แฟนๆ เชนซอแมน ตีความตอนจบว่าหมายความว่าอะไร?

ชาติก่อน หลังจากที่แต่งงานกับโบซือหยวน เซินมานก็ละทิ้งศักดิ์ศรีการเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลเซิน และพยายามทำดีทุกวิถีทางเพื่อให้โบซือหยวนพอใจ แต่คนเมืองไห่เฉิงต่างรู้ดีว่าคนรักของโบซือหยวนคือซูเฉียนเฉียน เธอเป็นแค่ของที่ไร้ค่าไร้ราคา โบซือหยวนรู้สึกรังเกียจเธอ หลังจากที่เธอใช้หนี้หมด ก็ให้เธอตายบนห้องผ่านตัด หลังจากเกิดใหม่ ในใจเซินมานก็คิดว่าจะออกไปจากโบซือหยวน หลังจากตกลงหย่าแล้ว สามีที่เกียจเธอเข้ากระดูกดำก็เปลี่ยนทัศนคติของเขาไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อเผชิญหน้ากับอดีตสามีที่คุกเข่าขอแต่งงานใหม่ เซินมานหันกลับเข้าไปในอ้อมแขนโอบกอดของโบซือหยวน เซินมาน: เห็นหรือยัง คนรักใหม่ เซียวตั๋ว: สวัสดี สามีเก่า

พี่ชายของเซี่ยหลิงตายไปแล้ว แม่ของเขาจึงเสนอให้เขารับผิดชอบทั้งสองครอบครัว โดยการแต่งงานกับเจียงหว่านซิงภรรยาของพี่ชายที่กำลังตั้งครรภ์ ทว่าเซี่ยหลิงกลับปฏิเสธอย่างเด็ดขาด "เฉียวเล่อคือชีวิตของผม ผมยอมไม่สืบทอดตำแหน่งบอสมาเฟียของพี่ชาย แต่จะไม่มีวันหักหลังภรรยาของตัวเองเด็ดขาด!" ฉันซาบซึ้งใจอย่างมากกับความรักเดียวใจเดียวของเซี่ยหลิง ทว่ากลับบังเอิญไปได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับแม่เข้า "เด็กในท้องของเจียงหว่านซิงเป็นลูกของแกชัดๆ ทำไมแกถึงไม่ยอมแต่งงานกับเธอ?" เซี่ยหลิงพ่นควันบุหรี่ สายตาทอดมองไปไกล "ผมเคยรับปากเจียงหว่านซิงว่าจะทิ้งทายาทไว้ให้พี่ชาย แต่เรื่องนี้รู้กันแค่พวกเรา ถ้าเฉียวเล่อรู้เข้า ผมตายแน่!" แม่ของเซี่ยหลิงพูดอย่างไม่พอใจ "เธอรู้แล้วจะทำไม? ตัวเธอเองท้องไม่ได้ หรือจะยอมให้ตระกูลเซี่ยของเราต้องไร้ทายาทสืบสกุล? เซี่ยหลิงพูดแทรกเธอด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ถ้าเธอรู้ เธอจะต้องทิ้งผมไปแน่ ผมรับผลของการสูญเสียเธอไปไม่ไหวหรอก! ถ้าแม่ยังอยากอุ้มหลาน ก็หุบปากไปซะ!" ฉันเดินจากมาด้วยตัวที่สั่นเทา เลือดในกายค่อยๆ เย็นเฉียบลงทีละน้อย เซี่ยหลิงรู้จักฉันดี ในความรักของฉันไม่ยอมให้มีเม็ดทรายเจือปนแม้แต่เม็ดเดียว ดังนั้นหลังจากที่เขาหักหลังฉัน ฉันก็ตัดสินใจที่จะจากไปแล้ว

【โปรดปรานอนุจนทำลายภรรยาหลวง + ไล่ตามภรรยาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน+ กระจกแตกไม่หวนคืน + แอบรัก + นิยายสายสะใจ】 ชาติก่อน เซิ่งจือหว่านยอมลดตัวลงไปแต่งงานเพื่อความรัก นางควักสินเดิมของตนออกมาจุนเจือครอบครัวสามี ทั้งเขียนตำราพิชัยสงครามช่วยเขารับศึก และร่างบทความกลยุทธ์ส่งเสริมให้ซื่อจื่อได้เลื่อนตำแหน่งสูงขึ้น ใครต่อใครต่างพากันยกย่องว่า ฉีซื่อจื่อเป็นบุรุษผู้มีความสามารถล้ำเลิศ ส่วนองค์หญิงที่รู้จักแต่ความรักอย่างนางได้แต่งงานกับเขา นับว่าเป็นวาสนาที่ยิ่งใหญ่แท้ๆ! แต่เมื่อได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง เซิ่งจือหว่านก็ตัดสินใจทันทีว่าคนคลั่งรักน่ะ ใครอยากเป็นก็เชิญ! สามีจะรับอนุหรือ? นางก็จะไปหาบุรุษใหม่มาดามใจบ้าง! แม่สามีต้องการให้นางเลี้ยงอนุและลูกอนุหรือ? นางเลยไปพาเมียน้อยของพ่อสามีที่กำลังตั้งท้องมามอบให้เป็นของขวัญตอบแทนเสีย! รวมถึงพี่สาวน้องสาวและน้องชายของสามีพวกนั้นด้วย กินของนาง ใช้เงินของนาง ในเมื่อไม่รู้จักบุญคุณ ก็จงคายทุกอย่างที่เอาไปคืนมาให้หมด! ＊ ฉีซูเซี่ยนไม่คิดเลยว่าเซิ่งจือหว่านจะใจแคบถึงเพียงนี้! ก็แค่รับอนุเข้ามาคนเดียว แม้อีกฝ่ายจะตั้งท้องลูกของเขา แต่ก็ไม่มีทางข้ามหน้าข้ามตานางที่เป็นภรรยาหลวงไปได้หรอก แล้วเหตุใด เรื่องถึงได้บานปลายจนถึงขั้นต้องหย่าขาดกันล่ะ? สตรีที่หย่าขาดจากสามี จะยังมีบุรุษดี ๆ คนใดมารับได้อีก? เขาจะคอยดูวันที่นางเสียใจในภายหลัง! ＊ ซางสิงอวี้อันธพาลตัวพ่อแห่งเมืองหลวง มีความลับอย่างหนึ่งที่ตั้งใจจะเหยียบไว้ให้มิดจนกว่าจะเข้าโลง จนกระทั่งวันนั้น วันที่นางโน้มกายลงมาใกล้ เขาจึงได้รู้ว่า ต่อให้ต้องตายตอนนี้ก็คุ้มค่าแล้ว!

อยู่ดีๆ เขากลับมี "คู่หมั้น" เพราะแม่กับเพื่อนแม่อยากเป็นทองแผ่นเดียวกันจน "เวรกรรม" นั้นมาตกที่เขา ส่วนเวรกรรมที่พี่ว่าเธอทั้ง "ดื้อรั้นก๋ากั่นและรับมือยาก" แต่เขาคิดว่าเขารับมือได "ทำตัวเหมือนเมีย" "สักหน่อยก็เป็นนี่คะ" "เธอชอบพี่?" ชีวินนั่งที่โต๊ะทานข้าวสายตาเขาคอยมองเธอที่เดินวนไปวนมาอยู่ตลอด "ต้องชอบด้วยเหรอคะ อยู่กันไปก็รักกันเอง" "พี่ไม่คิดแบบนั้น...ถ้าอยู่กันไปแล้วเราไม่รักกัน?" "พี่วินคิดว่าจะไม่มีวันรักวาห์ได้เหรอคะ" กลับกลายมาเป็นชีวินที่นิ่งเงียบไปก่อนจะพูดขึ้น "ไม่รู้นั่นมันเรื่องในอนาคตพี่ไม่อยากให้เราทั้งคู่ต้องเสียเวลา" "อ๋องั้นบอกคุณป้ากลับมามี๊ของวาห์สิคะว่าเราจะถอนหมั้นกัน" วิวาห์หันมองเขาทั้งยิ้มให้ปกติ "พูดง่ายจังเลยนะ พี่คิดว่าเธอชอบพี่ซะอีกเห็นวิ่งเข้าใส่" "เห็นวาห์วิ่งเข้าใส่ ทำไมไม่วิ่งหนี ยังยืนนิ่งให้วิ่งเข้าหาละคะ" ทั้งสองคนมองหน้ากันแต่วิวาห์ยังเดินทำนั้นทำนี่ตลอด ชีวินคร้านจะพูดแล้วเขาไม่อยากตอบคำถามเธอ พระเอกธงเขียวที่จริงใจ ไร้ดราม่า

มีนา...ถ้าวันนั้นซีนไม่ทำเธอเสียใจ เธอจะยังอยู่กับซีนใช่ไหม

หลีซือเสินจวินคือเทพที่ลงมาฝ่าด่านเคราะห์เพื่อการเลื่อนขั้นเป็นช่างเสิน หรือก็คือเทพชั้นสูง เพราะเป็นลูกน้องของเทพแห่งดวงชะตาจึงได้รับสิทธิพิเศษด้วยการเลือกนิยายซึ่งเป็นเนื้อหาที่นางจะต้องเผชิญในโลกมนุษย์ เดิมที หลีสือเสินจวินคิดว่าตนเองจะได้ตายเร็ว ๆ แล้วขึ้นสวรรค์กลับมาเป็นเทพชั้นสูงอย่างสวย ๆ นางจึงเฝ้ารอการเนรเทศมาก นางไม่คิดว่าติงหลีซือคนนี้ (ชื่อเดียวกันแต่ต่างตรงที่มีแซ่) จะมีความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิงกว่าที่นางคิด องค์ชายสี่เอย ไท่จื่อเอย หลีซือเสินจวินพูด... "ตามบทข้าต้องถูกเนรเทศมิใช่หรือเจ้าคะ แล้วข้าท้องได้อย่างไรเจ้าคะท่านเทพ!"