แฟนๆ ตั้งทฤษฎีอะไรเกี่ยวกับชุนแรน เจา?

ฉันมักจะนึกถึงมุมมองที่เงียบลงแต่ชัดเจนกว่า คือทฤษฎีว่าชุนแรนเป็นผลจากการทดลองหรือการบิดเบือนความทรงจำ — แฟนๆ อ้างถึงฉากแฟลชแบ็กที่กระจัดกระจาย รอยแผลที่ย้อนกลับไม่ได้ และการตอบสนองทางอารมณ์ที่ไม่สอดคล้องกัน ทฤษฎีนี้ทำให้ทุกการย้อนความทรงจำมีความหมาย เพราะมันไม่ใช่แค่เรื่องอดีต แต่มันสะท้อนว่าตัวตนของเขาถูกสร้างขึ้นอย่างไร นอกจากนี้ยังมีทฤษฎีย่อยๆ อย่างการเป็นญาติที่หายไปซึ่งถูกซ่อนตัวเพื่อปกป้องหรือหวังผลทางการเมือง ซึ่งแฟนๆ ชอบเอาพล็อตการเมืองมาผสานกับมิติส่วนตัวของตัวละคร อย่างไรก็ตาม ถ้ามองแบบมีเหตุผล ทฤษฎีเหล่านี้มักต้องการหลักฐานจากการกระทำและบทสนทนา เพื่อให้ไม่ลอยไปไกลจนเกินไป แต่ความชอบส่วนตัวของฉันคือการอ่านทฤษฎีที่ทำให้ฉากเงียบ ๆ มีความหมายขึ้นมาใหม่ — นั่นคือเสน่ห์ของการเป็นแฟน

เคยสงสัยไหมว่าทำไมแฟนๆ ถึงตั้งทฤษฎีหลากหลายกับ 'ชุนแรน เจา' จนเหมือนเขาเป็นตัวละครที่ถูกออกแบบมาเพื่อให้แฟนๆ คิดมากมายแบบนี้ ฉันจำได้ว่าตอนแรกที่เข้าไปอ่านคอมเมนต์ใต้ฉากหนึ่ง ฉันหยุดอ่านแล้วหัวเราะเบาๆ เพราะมีทั้งทฤษฎีพื้นฐานจนถึงทฤษฎีที่วิ่งไกลสุดทาง เยอะจนแทบจะเขียนนิยายแยกได้เลย

ทฤษฎีที่เห็นบ่อยที่สุดคือการเป็น 'ตัวละครสองหน้า' — แฟนๆ ชี้ไปที่สีหน้าและการกระทำที่ขี้หลอกของชุนแรน ว่าบางฉากเขาปลอมความอ่อนโยนเพื่อปกปิดแรงจูงใจลับ ๆ บางคนตีความว่านั่นไม่ใช่แค่การบรรยายบุคลิก แต่เป็นเบาะแสถึงการเป็นสายลับหรือผู้เล่นสองทีม ซึ่งฉันคิดว่าน่าสนใจเพราะมันอธิบายความขัดแย้งภายในของตัวละคร แต่ก็ต้องยอมรับว่าเป็นการอ่านเชิงสัญลักษณ์มากกว่าหลักฐานชัดเจน

อีกกระแสหนึ่งที่ชอบมากคือทฤษฎีการเชื่อมโยงกับอดีตหรือชะตากรรมที่ยิ่งใหญ่ — แฟนๆ ชอบโยงรอยแผล รอยสัก หรือของที่ชุนแรนเก็บไว้กับตำนานเก่าแก่ที่โผล่มาเป็นสัญลักษณ์ซ้ำ ๆ บางคนเชื่อว่าเขาเป็นการเกิดใหม่ของบุคคลสำคัญ บางคนบอกว่าเขาเป็นกุญแจที่เปิดประตูมิติหรือความทรงจำของโลก ชอบทฤษฎีนี้เพราะมันเติมเต็มช่องว่างเนื้อเรื่องที่ผู้แต่งทิ้งไว้ และทำให้ฉากธรรมดาดูมีน้ำหนักขึ้นอีกเท่าตัว

สุดท้ายมีทฤษฎีที่ละเอียดอ่อนกว่า แต่ทำให้ฉันอึ้ง — ว่าความสัมพันธ์ของชุนแรนกับตัวละครอื่นเป็นการสะท้อนตัวเราเองมากกว่าจะเป็นแค่ความรักหรือศัตรู แฟนๆ บางกลุ่มอ่านการกระทำของเขาเป็นภาษาทางอารมณ์ เห็นว่าเขาแทนความผิดหวัง การให้อภัย หรือความต้องการที่ไม่ได้รับการยอมรับ ทฤษฎีพวกนี้ทำให้ฉากเล็ก ๆ กลายเป็นบทกวีส่วนตัวสำหรับคนดู และนั่นแหละที่ทำให้ชุนแรนเป็นตัวละครที่ยังคุยกันไม่จบสำหรับฉัน — บางวันเขาเป็นปริศนา บางวันเขาเป็นกระจกที่ฉันเผชิญหน้าด้วยความรู้สึกที่หยั่งไม่ถึง