัน 'Heaven's Feel' คือการทดลองทางศีลธรรมที่โหดที่สุด เมื่อชิโร่ต้องตัดสินใจทิ้งแบบแผนอุดมคติเดิมเพื่อรักษาคนที่สำคัญต่อเขา ฉากที่เขาเผชิญเงามืดของเมืองเพื่อปกป้องซากุระ แสดงให้เห็นชิโร่ในเวอร์ชันที่เปลี่ยนไปจริงๆ — ไม่ใช่แค่คำพูด แต่เป็นการกระทำที่เต็มไปด้วยบาดแผลและความเสี่ยง

ฉากที่ทำให้ฉันตื่นเต้นที่สุดคือภาพสนามรบเต็มไปด้วยดาบที่เรียงรายจนเหมือนเมืองพังพินาศ ซึ่งก็คือการเปิดใช้งาน 'Unlimited Blade Works' แบบเต็มรูปแบบในเส้นทางของเรื่อง ในมุมมองของคนดูรุ่นใหม่ ผมรู้สึกได้เลยว่าเอมิยะ ชิโร่ไม่ได้แค่เรียกดาบออกมาจากอากาศ แต่เขาเปิดเผยโลกภายในของตัวเองออกมาเป็นจริง ๆ — อะไรที่อยู่ในจินตนาการของเขาถูกเปลี่ยนเป็นวัตถุที่จับต้องได้ ชุดดาบต่าง ๆ โผล่มาจนกลายเป็นอาวุธให้หยิบใช้ทันที ทั้งปืน ดาบสั้น ดาบยาว ทุกชิ้นมักมีรูปลักษณ์ของของจริงที่เขาเคยเห็นหรือคิดถึง การใช้งานจริงเป็นการผสมระหว่างการ 'ติดตั้ง' โลกภายใน (Reality Marble) กับการวาดภาพและเรียกสิ่งที่ต้องการตามความจำของเขา: ถ้าเขาจินตนาการดาบใบหนึ่งได้ ชิโร่จะสามารถสร้างสำเนาขึ้นมาและใช้ต่อสู้ได้ แต่สำเนานั้นมักขาดพลังพิเศษเฉพาะตัวของต้นฉบับ — รูปทรงมาถูก แต่พลังที่อยู่เบื้องหลังของสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือ Noble Phantasm มักไม่ถูกถ่ายทอดมาด้วย นี่คือเหตุผลที่การเปิด 'Unlimited Blade Works' เต็มรูปแบบดูโก้หรู แต่ก็ต้องแลกมาด้วยความเหนื่อยล้าและความเสี่ยงต่อร่างกายของเขา